Άρθρα: Γ1 15-16

Σύγκριση βάπτισης στον Καθολικισμό και την Ορθοδοξία
Θρησκευτικά Γ’ Γυμνασίου, Ενότητα 1η
Υπεύθυνος καθηγητής: Γ. Καπετανάκης
Υπεύθυνη μαθήτρια: Ζώτου Ελισσάβετ Σπυριδούλα
Μετά το 843 μ.Χ, χρονιά κατά την οποία πραγματοποιείται το σχίσμα μεταξύ των δύο Εκκλησιών, οι διαφορές που παρατηρούνται στον τρόπο τέλεσης των Μυστηρίων, της Θείας Λειτουργίας και των διάφορων Ακολουθιών στην Καθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία είναι αξιοσημείωτες. Γι’ αυτό τον λόγο, οι διαφορές στη διαδικασία της βάπτισης, ενός από τα πιο σημαντικά Μυστήρια της εκκλησίας, είναι αρκετές.
Μία σημαντική διαφορά αποτελεί το γεγονός ότι σ’ αντίθεση με την ορθόδοξη, στην καθολική εκκλησία δεν υπάρχουν αγιογραφίες ζωγραφισμένες στους τοίχους. Διακόσμηση των τοίχων αποτελούν μονάχα μερικά αγάλματα. Επίσης, οι καθολικοί ιερείς φορούν λευκά ράσα, ενώ οι ορθόδοξοι μαύρα. Ακόμη, στον καθολικισμό, οι πιστοί δε κάνουν τον σταυρό τους με κλειστά τα τρία δάκτυλα, αλλά με ανοιχτή την παλάμη τους. Όσον αφορά την αρχιτεκτονική, το ιερό της καθολικής εκκλησίας είναι φανερό στους πιστούς που παρευρίσκονται στον ναό. Το γεγονός αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι στις καθολικές εκκλησίες, απουσιάζει το τέμπλο. Επιπροσθέτως, κατά τη διάρκεια της βάπτισης, ο ιερέας δε βουτάει τρεις φορές ολόκληρο τον νεοφώτιστο μες στο νερό της κολυμπήθρας, όπως γίνεται στην Ορθοδοξία. Αντίθετα, η καθολική βάπτιση γίνεται με ράντισμα τρεις φορές στο σχήμα του σταυρού. Αντιθέτως στην Ορθοδοξία η βάπτιση δια ραντίσματος αποτελεί κακοδοξία. Τέλος, στο Ορθόδοξο δόγμα, βάπτιση και χρίσμα μπορούν να γίνουν ταυτόχρονα. Επομένως, ο νεοφώτιστος μπορεί αμέσως μετά τη βάπτισή του να λάβει μέρος στη Θεία Κοινωνία. Αντίθετα, στο Καθολικό, το χρίσμα δίνεται μετά τη βάπτιση από επίσκοπο γύρω στην παιδική ή την εφηβική ηλικία, ενώ μέχρι τότε ο βαπτιζόμενος δε μπορεί να παρακολουθήσει τη Θεία Λειτουργία.
Παράλληλα με τις διαφορές παρατηρούνται όμως και ορισμένες ομοιότητες, όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι ο βαπτιζόμενος αλείφεται με λάδι.

Μαΐ 16
30

Η θρησκεία ονομάζεται η σχέση του ανθρώπου με το Θείο. Είναι μια σχέση ανάμεσα σε θείο και ανθρώπινο, υπερφυσικό-φυσικό, υπερβατικού-ενδοσκοπικού, πνευματικού-υλικού, ψυχικού-φυσικού, ατομικού-κοινωνικού. Για την ύπαρξη της θρησκείας απαιτούνται δύο όροι: το θείο και το ανθρώπινο. Η σχέση της θρησκείας και του ανθρώπου είναι αμφίδρομη και αμφίπλευρη.

Στις μέρες μας, βέβαια, βλέπουμε την θρησκεία σαν πρόφαση και δικαιολογία για δεινά. Το πρώτο πράγμα που σκέφτεται κανείς σε αυτήν την περίπτωση είναι φυσικά οι τρομοκρατικές επιθέσεις των Τζιχαντιστών . Είναι απλά γελοίο να χρησιμοποιείς κάτι τόσο ιερό και σημαντικό με λάθος τρόπο όταν ξέρεις τον σωστό, είναι απλά γελοίο και αξιολύπητο. Η θρησκεία υπάρχει για να ενώνει… Η κοινή θρησκεία ενώνει λαούς, ανθρώπους, δεν υπάρχει για να τους χωρίζει! Το πρόβλημα είναι όμως ότι κάποιοι δεν μπορούν να δουν μακρύτερα από τον εαυτό τους και δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο και δυστυχώς αυτό είναι ντροπή!

 

Ο Γρηγόριος Ε’ (ή κατά κόσμον Γεώργιος Αγγελόπουλος) γεννήθηκε το 1746 στη Δημητσάνα από φτωχούς γονείς. Μετά τις βασικές σπουδές στο χωριό του, το 1765 πήγε στην Αθήνα για δύο χρόνια όπου μαθήτευσε. Το 1767 μετέβη στη Σμύρνη όπου σπούδασε στην Ευαγγελική Σχολή για πέντε χρόνια. Έπειτα πήγε στη Μονή του Αγίου Διονυσίου όπου έγινε μοναχός λαμβάνοντας το ιερατικό του όνομα Γρηγόριος.

