ΠΕΡΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ

ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΡΘΡΑ

Ένα «Μουσείο » στο Γυμνάσιο Θερμής!!!

Δεκ 201923

Στις 04/12/2109 είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε στο χώρο του σχολείου μας 2 Μουσειοσκευές από το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Οι Μαθητές της Α΄Γυμνασίου ταξίδεψαν στο χώρο των Κυκλάδων και των Μυκηνών , είδαν ομοιώματα Ειδωλίων και Αγγείων , έπαιξαν με παιχνίδια της εποχής και γνώρισαν βιωματικά την τέχνη και τον πολιτισμό τους. Διαβάστε όλο το άρθρο »

από κάτω από: α΄γυμνασίου, ανακοινώσεις, Χωρίς κατηγορία | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ένα «Μουσείο » στο Γυμνάσιο Θερμής!!!    

Διδώ Σωτηρίου

Δεκ 201921

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας και ήταν μεγαλύτερη αδελφή της Έλλης Παππά. Το 1919 η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή ήρθε ως πρόσφυγας στον Πειραιά και κατόπιν εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στην Αθήνα, όπου και σπούδασε γαλλική φιλολογία, συνεχίζοντας τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης στο Παρίσι. Εκεί συνδέθηκε στενά με τους Αντρέ Μαλρώ και Αντρέ Ζιντ. Ήταν η θεία της Άλκης Ζέη, για την οποία υπήρξε πρότυπο. Δώρισε το σπίτι της στην οδό Κοδριγκτώνος, απέναντι από το Πεδίον του Άρεως, που ανήκε σε κείνη και τον κουνιάδο της Νίκο Μπελογιάννη, στο υπουργείο Πολιτισμού. Η παραχώρηση έγινε με τον όρο να είναι διά παντός τα γραφεία της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων, της οποίας η Διδώ Σωτηρίου υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Μέχρι το θάνατό της νοίκιαζε ένα διαμέρισμα στην περιοχή Ζωγράφου.

Δημοσιογραφία

Το 1936 άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος σε διάφορα έντυπα και ως ανταποκρίτρια του περιοδικού Νέος Κόσμος της Γυναίκας στο Παρίσι.

Κατά την διάρκεια της κατοχής (1941–1944) έλαβε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση, προσφέροντας πολύτιμες υπηρεσίες στον αντιστασιακό Τύπο. Το 1944 έγινε αρχισυντάκτρια της εφημερίδας Ριζοσπάστης, όπου και ασχολήθηκε με την κάλυψη και τον σχολιασμό των εξωτερικών γεγονότων. Το Νοέμβριο του 1945 εκπροσώπησε την Ελλάδα μαζί με τη Χρύσα Χατζηβασιλείου στο ιδρυτικό συνέδριο της Παγκόσμιας Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Γυναικών στο Παρίσι. Διαγράφηκε το 1947 από το ΚΚΕ με την αιτιολογία ότι δείλιασε λόγω της αστικής της καταγωγής[4] γιατί ενώ μπορούσε να πάει στην έδρα του Δ.Σ.Ε μέσα στα πλαίσια της συμμετοχής της στην επιτροπή του Ο.Η.Ε που πήγαν να συναντήσουν τον Μάρκο Βαφειάδη[5] η Σωτηρίου δήλωσε άρρωστη και δε πήγε, καθώς και επειδή έγραψε δημοσιογραφικό κείμενο που έγραψε για την μετάβαση της Ελλάδας από την Αγγλική ζώνη επιρροής στην Αμερικάνικη[6].

Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο συνεργάστηκε με το περιοδικό Επιθεώρηση Τέχνης και την εφημερίδα Η Αυγή χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «Σοφία Δέλτα».[7] Διετέλεσε επίσης αρχισυντάκτρια στο περιοδικό Γυναίκα[8][9] και επιστημονική συνεργάτρια στα περιοδικά Γυναικεία Δράση και Κομμουνιστική Δράση δημοσιεύοντας επιφυλλίδες, χρονογραφήματα και διηγήματα.

