Άρθρα: π.αλεξανδρείας

Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β’

«Ανιέρου δε πόλεως και αθέου … ουδείς εστι, ουδ’ έσται γεγονώς θεατής» (Πλουτάρχου, Προς Κολώτην Επικούρειον 31). Στο λυκόφως της δεύτερης χιλιετίας πολλοί ήταν εκείνοι που προέβλεπαν το τέλος της θρησκείας και την είσοδο της ανθρωπότητας σε μια εποχή χωρίς θρησκεία. Ωστόσο, σήμερα στην χαραυγή της τρίτης χιλιετίας, προς επίρρωση του αξιώματος του Πλουτάρχου και προς διάψευση της προφητείας περί του τέλους της θρησκευτικής φάσης της ανθρωπότητας, η θρησκεία προβάλλει εκ νέου ως σταθερά της ανθρωπίνης υπάρξεως.
Έναντι του υπαρξιακού κενού, της απώλειας νοήματος ζωής, του χάους των πληροφοριών, αλληλοαναιρουμένων ευδαιμονιστικών προτάσεων και ακραίων πειραματισμών του ανθρώπου με τον εαυτό του, η θρησκεία εξακολουθεί να προσφέρει στον παντοπόρο άπορο άνθρωπο του 21ου αιώνα υπαρξιακό προσανατολισμό, νόημα ζωής, ηθική συνείδηση, πολιτισμική ταυτότητα, προοπτική αιώνιας σωτηρίας. Προσφέρει στον άνθρωπο την δυνατότητα να κατανοήσει τον εαυτό του πλήρως μόνον ξεκινώντας από τον Θεό ως Δημιουργό, Αρχή και Πηγή του κόσμου, τον Θεό όλων των εθνών και των ανθρώπων, τον Θεό της Αγάπης, της Πρόνοιας και της Σωτηρίας «κατά τo πλήθος των οικτιρμών» Του για όλα τα δημιουργήματά Του.