Σπούδασε θεολογία και φιλοσοφία στην Πατμιάδα Σχολή, επέστρεψε στη Σμύρνη, κατόπιν πρόσκλησης του τότε Μητροπολίτη Σμύρνης Προκόπιου, όπου και χειροτονήθηκε διάκονος και αρχιδιάκονος.

Το 1785 ο Μητροπολίτης Σμύρνης Προκόπιος εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης, οπότε ο Γρηγόριος χειροτονήθηκε επίσκοπος και τον διαδέχθηκε στη Μητρόπολη Σμύρνης. Από αυτή τη θέση ανέπτυξε πλούσια δραστηριότητα, η οποία τον έκανε ευρύτερα γνωστό.

Την 1η Μαΐου του 1797, παραιτούμενος ο τότε Οικουμενικός Πατριάρχης Γεράσιμος Γ΄ (1791-1797) λόγω γήρατος διάδοχός του εξελέγη ομόφωνα ο από Σμύρνης μητροπολίτης Γρηγόριος, όπου και ανέλαβε στις 9 Μαΐου 1797 ως Γρηγόριος Ε΄.

Ο Σουλτάνος, ζήτησε από τον Χατζή Χαλίλ να εκδώσει διαταγή , σχετικά με τη γενική σφαγή των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Ο Χατζή Χαλίλ, ύστερα από διαβουλεύσεις με τον Γρηγόριο, ο οποίος του ξεκαθάρισε πως ο ίδιος και το Γένος ήταν αμέτοχοι στην  επανάσταση, και βασιζόμενος σε ένα εδάφιο του Κορανίου, αρνήθηκε να εκδώσει τη διαταγή τoυ Σουλτάνου, ο οποίος εξοργισμένος τον τιμώρησε με  θάνατο και θεώρησε υπεύθυνο και τον Γρηγόριο Ε’.

Mετά τη λειτουργία του Πάσχα (10 Απριλίου 1821) ο Γρηγόριος συνελήφθη, κηρύχθηκε έκπτωτος και φυλακίστηκε. Το απόγευμα της ίδιας μέρας απαγχονίστηκε στην κεντρική πύλη του Πατριαρχείου, όπου παρέμεινε κρεμασμένος για τρεις ημέρες, εξευτελιζόμενος από τον όχλο. Κατόπιν, μια ομάδα τριών Εβραίων αγόρασαν το πτώμα του, το περιέφεραν στους δρόμους και το έριξαν στον Κεράτιο κόλπο.

H κεντρική πύλη του Πατριαρχείου, όπου απαγχονίστηκε ο Γρηγόριος Ε΄, η οποία παραμένει κλειστή ως σήμερα.

Σε ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, όλοι οι Ναοί στολίζονται με κλαδιά από βάγια, από φοίνικες δηλαδή ή από άλλα νικητήρια φυτά, όπως δάφνη, ιτιά, μυρτιά και ελιά. Μετά τη Λειτουργία μοιράζονται στους πιστούς.

Τα «βαγιοχτυπήματα»
Τα παλιότερα χρόνια τα προμήθευαν τα βάγια τα νιόπαντρα ζευγάρια της χρονιάς ή και μόνο οι νιόπαντρες γυναίκες, για το καλό του γάμου τους. Πίστευαν πως η γονιμοποιός δύναμη που κρύβουν τα φυτά αυτά θα μεταφερόταν και στις ίδιες και η μια χτυπούσε την άλλη με τα βάγια. Τα «βαγιοχτυπήματα» σιγά-σιγά άρχισαν να γίνονται και από τις άλλες γυναίκες και τα παιδιά τις μιμούνταν και όπως χτυπιούνταν μεταξύ τους εύχονταν: «Και του χρόνου, να μη σε πιάν’ η μυίγα».

Στην Θράκη, την Κυριακή των Βαΐων συνηθίζονται τα «βαγιοχτυπήματα». Οι γυναίκες χτυπούν με βάγια τις έγκυες, ώστε να είναι ανώδυνος για αυτές ο τοκετός. Σε πολλά χωριά επίσης, τα κορίτσια έκαναν στεφάνια από τα βάγια που τους έδινε ο παππάς στην εκκλησία και τα έριχναν στο ρέμα.

  Στην Ίμβρο, την Κυριακή των Βαΐων, όλοι έβγαιναν απ’ την εκκλησιά με μια αγκαλιά βάγια. Χαιρετούσαν ο ένας τον άλλο, χτυπώντας ελαφρά την πλάτη με τα      πράσινα κλαδιά, και εύχονταν: » Και του χρόνου και καλό Πάσχα». Μετά τον χαιρετισμό, οι πρώτοι που δέχονταν την χαρά του «Ωσαννά» ήταν οι νεκροί. Όλοι  επισκέπτονταν τους τάφους των δικών τους και άφηναν επάνω στο «σταυρό» ή την «ταφόπλακα» ένα κλαδί βάγιας.

Κέρκυρα.
Η λιτανεία της Κυριακή των Βαΐων τελείται σε ανάμνηση της απαλλαγής του νησιού από την Πανώλη, (θανατικό) από την οποία κινδύνευσε ο πληθυσμός του νησιού, που η φθοροποιός νόσος καταμάστιζε τα νησιά του Ιονίου και την Ιταλία, από την οποία και μεταδόθηκε ο βάκιλος της Πανώλης τον Οκτώβριο του 1629 μ.Χ.

http://promahi-nea.blogspot.gr/2012/04/blog-post_6105.html

 

Μαρ 16
21
Μαρ 16
21
Μαρ 16
21
Μαρ 16
21
Μαρ 16
21