Λογοτεχνικό έργο

Το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο Οι νεκροί περιμένουν κυκλοφόρησε το 1959. Τα έργα της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Το μυθιστόρημά της Ματωμένα χώματα έχει κυκλοφορήσει σε περισσότερα από 400.000 αντίτυπα[10]. Η Διδώ Σωτηρίου συμμετείχε ενεργά στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες της χώρας μέσα από τις τάξεις της αριστεράς. Δεν εργάστηκε ποτέ ως καθηγήτρια, γιατί αφοσιώθηκε στην δημοσιογραφία και στην λογοτεχνία. Τέλος, ταξίδεψε σε πολλές χώρες δημοσιεύοντας τις εντυπώσεις της.

Τιμητικές διακρίσεις

Το 2001 η Εταιρεία Ελλήνων Συγγραφέων καθιέρωσε προς τιμήν της το βραβείο »Διδώ Σωτηρίου», το οποίο απονέμεται «σε ξένο ή Έλληνα συγγραφέα που με τη γραφή του αναδεικνύει την επικοινωνία των λαών και των πολιτισμών μέσα από την πολιτισμική διαφορετικότητα». Τα περισσότερα έργα της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, ενώ η λογοτεχνία της διακρίνεται για τον ρεαλισμό, την απλότητα, τη δραματική αφήγηση και τον αδρό δημοτικό λόγο της.

Προς τιμήν της, επίσης, πολλές οδοί, σχολεία και βιβλιοθήκες φέρουν το όνομά της στην Ελλάδα.

απονομή βραβείων για τον 7ο πανελλήνιο διαγωνισμό λογοτεχνίας

Δεκ 201921

 

 

Με το 1ο βραβείο του 7ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Πρωτόλειου Διηγήματος του Ιδρύματος Λασκαρίδη – που συνοδευόταν και από επιταγή 1000 ευρώ – τιμήθηκε την Κυριακή «ο παππούς μου ο Σόκιαλης», το διήγημα της Ερμιόνης Γιαβρίμη, μαθήτριας της Β΄τάξης του Γυμνασίου Θερμής. Η τελετή βράβευσης έγινε στα γραφεία του ιδρύματος στον Πειραιά, παρουσία πολυπληθούς ακροατηρίου, των γονέων των μαθητών, φίλων, συγγενών τους κ.λ.π.

Προλογίζοντας το κείμενο η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Πανάρετου σημείωσε, ότι όλα τα μέλη της κριτικής επιτροπής αναρωτήθηκαν «αν συνέβησαν στην πραγματικότητα τα περιστατικά, που περιγράφονται στο διήγημα ή τα έπλασε με τα φαντασία της η μαθήτρια» . Μάλιστα δεν αποκάλυψε το τέλος του διηγήματος, με αποτέλεσμα το κοινό να ξεσπάσει σε ενθουσιώδη χειροκροτήματα, όταν τέλειωσε η ανάγνωση της ιστορίας.

Την Ερμιόνη συγχάρηκαν πολλοί γονείς μαθητών που παραβρέθηκαν για την απόφασή της να ερευνήσει, να μάθει και να καταγράψει την ιστορία του προγόνου της . Η τελετή βράβευσης ολοκληρώθηκε με την απονομή των βραβείων και αναμνηστικών δώρων στους μαθητές που πήραν τα βραβεία (3 για το Γυμνάσιο και 3 για το Λύκειο).

Ο Σύλλογος Διδασκόντων του Γυμνασίου  Θερμής συγχαίρει την μαθήτρια του σχολείου μας για τη μεγάλη της διάκριση.

