Γράφω έναν δικό μου μύθο όπως αυτόν της Ατλαντίδας

Δημοσιευμένο στις 17 Φεβρουαρίου 2017 Κατηγορία: Εργασίες μαθητών από Αποστολίδου Γεσθημανή

Το νησί της Χαράς

Πριν από εκατομμύρια χρόνια, στη μέση του πουθενά υπήρχε ένα μικρό νησί που το λέγανε το νησί της χαράς. Κανείς δεν γνώριζε για την ύπαρξη του!

Οι άνθρωποι εκεί ζούσαν γαλήνια, χαρούμενα και ειρηνικά. Ολη μέρα χόρευαν, έπαιζαν και τραγουδούσαν. Όλα ήταν χαρούμενα και χρωματιστά, γεμάτα χαρά και ηρεμία γιατί ποτέ δεν είχε καταιγίδες στο νησί τους. Παντού τριγύρω είχε δέντρα, σπίτια, μαγαζιά, παιδικές χαρές και πολλά άλλα.

Το πρωί όλα τα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο και οι μεγάλοι έκαναν δουλειέσ ή μαζεύονταν όλοι στην πλατεία για να πιουν το καφεδάκι τους και να κουβεντιάσουν. Μόλις γυρνούσαν τα παιδιά από το σχολείο, έκαναν τα μαθήματα τους και μετά έβγαιναν έξω στη γειτονιά για παιχνίδι. Όλοι μαζί έπαιζαν διάφορα διασκεδαστκά παιχνίδια με μπάλα αλλά και χωρίς μπάλα.

Μια μέρα που ήταν όλα τέλεια, πέρασε ξαφνικά από την πλατεία ένας θυμωμένος άντρας. Όλοι σταμάτησαν αυτό που έκαναν και τον κοιτούσαν περίεργα. Εκείνη τη στιγμή όλα σκοτείνιασαν με μιας και όλοι έφυγαν, μπήκαν στα σπίτια τους και έκλεισαν τα παντζούρια, τις πόρτες και τα παράθυρα.

 Ξαφνικά άκουσαν μια αστραπή στον ουρανό και άρχισαν να ανησυχούν. Μετά την αστραπή, άρχισε να κουνιέται και η γη! Όλοι τρόμαξαν και βγήκαν από τα σπίτια τους για να μην χτυπήσουν. Όλα άρχισαν να καταρρέουν………………….

Τα σπίτια γκρεμίστηκαν, τα δέντρα έπεφταν και οι άνθρωποι έτρεχαν πέρα δώθε για να σωθούν. Κάποια στιγμή μια ρωγμή εμφανίστηκε στο έδαφος, μέχρι που το νησί χωρίστηκε σε άλλα πιο μικρά νησιά. Πολλοί άνθρωποι πνίγηκαν στη θάλασσα κατά τη διάρκεια αυτού του κατακλυσμού. Από τότε τα νησιά αυτά ονομάζονται «Εφτά Χαρές».

Σοφία Λαζοπούλου

                     Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ  ΤΑΖΕΚΤΑΝ

 

Πριν από 5.000 χρόνια στα βάθη της νότιας Ινδίας υπήρχε μια χώρα με 7.000.000 κατοίκους που λεγόταν Ταζεκτάν.

 Η πρωτεύουσά της ήταν το Νορβάσικ. Το Νορβάσικ είχε 2.000.000 κατοίκους περίπου. Το Ταζεκτάν ήταν μια πολύ όμορφη χώρα με ποτάμια, βουνά, λίμνες, δάση και γεμάτο με πανέμορφα δίπατα σπίτια με κήπους  αλλά και μπόλικη γόνιμη γη για καλλιέργεια.

 Όμως κατά την διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Μαξιμίλιαν Ε’ η γειτονική πόλη Τάρτα επιτέθηκε και ανήμπορος ο στρατός να τους αντιμετωπίσει ο στρατός της Τάρτας κατάκτησε την χώρα. Οι ίδιοι κάτοικοι της χώρας βρέθηκαν σκλάβοι και δούλοι.

 Μετά από 15 περίπου χρόνια έγινε ο μεγάλος κατακλυσμός  του Νώε και όλα χάθηκαν.

Δεν ξέρουμε τίποτα άλλο για εκείνη την εποχή, το Ταζεκτάν ή την Τάρτα. Δεν ξέρουμε καν αν όλα αυτά ήταν αλήθεια ή ψέματα.

Ιακωβίδης  Παναγιώτης

 

Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

       Κάποτε σ΄ένα ψηλό βουνό υπήρχε ένα   χωριουδάκι πολύ  όμορφο που είχε πολύ ωραίο άσπρα σπιτάκια και   σε κάθε κήπο είχε λουλούδια. Πολύς κόσμος επισκεπτόταν το χωριό για να κάνει διακοπές και τα παιδιά να είναι μέσα στη φύση.

Το χειμώνα έπεφτε πολύ χιόνι και όλοι χαίρονταν και έκαναν σκι. Όμως έναν χειμώνα συνέβη κάτι αναπάντεχο. Έπεσε πάρα πολύ χιόνι και όλα πάγωσαν για πολλές ημέρες. Ξαφνικά άρχισε να φυσά ένας αέρας μανιασμένα. Μια φοβερή χιονοστιβάδα δημιουργήθηκε και στο πέρασμά της καθώς μεγάλωνε συνεχώς, κατέστρεψε τα πάντα. Το μικρό χωριό σκεπάστηκε από 10 μέτρα χιόνι και χάθηκε για πάντα από τον χάρτη. Ήταν πραγματικά ένα μυστήριο, καθώς όσο και να έψαχναν χρόνια ολόκληρα δεν μπόρεσαν να βρούνε τίποτα που να θυμίζει το χωριό.

Τσιμπίνη Αννέτα

 

 




Αφήστε μια απάντηση