Θα περιμέναμε η ενεστώσα παγκόσμια αναβίωση της θρησκείας να αποβεί παράγων ειρηνοποιίας και ενισχύσεως του αγώνα για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Ωστόσο παρατηρείται ότι ο θρησκευτικός αυτοπροσδιορισμός αποβαίνει συχνά παράγων διχασμού και μισαλλοδοξίας, φανατισμού και βίας. Αυτό συμβαίνει όταν η θρησκευτική συνείδηση χειραγωγείται, η θρησκευτική ιδιαιτερότητα παρεξηγείται, ο θρησκευτικός ζηλωτισμός αρνείται την ελευθερία του άλλου στο όνομα του Θεού. Η θρησκεία πολιορκείται και ενίοτε εκπορθείται από δυνάμεις μεσιανισμού, ολοκληρωτισμού, σωβινισμού, φυλετισμού, ιδεολογικής αποκλειστικότητας, φονταμενταλισμού.
Μπροστά μας προβάλλει απειλητικό το φάσμα της συγκρούσεως των πολιτισμών, των οποίων κεντρικό προσδιοριστικό χαρακτηριστικό είναι η θρησκεία. Μια τέτοια προοπτική θα ήταν καταστροφική σήμερα που σε παγκόσμιο επίπεδο οι ανθρώπινες κοινωνίες έχουν αποχαιρετήσει οριστικά την εποχή της κυρίαρχης πολιτισμικής ταυτότητας και έχουν αποδεχθεί την πρόκληση όχι μόνο της συμβιώσεως αλλά και της διαδράσεως ετερόκλητων πολιτιστικών ταυτοτήτων. Δεν υπάρχει σήμερα ανθρώπινη κοινωνία που να μην περιλαμβάνει ανθρώπους διαφορετικών πολιτισμικών καταβολών, με διαφορετικές απόψεις για τις σχέσεις μεταξύ Θεού και ανθρώπου, ατόμου και ομάδας, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, ελευθερίας και αυθεντίας, ισότητας και ιεραρχίας.
Μάλιστα η θρησκεία διαφοροποιεί σήμερα την συμπεριφορά του ανθρώπου περισσότερο και από την εθνική ταυτότητα. Αν περπατήσουμε απόψε στη Ρώμη είναι δυνατόν να συναντήσουμε άτομα που δηλώνουν κατά το ήμισυ Ιταλοί και κατά το ήμισυ Άραβες. Ωστόσο δεν θα συναντήσουμε άτομα που δηλώνουν κατά το ήμισυ Ρωμαιοκαθολικοί και κατά το ήμισυ Μουσουλμάνοι.
Προκειμένου λοιπόν η θρησκεία να μην αποβεί παράγων σχάσεως, αλλά σχέσεως μεταξύ των ανθρώπων, ευρισκόμεθα ενώπιον ενός οικουμενικών διαστάσεων χρέους προσδοκίας: να συμβάλλουμε ουσιαστικά και γόνιμα στον διάλογο μεταξύ των διαφορετικών θρησκευτικών παραδόσεων. Αφετηρία ενός τέτοιου διαλόγου οφείλει να είναι η προβολή των στοιχείων που ενώνουν τις θρησκείες, παρά εκείνων που τις χωρίζουν. Αφετηρία ενός τέτοιου διαλόγου οφείλει να είναι η προβολή των κοινών αξιών των διαφόρων θρησκειών, παρά των αντιλήψεων εκείνων περί θρησκευτικής ανωτερότητας που υπονομεύουν την ανοχή στην διαφορετικότητα. Στόχος ενός τέτοιου διαλόγου οφείλει να είναι η ανάδειξη της ενωτικής και ειρηνοποιητικής λειτουργίας των θρησκειών. Στόχος ενός τέτοιου διαλόγου οφείλει να είναι η συναίνεση των θρησκειών σε μια ελάχιστη κοινή ηθική, χωρίς νόθευση της πίστεως.
Βεβαίως οι προθέσεις μας, όσο ειλικρινείς και αν είναι, δεν θα μετασχηματιστούν σε πράξεις, αν εμείς οι ίδιοι, ως εκπρόσωποι της Ορθοδόξου, της Ρωμαιοκαθολικής και της Προτεσταντικής εκκλησίας, δεν δώσουμε πρώτοι το παράδειγμα της ενότητας μέσα από την διαφορετικότητα, ως προτύπωση της ανάγκης ειρηνικής συμβιώσεως των πιστών των διαφόρων θρησκειών.
Η παρουσία μας σήμερα εδώ πιστοποιεί την ανάγκη αμοιβαίου σεβασμού. Ο σεβασμός αυτός δεν σημαίνει ούτε αποδοχή της δογματικής διδασκαλίας της μιας εκκλησίας από την άλλη, ούτε επιβεβαίωση της διδασκαλίας αυτής ως αληθινής. Σημαίνει δεκτικότητα του άλλου ως κτιστού και σχετικού όντος που καταβάλλει σκληρή προσπάθεια να προσεγγίσει και να βιώσει την αλήθεια της εν Χριστώ ζωής. Σημαίνει αποδοχή της δυνάμεως της Εκκλησίας ως σώματος Χριστού όχι να συσχηματίζεται με τον κόσμο, αλλά να ανασχηματίζει τον κόσμο.
Γνωρίζω πολύ καλά ότι κάποιοι φοβικά υποστηρίζουν πως ο διομολογιακός και διαθρησκειακός διάλογος αποχρωματίζει την θρησκευτική ιδιαιτερότητα και ευνοεί τον συγκρητισμό. Αδυνατούν όμως να αντιληφθούν ότι άνθρωπος και θρησκευτική πίστη άρρηκτα συνυπάρχουν από την αρχή του κόσμου. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η θρησκευτική πίστη δεν διαγράφηκε ποτέ από την υπαρξιακή ταυτότητα ατόμων και λαών όσο και αν προσπάθησαν πολλοί κατά καιρούς να το καταφέρουν. Αδυνατούν να αντιληφθούν αυτό που καθημερινά διαπιστώνω ποιμαίνοντας την Αφρική, αυτό το μωσαϊκό των λαών και των θρησκειών: ότι η πίστη στον Θεό αποτελεί την μοναδική σταθερά σε έναν κόσμο που κλυδωνίζεται επικίνδυνα.
Το πρόβλημα δεν είναι ο θρησκευτικός πλουραλισμός, αλλά η στάση μας απέναντι σε αυτόν. Αν κυριαρχήσει ο φόβος μπροστά στην θρησκευτική διαφορετικότητα, τότε θα οδηγηθούμε νομοτελειακά σε εγκλεισμό στην δική μας κοινότητα και σε ολισθηρές απολυτοποιήσεις. Αν όμως ο θρησκευτικός πλουραλισμός ανθίσει στο έδαφος μιας ευρύτερης αξιολογικής συναινέσεως μεταξύ των θρησκειών, τότε θα αποφευχθεί τόσο η λήθη της αληθείας, όσο και ο φανατισμός της αληθείας.
Είναι καιρός να μάθουμε τους πιστούς μας όχι μόνο να παραμένουν πιστοί στην παράδοσή τους και να διατηρούν την ιδιοσυστατική τους ταυτότητα, αλλά επιπλέον να είναι ανοικτοί στο διαφορετικό και να τρέφουν σεβασμό προς την θρησκεία του άλλου, πρώτα από όλα επειδή οι ίδιοι έχουν θρησκεία. Είναι καιρός να μάθουμε τους πιστούς μας ότι η απολυτοποίηση της ιδιαιτερότητας δεν συνιστά διάσωση της αληθείας, αλλά φαλκίδευση της αληθείας και ολίσθηση προς την θρησκειογενή νεύρωση της αποκλειστικότητας.
Αυτό είναι το μήνυμα που σας μεταφέρω από τη Μέση Ανατολή, όπου εδώ και δύο χιλιετίες, μεταξύ σφύρας και άκμονος, βιώνουμε την πίστη στον Θεό της Αγάπης ως αναστάσιμη ελπίδα, νοηματοδότηση του πόνου, φιλανθρωπία και διακονία, αγώνα για δικαιοσύνη και ειρήνη.
Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β’ 