Κ.Π.Καβάφης- ένας ποιητής με παγκόσμια ακτινοβολία

Δεκ 201921

 

Κ. Π. Καβάφης -ένας ποιητής με παγκόσμια ακτινοβολία

Ο Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1863 (29 Απριλίου) και πέθανε στην ίδια πόλη το 1933 την ημέρα των γενεθλίων του. Ηταν το ένατο και τελευταίο παιδί του Πέτρου Ι. Καβάφη (Κωνσταντινούπολη, 1814 – Αλεξάνδρεια, 1870), μεγαλέμπορου βαμβακιού, από φαναριώτικο γένος που οι ρίζες του φαίνεται πως είναι βυζαντινές και της Χαρίκλειας Φωτιάδη (Νιχώρι Κωνσταντινουπόλεως, 1834 – Αλεξάνδρεια, 1899) από παλαιότατη οικογένεια της Πόλης. Υπήρξε, χωρίς αμφιβολία, η μεγαλύτερη πνευματική φυσιογνωμία της Αλεξάνδρειας.

Ο μικρός Καβάφης ζει τα πρώτα παιδικά του χρόνια στην Αλεξάνδρεια, μέσα σε εξαιρετικές συνθήκες ευημερίας. Στο ισόγειο του διώροφου σπιτιού των Καβάφηδων στην αριστοκρατική οδό Σερίφ, στεγάζονταν τα γραφεία του ακμαιότατου εμπορικού οίκου «Καβάφης & Σία» (κύριος συνέταιρος ο Γεώργιος Καβάφης, θείος του ποιητή, εγκατεστημένος στο Λονδίνο), ενώ η οικογένεια του Πέτρου Καβάφη διαβίωνε με χαρακτηριστική άνεση στο πρώτο και στο δεύτερο πάτωμα, διατηρώντας Γάλλο παιδαγωγό, Αγγλίδα τροφό, Έλληνες υπηρέτες, Ιταλό αμαξά και Αιγύπτιο θυρωρό!

To 1870 με το θάνατο του πατέρα Καβάφη αρχίζει, ουσιαστικά, η σταθερή πορεία της οικογένειας προς την οικονομική κρίση και παρακμή. Το 1872 η Χαρίκλεια Καβάφη μετακομίζει με τα παιδιά της στην Αγγλία όπου και θα παραμείνουν τα επόμενα έξι χρόνια (κυρίως στο Λίβερπουλ αλλά και στο Λονδίνο). Ο μικρός Καβάφης σπουδάζει σε αγγλικό σχολείο όπου και διδάσκεται για μητρική του γλώσσα την αγγλική αλλά παράλληλα μαθαίνει και ελληνικά και γαλλικά. Μετά από λίγα χρόνια παραμονής στην Αγγλία αναγκάζονται να επιστρέψουν στην Αλεξάνδρεια καθώς τα οικονομικά της οικογένειας πηγαίνουν άσχημα και η οικογενειακή επιχείρηση διαλύεται. Ο Καβάφης συνεχίζει τις σπουδές του στο Εμποροπρακτικό Λύκειο «Ερμής» ενώ παράλληλα υπάρχουν σαφή στοιχεία ότι κατά το διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στην επιστροφή από την Αγγλία (1878) και στο ξεκίνημα της φοίτησης στον «Ερμή» (1881), ο Καβάφης είχε αρχίσει να μελετά και να εργάζεται πνευματικά από μόνος του, χρησιμοποιώντας βιβλία από τις δανειστικές βιβλιοθήκες της Αλεξάνδρειας. Σ’ αυτήν την τριετία ανάγεται και η φιλόδοξη απόπειρά του να συντάξει ένα ιστορικό λεξικό, προσπάθεια που δεν ολοκληρώθηκε αφού τα λήμματα του έργου σταμάτησαν «στη μοιραία λέξη Αλέξανδρος».

Το 1882, στη διάρκεια της αιγυπτιακής εξέγερσης κατά των Αγγλων, πηγαίνει με την οικογένειά του για τρία χρόνια (ως τον Οκτώβριο του 1885) στην Κωνσταντινούπολη, στο σπίτι του φαναριώτη παππού του, Γεωργάκη Φωτιάδη. Η τριετής παραμονή του Καβάφη στην Πόλη αποδεικνύεται ιδιαιτέρως σημαντική και κρίσιμη για διαφορετικούς λόγους. Σύμφωνα με τις βιογραφικές σημειώσεις της Ρίκας Σεγκοπούλου, ο ομοσεξουαλισμός του άρχισε να εκδηλώνεται στα 1883. Παράλληλα, γνωρίζουμε, ότι ο ποιητής άρχισε να εκφράζει ζωηρό ενδιαφέρον για να ακολουθήσει πολιτική και δημοσιογραφική καριέρα. Φυσικά, το πιο αξιοσημείωτο αυτής της περιόδου, είναι το γεγονός ότι η παραμονή του στην Πόλη συμπίπτει με τις πρώτες μαρτυρημένες συστηματικές του προσπάθειες να επιδοθεί στην τέχνη του ποιητικού λόγου. Τεκμήριο της πρώιμης αυτής προσπάθειας του Καβάφη, αποτελεί μια ομάδα αδημοσίευτων από τον ίδιο ποιημάτων, τα οποία εκδόθηκαν μαζί με άλλα ανέκδοτα ποιήματα το 1968 από το Γ.Π. Σαββίδη. Τον καιρό εκείνο συμπληρώνει και τις μελέτες του πάνω στην αρχαία και μεσαιωνική ελληνική φιλολογία που τις είχε αρχίσει την εποχή ακόμα που βρισκόταν στην Αγγλία.

Τον Οκτώβριο του 1885, ο Καβάφης γυρίζει στην Αλεξάνδρεια μαζί με τη μητέρα του και τους αδελφούς του, Αλέξανδρο και Παύλο. Με την επιστροφή του, ο Καβάφης εγκαταλείπει την αγγλική υπηκοότητα (που είχε αποκτήσει ο πατέρας του στα 1850) και παίρνει την ελληνική.
Τα πρώτα χρόνια μετά την επιστροφή στην Αλεξάνδρεια είναι μια περίοδος προσαρμογής. Ο Καβάφης αρχίζει να εργάζεται, όχι ακόμη συστηματικά, αλλάζοντας διάφορα επαγγέλματα όπως του δημοσιογράφου στην εφημερίδα «Τηλέγραφος» (1886), του μεσίτη στο Χρηματιστήριο Βάμβακος (1888) και του άμισθου γραμματέα στο Γραφείο Αρδεύσεων (1889-1892) όπου και θα προσληφθεί ως έκτακτος έμμισθος υπάλληλος το 1892 και θα εργαστεί μόνιμα εκεί επί τριάντα χρόνια, μέχρι το 1922, φτάνοντας στο βαθμό του υποτμηματάρχη.
Η κυριότερη χρονολογική τομή ως προς την εξέλιξη του έργου του ποιητή, κατά την εποχή αυτή, τοποθετείται στα 1891. Είναι η χρονιά κατά την οποία ο Καβάφης εκδίδει σε μονόφυλλο το πρώτο πραγματικά αξιόλογο ποίημά του (το Κτίσται) και δημοσιεύει μερικά από τα πιο αξιόλογα πεζά του κείμενα, όπως τα δύο περί των «Ελγινείων» που παρουσιάζουν δημόσια την πολιτική πλευρά του ποιητή, «Ολίγαι λέξεις περί στιχουργίας» και άλλα.