Η Αίγυπτος βρίσκεται για μια ακόμη φορά στη νεώτερη ιστορία της εν μέσω έντονων κλυδωνισμών και καταιγιστικών πολιτικών εξελίξεων. Η αιγυπτιακή κοινωνία δοκιμάζεται με την ομόνοια να αποτελεί ζητούμενο και την συνύπαρξη να συνιστά το αντίδοτο στον διχασμό.

Το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, από την αρχέγονη ιστορική του κοιτίδα, διέρχεται για μια ακόμη φορά τις μυλόπετρες του χρόνου με συνείδηση της ιστορίας του και της ευθύνης του.

Με χαλύβδινη θέληση στεκόμαστε φρυκτωροί της φλόγας της Ορθοδοξίας στη θεοβάδιστη χώρα του Νείλου, παρά το κρίσιμο και το έκτακτο των καιρών. Η διά της προσευχής νοερή παρουσία όλων στο πλευρό μας στερέωνει το φρόνημά μας.

Την 12η Ιανουαρίου ε.έ. η Α.Θ.Μ. ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος Β’, δέχθηκε στην Πατριαρχική Έδρα τον Εξοχ.Υφυπουργό Εξωτερικών, αρμόδιο επί θεμάτων Αποδήμου Ελληνισμού, κ.Κωνσταντίνο Τσιάρα, και τον Εξοχ.Υφυπουργό Αναπτύξεως κ.Νότη Μηταράκη, μετά της συνοδείας τους.

Κατά την συνάντηση συζητήθηκαν διεξοδικώς θέματα που άπτονται της δράσεως και της μαρτυρίας του Δευτερόθρονου Πατριαρχείου της Ορθοδοξίας σε ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο. Τα διακεκριμένα μέλη της Ελληνικής Κυβερνήσεως εξέφρασαν τις ευχαριστίες της Μητέρας Πατρίδος προς τον Αλεξανδρινό Προκαθήμενο για την σύντονη δραστηριότητα των Μητροπόλεων και Επισκοπών του Θρόνου σε 47 εκ των 55 αφρικανικών κρατών, ακόμα και εκεί όπου δεν φθάνει η ελληνική διπλωματική παρουσία.

Ο Μακαριώτατος, αφού ευχαρίστησε στο πρόσωπο των δύο Εξοχ.Υφυπουργών σύνολη την Ελληνική Κυβέρνηση για την αδιάπτωτη συναντίληψη στον πνευματικό του αγώνα, κάλεσε τον κάθε ένα ξεχωριστά από τον τομέα της αρμοδιότητάς του να αδράξει τις ευκαιρίες που ανοίγονται στην Αφρική, ιδίως τώρα που οι Ελληνικές ανά την Αφρική Κοινότητες πυκνώνουν και πάλι από Έλληνες που αναζητούν διέξοδο από την οικονομική κρίση στο εθνικό κέντρο.

Ο Μακαριώτατος εξέφρασε εμπράκτως την ευαρέσκεια του Θρόνου προς τους Εξοχ.Υφυπουργούς, περικοσμώντας τον μεν κ.Τσιάρα διά του Ταξιάρχου Σάββα του Ηγιασμένου, τον δε κ.Μηταράκη διά του Α.Ταξιάρχου του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου. Προς τον κ.Μηταράκη επεφύλαξε ιδιαίτερη μνεία αφενός στην καταγωγή του από την μεγάλη Αλεξανδρινή οικογένεια Χωρέμη, αφετέρου στην συγγενική του σχέση με τον, έλκοντα την καταγωγή του από τον οικογενειακό κλάδο της Αλεξανδρινής Πηνελόπης Δέλτα, Εξοχ.Πρωθυπουργό της Ελλάδος κ.Αντώνη Σαμαρά. Μετά την ανταλλαγή αναμνηστικών δώρων, ο Μακαριώτατος ξενάγησε τους εκλεκτούς επισκέπτες στους χώρους της Πατριαρχικής Έδρας.

Το βράδυ της ίδιας ημέρας ο Μακαριώτατος, παρουσία των δύο Υφυπουργών, ευλόγησε την κοπή της παραδοσιακής αγιοβασιλόπιτας στην κατοικία του Εντιμ.Γενικού Προξένου της Ελλάδος στην Αλεξάνδρεια κ.Χρήστου Καποδίστρια και, ευκαιρίας δοθείσης, παρουσίασε τους υψηλούς επισκέπτες στην ελληνική παροικία.

Την 13η Ιανουαρίου ε.έ. ο Πατριάρχης χοροστάτησε της Θείας Λειτουργίας, πλαισιούμενος από τους δύο Υφυπουργούς, στον Καθεδρικό Ναό της Ιεράς Πατριαρχικής Μονής Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου. Κηρύττων τον θείο λόγο, ο Μακαριώτατος, επικαλούμενος την χορεία των προαναπαυσαμένων Πατριαρχών, Ιεραρχών, Κληρικών, αλλά και των Ευεργετών, αρωγών και συνοδοιπόρων του έργου του Πατριαρχείου του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου, τόνισε ότι θάνατος δεν είναι η απώλεια της ζωής, αλλά η απώλεια της μνήμης, η λήθη. Κάλεσε τους επισκέπτες και τους παροίκους να αναλογιστούν τη μακρά ιστορική πορεία του Θρόνου, πορεία λόγων και έργων αγάπης, για να τροφοδοτήσουν με ελπίδα το δύσκολο παρόν και το άδηλο μέλλον. Ο Πατριάρχης μάλιστα χωροθέτησε το μέλλον αυτό στην Αφρική, το πλεόν ευεπίφορο στον σπόρο του ευαγγελισμού πνευματικό γεώργιο της εποχής μας.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, ο Μακαριώτατος υποδέχθηκε τους εξ Ελλάδος επισκέπτες στο Αρχονταρίκι της Ιεράς Μονής, όπου προέστη της κοπής της παραδοσιακής αγιοβασιλόπιτας του Λυκείου Ελληνίδων Αλεξανδρείας.

Την 7η Ιανουαρίου ε.ε. η Α.Θ.Μ. ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος Β’, δέχθηκε στην Πατριαρχική Έδρα τον Καρδινάλιο Leonardo Sandri, Έξαρχο του Συμβουλίου των Ανατολικών Εκκλησιών της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Ο Καρδινάλιος μετέφερε στην Α.Θ.Μ. τις εγκάρδιες προσωπικές ευχές του Πάπα Ρώμης Βενέδικτου XVI για το νέο σωτήριο έτος 2013, καθώς και πρόσκληση του να επισκεφθεί ο Αλεξανδρινός Προκαθήμενος την Ρώμη εν χρόνω ευθέτω.

Κατά την συνάντηση συζητήθηκαν διεξοδικώς θέματα που άπτονται του παρόντος και του μέλλοντος των χριστιανών στη Μέση Ανατολή εν μέσω των ιδιαιτέρων κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών που επικρατούν στην περιοχή την επαύριο της λεγομένης Αραβικής Ανοίξεως. Ο Μακαριώτατος παρουσίασε αναλυτικώς τις δράσεις που έχει αόκνως αναλάβει μαζί με τους Ορθοδόξους Προκαθημένους της Ανατολής, τόσο στα πλαίσια του Συμβουλίου των Εκκλησιών της Μέσης Ανατολής, όσο και στα πλαίσια επαφών με κορυφαίους τοπικούς και διεθνείς πολιτικούς παράγοντες. Ειδική αναφορά έγινε και για τον ρόλο της Αλεξανδρινής Εκκλησίας ως παράγοντα καταλλαγής και ειρήνης τόσο στη Νειλοχώρα, όσο και σε ολόκληρη της αφρικανική ήπειρο. Διαπιστώθηκε κοινότητα απόψεων αναφορικά με τον ρόλο που μπορεί να παίξει ο χριστιανισμός, ασχέτως δογματι κών διαφορών, στην εμπέδωση της ειρήνης, αλλά και στην προώθηση του διαθρησκειακού διαλόγου επί θεμάτων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Την 5η Ιανουαρίου ε.ε. η Α.Θ.Μ. ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος Β’, χοροστάτησε κατά την Θεία Λειτουργία και την τέλεση του Αγιασμού της Πρωτάγιασης στον Ιερό Καθεδρικό Πατριαρχικό Ναό του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου.

Κατά την Δεσποτική εορτή των Θεοφανείων η Α.Θ.Μ. προεξήρχε της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας και της Ακολουθίας του Μ.Αγιασμού στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αλεξανδρείας, συλλειτουργούντος του Σεβ. Μητροπολίτου Λεοντοπόλεως κ.Γαβριήλ, Πατριαρχικού Επιτρόπου Αλεξανδρείας, παρουσία του Εξοχ.Πρέσβεως της Ελλάδος στην Αίγυπτο κ.Χριστόδουλου Λάζαρη, του Εντιμ. Γενικού Προξένου της Ελλάδος στην Αλεξάνδρεια κ.Χρήστου Καποδίστρια, εκπροσώπων της Ελληνικής Κοινότητος, της Κυπριακής Αδελφότητος, ελληνικών Συλλόγων και φορέων της Μεγάλης Πόλεως και πλήθους φιλοθέων Χριστιανών.

Αμέσως μετά ο Μακ.Πατριάρχης υπεδέχθη επισήμως στην Πατριαρχική Έδρα τον Εξοχ. Κυβερνήτη Αλεξανδρείας κ.Μοχάμετ Αμπές, συνοδευόμενο από πολυμελή ομάδα υψηλόβαθμων στελεχών της τοπικής Κυβερνήσεως, της κρατικής Ασφαλείας και άλλους αξιωματούχους της χώρας.

Προσφωνών τον υψηλό επισκέπτη ο Μακαριώτατος ανεφέρθη στην μακρά ιστορική πορεία και την δυναμική παρουσία του Πατριαρχείου στην Αίγυπτο. Εξέφρασε την βεβαιότητά του για την πρόοδο και προκοπή της Νειλοχώρας, καθώς και τις ευχαριστίες Του για την αγάπη και τη στήριξη του αιγυπτιακού κράτους προς το πολυσχιδέστατο έργο της Αλεξανδρινής Εκκλησίας.

Αντιφωνών ο Εξοχ.κ.Κυβερνήτης ευχαρίστησε τον Σεπτό Προκαθήμενο για την θερμή υποδοχή, ως και τους Έλληνες για την πολυαιώνιο αγαστή σύμπλευση και συνεργασία με τον αιγυπτιακό λαό. Εξέφρασε την ευαρέσκεια της αιγυπτιακής κυβερνήσεως για την σταθερή παρουσία και την πολυεπίπεδη δραστηριότητα της Δευτερόθρονης Εκκλησίας της Ορθοδοξίας τόσο στην Μεγάλη Πόλη, όσο και στην Αίγυπτο εν γένει.

Το μεσημέρι η Α.Θ.Μ. προεξήρχε της τελετής του Αγιασμού των Υδάτων στον Ελληνικό Ναυτικό Όμιλο Αλεξανδρείας, παράδοση που ο Μακαριώτατος εγκαινίασε και με ευλάβεια τηρεί από το πρώτο έτος της πατριαρχίας Του. Μαθητές των ελληνικών εκπαιδευτηρίων της πόλεως βούτηξαν στα παγωμένα νερά του ανατολικού λιμένα της Αλεξάνδρειας για να ανασύρουν τον Τίμιο Σταυρό. Προς αυτά ο Μακαριώτατος προσέφερε την ευλογία Του, ως και πολύτιμα αναμνηστικά δώρα. Εν συνεχεία ο Αξιοτ. Πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου κ.Εδμόνδος Κασιμάτης παρέθεσε επίσημο γεύμα προς τιμήν του Πατριάρχου και όλης της παροικίας.

Αριθμ. Πρωτ. 260/2012
Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ Β’
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, ΠΑΣΗΣ ΓΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ
ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ
ΧΑΡΙΣ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ
ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Αγαπητοί μου αδελφοί και τέκνα εν Κυριω περιπόθητα,
Δύο χιλιετίες πριν ο Θεός απεκάλυψε την απεριόριστη ευσπλαχνία Του προς τον άνθρωπο: «ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τόν κόσμον, ώστε τον Υιόν Αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις Αυτόν μη απόληται αλλ’ έχη ζωήν αίωνιον» (Ιω. 3,16). Ο Υιός και Λόγος του Θεού κενώθηκε, πήρε τη μορφή δούλου. Γεννήθηκε ως άνθρωπος και ταπεινώθηκε ως άνθρωπος. Αποδέχθηκε την ανθρωπότητα, παρά την ετερότητα. Έγινε Εκείνος μέσω του Οποίου το γένος των ανθρώπων επανενώθηκε με τον Θεό.
Η φιλοξενία του ανθρώπου από τον Θεό στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού αναδείχθηκε σε πρότυπο φιλοξενίας στη σχέση μας με τους άλλους. Η φιλοξενία αυτή σημαίνει κένωση του εαυτού μας και απροϋπόθετη αποδοχή των άλλων. Η φιλοξενία αυτή δεν περιορίζεται μόνο στα μέλη της δικής μας κοινότητας. Ο Ενανθρωπήσας Ιησούς μας καλεί να αγαπούμε ακόμη και τους εχθρούς μας και να προσευχόμαστε γι΄ αυτούς.
Επέλεξε έναν «ξένο», τον Σαμαρείτη, για να δείξει την ανάγκη εκπλήρωσης της εντολής για την αγάπη προς τον πλησίον. Επέκτεινε τη φιλοξενία Του σε όλους όσους είχαν ανάγκη συμπόνιας. Προσέφερε φιλοξενία σε όσους είχαν σπρωχθεί στο περιθώριο της κοινωνίας. Ο Ίδιος συχνά αντιμετώπισε την αδυναμία των ανθρώπων να Τον καταλάβουν. Ο Ίδιος συχνά βίωσε την απόρριψη και αναζήτησε την φιλοξενία.
Προσφιλέστατοι αδελφοί,
Το παράδειγμα του Ιησού Χριστού που αγκάλιασε τους καταφρονημένους, προσέφερε φιλοξενία προς τους ξένους και αποδέχτηκε τους άλλους ας γίνει πηγή έμπνευσης για τη δική μας κοινωνική συμπεριφορά προς όσους έχουν ανάγκη φιλοξενίας. Στις μέρες μας οφείλουμε να κάνουμε πράξη την φιλοξενία όχι μόνο ως παροχή βοήθειας προς τους άλλους. Στις μέρες μας οφείλουμε να βιώνουμε την φιλοξενία ως άνοιγμα προς τους άλλους.
Ένα άνοιγμα θεμελιωμένο στο σεβασμό της αξίας όλων των ανθρώπων αδιακρίτως. Ένα άνοιγμα βασισμένο στην ακλόνητη πίστη ότι ο Θεός μας συναντά καθημερινά στην ειρηνική και αγαπητική επαφή μας με τους συνανθρώπους μας· συνανθρώπους αγνώστους προς εμάς, φτωχούς και βασανισμένους· αλλά και συνανθρώπους εθνικά, πολιτισμικά και θρησκευτικά ξένους προς εμάς.
Η αποδοχή του άλλου είναι η απόδειξη της αληθινής φιλοξενίας. Η αποδοχή του άλλου είναι η πραγματοποίηση της εντολής «αγάπα τον πλησίον ως σεαυτόν». Η αποδοχή του άλλου μπορεί να αλλάξει τον άλλο, όπως μπορεί να αλλάξει και εμάς.
Αυτό είναι το μήνυμα που σας στέλνω από την Αφρική, τη γη όπου ο Θεός μας μιλά μέσω των άλλων για να μας διδάξει και να μας μεταμορφώσει· τη γη όπου ο Θεός χρησιμοποιεί εμάς για να μεταμορφώσει τους άλλους.
Χρόνια Πολλά!
†Ο Πάπας καί Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ Β΄
Εν τη Μεγάλη Πόλει
της Αλεξανδρείας
Χριστούγεννα 2012

Την 17η Δεκεμβρίου ε.ε. η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρος Β΄ απέστειλε το ως κάτωθι συγχαρητήριο Πατριαρχικό Γράμμα προς τον νεοεκλεγέντα Πατριάρχη Αντιοχείας και πάσης Ανατολής κ.κ. Ιωάννη Ι΄:

Aριθμ. Πρωτ. 319/2012

Μακαριώτατε Πατριάρχα Aντιοχείας και πάσης Ανατολής, λίαν αγαπητέ και περιπόθητε αδελφέ και συλλειτουργέ της ημών Μετριότητος κύριε Ιωάννη, την Υμετέραν σεβασμίαν Μακαριότητα αδελφικώς εν Κυρίω κατασπαζόμενοι, υπερήδιστα προσαγορεύομεν.

Mετά μεγάλης της χαράς επληροφορήθημεν το χαρμόσυνον άγγελμα της επαξίας Υμών εκλογής εις τον Πατριαρχικόν Θρόνον της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Αντιοχείας.

Η πνευματική προσωπικότης, η εμβριθής θεολογική κατάρτισις, η πολύχρονος εμπειρία περί των εκκλησιαστικών ζητημάτων, κυρίως δε η αγάπη Υμών προς την Αγίαν Εκκλησίαν και τον πιστόν Λαόν του Θεού, συνιστούν απαρασάλευτα εχέγγυα πατριαρχίας λαμπράς.

Ολοθύμως ευχόμεθα όπως ο Αρχιποίμην Ιησούς Χριστός ενισχύη την Υμετέραν Μακαριότητα, εν υγεία αδιαπτώτω και δυνάμει ακαταβλήτω, επί μήκος ετών, ορθοτομούσαν τον λόγον της Αυτού Αληθείας, προς έπαινον και εύκλειαν της παλαιφάτου Εκκλησίας των Αντιοχέων και της καθόλου Ορθοδοξίας.

Συγχαίροντες και πάλιν διά την επαξίαν Υμών εκλογήν, κατασπαζόμεθα την Υμετέραν Μακαριότητα εν φιλήματι αγίω, παραμένοντες αγαπητός εν Χριστώ αδελφός Αυτής.

†Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής

ΘΕΟΔΩΡΟΣ Β’

Εν τη Μεγάλη Πόλει της Αλεξανδρείας τη 17η Δεκεμβρίου 2012

Επίσης δέ, την επομένη της εκλογής,  η Α.Θ.Μ. επεκοινώνησε και τηλεφωνικώς με τον νεοεκλεγέντα Πατριάρχη προκειμένου  να του εκφράσει τις προσωπικές ολόθερμες ευχές  για την επάξια εκλογή του στον Πατριαρχικό Θρόνο της Εκκλησίας των Αντιοχέων, ως και την προσδοκία για στενή και καλλίκαρπο συνεργασία αμφοτέρων των παλαιφάτων Θρόνων επί των θεμάτων της Μέσης Ανατολής.

Ας σημειωθεί ότι οι δύο Προκαθήμενοι συνδέονται με δεσμούς φιλίας απο τα φοιτητικά τους χρόνια στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης.

Την 4η Δεκεμβρίου ε.έ. η Α.Θ.Μ. ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος ο Β΄ χοροστάτησε και κήρυξε τον θείο λόγο κατά τον Μ.Εσπερινό στον εορτάζοντα Ιερό Πατριαρχικό Ναό Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου, Προστάτου και Εφόρου της Αλεξανδρείας, πλαισιούμενος από τον Σεβ.Μητροπολίτη Άκκρας κ.Σάββα και τον Θεοφιλ.Επίσκοπο Μπραζαβίλ και Γκαμπόν κ.Παντελεήμονα.

Tην κυριώνυμη ημέρα, 5η Δεκεμβρίου, η ΑΘΜ ετέλεσε την Θεία Λειτουργία στον εξονομασθέντα Ιερό Ναό, συλλειτουργούντων των ανωτέρω Αρχιερέων. Ακολούθως, επευλόγησε την έναρξη της εορταγοράς των Χριστουγέννων του Λυκείου Ελληνίδων Αλεξανδρείας.

Στις πνευματικές και Λειτουργικές εκδηλώσεις παρέστησαν ο Εντιμ.Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στην Μ.Πόλη κ.Χρήστος Καποδίστριας, ο ευρισκόμενος στην Αλεξάνδρεια κατ’ αυτές τις ημέρες Εξοχ.Πρέσβης κ.Σταύρος Λυκίδης, Γενικός Επιθεωρητής του Υπουργείου Εξωτερικών, εκπρόσωποι των ελληνικών συλλόγων και φορέων και σύσσωμη η ελληνική παροικία.