Τα οικονομικά του βελτιώνονται σημαντικά και τα επόμενα χρόνια ταξιδεύει στο Κάιρο (1893), στο Παρίσι και στο Λονδίνο με τον αδελφό του Τζων (1897). Το 1899 πεθαίνει η μητέρα του σε ηλικία 65 ετών, γεγονός που συγκλονίζει τον ποιητή. Το 1901 και το 1903 ταξιδεύει στην Ελλάδα και γνωρίζεται στην Αθήνα με Ελληνες πεζογράφους (Πολέμης, Ξενόπουλος, Πορφύρας). Στις 30 Νοεμβρίου του 1903, δημοσιεύεται στα Παναθήναια το ιστορικό άρθρο του Ξενόπουλου για τον Καβάφη με τίτλο «Ένας Ποιητής». Την ίδια χρονιά γράφει και το σημαντικότερο πεζό κείμενό του, τον «φιλοσοφικό έλεγχο» των ποιημάτων του που είναι γνωστό με τον τίτλο «Ποιητική». Τα επόμενα χρόνια κυλούν ανάμεσα σε ποιητικούς, φιλοσοφικούς στοχασμούς, γνωριμίες με εξέχουσες προσωπικότητες στην Αλεξάνδρεια (Ιων Δραγούμης, Ε.Μ. Φόρστερ), ανανεώσεις συμβολαίων εργασίας στις Αρδεύσεις και τους διαδοχικούς θανάτους των αδερφών του. Σημαντικό βιογραφικό στοιχείο αποτελεί και η εγκατάσταση του ποιητή στο περίφημο σπίτι-εργαστήρι της οδού Λέψιους στα 1907, όπου και θα περάσει το υπόλοιπο της ζωής του δημιουργώντας το σημαντικότερο τμήμα, ποσοτικά και ποιοτικά του έργου του.

Το 1922 δηλώνει την πρόθεσή του να μη συνεχίσει την εργασία του στις Αρδεύσεις απ’ όπου και παραιτείται με το βαθμό του υποτμηματάρχη («επιτέλους ελευθερώθηκα απ’ αυτό το μισητό πράγμα») και χωρίς καμιά περίσπαση αφοσιώνεται στη συμπλήρωση του ποιητικού του έργου. Το 1926 η κυβέρνηση του δικτάτορα Πάγκαλου απονέμει στον Καβάφη το παράσημο του Φοίνικος, διάκριση την οποία ο ποιητής αποδέχεται υποστηρίζοντας ότι «Το παράσημο μου το απένειμε η Ελληνική Πολιτεία, την οποία σέβομαι και αγαπώ. Η επιστροφή του παρασήμου θα είναι προσβολή εκ μέρους μου προς την Ελληνικήν Πολιτείαν γι’ αυτό και το κρατώ». Το 1927 γνωρίζεται με τη Μαρίκα Κοτοπούλη και το Νίκο Καζαντζάκη. Από το 1930 αρχίζει να υποφέρει από το λάρυγγά του και τον Ιούλιο του 1932 οι γιατροί διαγιγνώσκουν καρκίνο του λάρυγγα. Πηγαίνει στην Αθήνα όπου εισάγεται σε νοσοκομείο και του γίνεται τραχειοτομία. Μετά από τετράμηνη παραμονή στην Αθήνα, επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια όπου και το επόμενο έτος, 1933, στις 29 Απριλίου, μέρα των γενεθλίων του, πεθαίνει.

 

3η Δεκεμβρίου 2019- Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία

Δεκ 20197
Μήνυμα της Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων 
για την 3η Δεκεμβρίου 2019 – Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία


Αγαπητοί εκπαιδευτικοί,
Αγαπητοί μαθητές και μαθήτριες,
Σύμφωνα με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, περίπου 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι στον πλανήτη, μεταξύ αυτών πάνω από 100 εκατομμύρια παιδιά, ζουν με κάποιο είδος αναπηρίας, ενώ περισσότερα από 80 εκατομμύρια άτομα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και περίπου 1 εκατομμύριο στην Ελλάδα έχουν επίσης κάποιο είδος αναπηρίας.
Πριν από 27 χρόνια, ο ΟΗΕ καθιέρωσε την 3η Δεκεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με
Αναπηρία, προκειμένου να διευρύνει την ενημέρωση του κοινού για ζητήματα αναπηρίας και να προωθήσει τα δικαιώματα και την ευημερία των ατόμων με αναπηρία σε όλες τις εκφάνσεις της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής. Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη στην ενίσχυσή τους, θέτοντας ως στόχο να επιτευχθεί η παγκόσμια δέσμευση για το 2030 «να μην μείνει κανένας πίσω». Θέματα αναπηρίας αναφέρονται σε διάφορα σημεία των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ και συσχετίζονται επίσης άμεσα με την εκπαίδευση.
Κάθε ευνομούμενο κράτος οφείλει να εξασφαλίσει πλήρη ισότητα δικαιωμάτων στα άτομα με αναπηρία, σεβασμό και αποδοχή τους μέσα από ολοκληρωμένες πολιτικές και εθνική στρατηγική για την αναπηρία. Το Υπουργείο Παιδείας και σύσσωμη η Κυβέρνηση αναδεικνύουμε σε υψηλή προτεραιότητα την εξασφάλιση προσβασιμότητας, ίσων ευκαιριών, και σεβασμού και αποδοχής για όλους, μαθητές και εκπαιδευτικούς με αναπηρία. Επιχειρούμε, με την εισαγωγή νέων θεματικών στα σχολεία, την ολοκληρωμένη διαπαιδαγώγηση των μαθητών και την καλλιέργεια ήπιων δεξιοτήτων,
όπως η προσαρμοστικότητα, η υπευθυνότητα, η κατανόηση και η αποδοχή της διαφορετικότητας. Το σχολείο αναλαμβάνει κομβικό ρόλο στη μετάδοση αυτών των αξιών, ώστε κανένα παιδί «να μη μείνει πίσω», κανένα παιδί να μη βρεθεί στο περιθώριο.
Στην ίδια κατεύθυνση, επισπεύδουμε και ολοκληρώνουμε άμεσα τον διορισμό 4.500 εκπαιδευτικών, ειδικού εκπαιδευτικού και ειδικού βοηθητικού προσωπικού στην Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση, ώστε οι μαθητές με αναπηρία και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες να συμμετέχουν ισότιμα σε όλες τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες.
Κυρίες και κύριοι, αγαπητά μας παιδιά,
Αυτή η μέρα ας αποτελέσει την αφορμή να δεσμευτούμε όλοι σε μία συμμαχία για έναν καλύτερο κόσμο, δίκαιο, βιώσιμο, για μία κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς.
Η ΥΠΟΥΡΓΟΣ
ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ
ΝΙΚΗ ΚΕΡΑΜΕΩΣ

Όταν οι μαθητές δημιουργούν…..

Δεκ 20197

Πανελλήνιος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός

Το ίδρυμα Αικατερίνη Λασκαρίδη πραγματοποίησε κατά το έτος 2018-2019 τον 70 Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Πρωτόλειου Διηγήματος στη μνήμη της Καίτης Λασκαρίδη.O διαγωνισμός πρωτόλειου διηγήματος εγκρίνεται από το Υπουργείο Παιδείας & Θρησκευμάτων και αθλοθετείται από το «Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη».

Δικαίωμα συμμετοχής έχουν οι μαθητές της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης όλων των σχολείων της Ελλάδας.

Είναι ιδιαίτερη τιμή και υπερηφάνεια για το Γυμνάσιο Θερμής Λέσβου το γεγονός ότι συμμετείχαν στον παραπάνω διαγωνισμό δύο μαθήτριες του εν λόγω Γυμνασίου  και διακρίθηκαν και οι δύο. Πρόκειται για την

  • Γιαβρίμη Ερμιόνη, μαθήτρια της Β΄γυμνασίου, που κατέλαβε μία από τις πρώτες έξι θέσεις πανελληνίως και θα θα παραστεί στην τελετή απονομής βραβείων που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2019 και για την
  • Τζωρτζή Αδαμαντία, μαθήτρια Β΄γυμνασίου, που έλαβε τιμητική διάκριση.

Αξίζουν και στις δύο μαθήτριες μας συγχαρητήρια με την ευχή να συνεχίσουν και στο μέλλον να είναι το ίδιο δημιουργικές και πετυχημένες.

 

 

 

Καλημέρα κόσμε!

Ιαν 201830

Καλωσήρθατε στο Blogs.sch.gr. Αυτό είναι το πρώτο σας άρθρο. Αλλάξτε το ή διαγράψτε το και αρχίστε το «Ιστολογείν»!



Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων