Του σκοινιού τα μανταλάκια

Του σκοινιού τα μανταλάκια είναι ένα βιβλίο με θέμα με την φιλία και με πρωταγωνιστές τους πιο απροσδόκητους ήρωες. Τα μανταλάκια στο σχοινί για το άπλωμα των ρούχων είναι μια ξεχωριστή παρέα. Γκρινιάζουν και διαπληκτίζονται για την θέση τους στο σχοινί, μαλώνουν για το ποιος θα απλώσει κάθε ρούχο, αλλά είναι οι καλύτεροι φίλοι.

Τι; Γιατί μαλώνουν αφού είναι τόσο καλοί φίλοι; Όλοι διαφωνούμε, γκρινιάζουμε και συγκρουόμαστε καθημερινά με τους φίλους μας. Όταν όμως έρθουν τα δύσκολα ή ο ένας χρειάζεται την βοήθεια του άλλου πάντα θα σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλο. Όπως και τα μανταλάκια.

Οι εποχές εναλλάσσονται μαζί με το είδος των ρούχων που απλώνονται για να στεγνώσουν κάθε εποχή. Έτσι και τα μανταλάκια ενώ το καλοκαίρι μαλώνουν για το ποιος θα απλώσει τα μαγιό, το χειμώνα που έρχεται η ώρα να απλώσουν τα βαριά παπλώματα και τα χαλιά τρέχουν στην στιγμή να βοηθήσουν το ένα το άλλο.

 

 

 

Έτσι λοιπόν, αν βγείτε στην αυλή, στο μπαλκόνι, στην ταράτσα και δείτε του σκοινιού τα μανταλάκια να μαλώνουν για μια κάλτσα, για ένα κασκόλ, ένα μαγιό ή ένα μαντήλι, μη βγάλετε συμπέρασμα πως δεν είναι καλοί κι αγαπημένοι φίλοι! Γιατί οι καλοί φίλοι φαίνονται στα δύσκολα…

Τενεκεδούπολη…μια πολιτεία αλλιώτικη

Υπέροχο κουκλοθέατρο από την “Αυλή των θαυμάτων”.Εκτελεσμένο από μια υπέροχη ομάδα που όπως λένε και οι ίδιοι, στόχος τους ήταν η σύνδεση των παιδιών με την τέχνη, μέσα από το παραμύθι, τις κούκλες και τη μουσική.

Η Ντενεκεδούπολη είναι μια πολιτεία αλλιώτικη απ’ τις άλλες. Δεν είναι φτιαγμένη από τούβλα, πέτρες, τσιμέντο ή γυαλί. Είναι ολόκληρη φτιαγμένη από ντενεκέδες. Και μένουν σ’ αυτή, τι… άλλο; Ντενεκεδάκια. Άδεια, σκουριασμένα, παλιά ντενεκεδάκια. Βρέθηκαν όλα πεταμένα σ’ ένα σκουπιδότοπο κι αποφάσισαν να φτιάξουν τη δική τους πολιτεία, για να μένουν μόνα τους και να ‘χουν την ησυχία τους.
Τα ντενεκεδάκια που μένουν εδώ έχουν περίεργα ονόματα: Σαρδέλας, Μηλίτσα, Βουτυρένιος, Σοφός, Οκέυ-μπαμ-μπαμ. Ο Σαρδέλας είχε πριν τον πετάξουν σαρδέλες, η Μηλίτσα είχε κομπόστα μήλο, ο Βουτυρένιος βούτυρο, ο Οκέυ-μπαμ-μπαμ είχε κόκα-κόλα κι ο Σοφός είχε μέσα του καφέ.
Ζούσαν όλα πολύ ευτυχισμένα στην Ντενεκεδούπολη, ώσπου μια μέρα…

Η «Nτενεκεδούπολη» αποτελεί την αλληγορία μιας πολιτείας που η ευτυχία της διακόπτεται απότομα από την εισβολή ενός δικτάτορα. Ο Λαδένιος, που φιλοδοξεί να κυβερνήσει, διαταράσσει την ισορροπία των κατοίκων. Εκείνοι, κάνουν αποτυχημένες προσπάθειες να τον ανατρέψουν, αλλά μάταια. Τέλος, συσπειρώνονται και καταφέρουν να διώξουν το δικτάτορα Λαδένιο επαναφέροντας την ελευθερία και τη δημοκρατία στη Ντενεκεδούπολη.

 

Η τελεία

Σήμερα διαβάσαμε το βιβλίο ¨η τελεία¨ του Π. Ρέινολντς.

Αυτό το ελάχιστο, ταπεινό σημάδι μας στον κόσμο, η τελεία, η απλή αυτή κουκίδα με τα πολλά ονόματα (τελεία, κουκίδα, βούλα, στίγμα) είναι η πρώτη αρχή να νιώσεις ότι μπορείς να αποτυπώσεις κάτι, να δημιουργήσεις, να αισθανθείς βιωματικά πως μπορείς να τα καταφέρεις, να πιστέψεις σε σένα. Αρκεί ασφαλώς να υπάρχει πλάι σου ένας δάσκαλος, ένας φίλος, ένας άνθρωπος να κάνει το όχι και τόσο αυτονόητο τελικά: να σου δώσει το χώρο και τη δύναμη να πιστέψεις ότι αυτό που κάνεις είναι κάτι, ότι δεν είναι ασήμαντο.

Συζητήσαμε με τα Δευτεράκια μου και είπαμε ότι εμείς θα κάνουμε την αρχή…και ό,τι βγει…και φυσικά δημιουργήσαμε τις δικές μας τελείες.

Τα έργα μας…

Το τζάτζαλο

Το Τζάτζαλο είναι ο αχώριστος σύντροφος πολλών μικρών παιδιών και είναι υπεύθυνο για πολλές σκανταλιές – αλλά και για αλλαγές!

Τζάτζαλα υπάρχουν παντού και σε όλους μας, μικρούς και μεγάλους, γιατί όλοι μας έχουμε καλές και κακές μέρες, όλοι μας βασανιζόμαστε από τον μερικές φορές κακό μας εαυτό, από το μικρό προσωπικό μας τέρας που πρέπει όμως να το κατανοήσουμε πλήρως, ώστε να καταφέρουμε να το δαμάσουμε.

Πετάνε οι πιγκουίνοι;

Σήμερα διαβάσαμε ένα βιβλίο του  Jeffers Oliver “Πετάνε οι πιγκουίνοι;”

Μας μιλά για μια ευαίσθητη ιστορία φιλίας και για την προσπάθεια να φτάσουμε τους στόχους μας. Πολλές φορές αυτό που θέλουμε δεν είναι πάντα αυτό που μας ταιριάζει, δεν είναι το καλύτερο για εμάς αλλά πρέπει να το δοκιμάσουμε. Όμως, είναι σίγουρα καλύτερα να έχεις κοντά σου τον φίλο σου που σε αγαπά και σε νοιάζεται ειδικά όταν ετοιμάζεσαι να σπάσεις τα μούτρα σου…

(παρακαλώ παραβλέψτε στις φωτογραφίες  ό,τι τα μαξιλάρια μας είναι άνω κάτω :))

Μπορείτε να ακούσετε ξανά την ιστορία!!!

Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου

Το Σάββατο ήταν Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου! Δεν μπορούσαμε να μη μιλήσουμε στην τάξη μας για την ημέρα αυτή. Τα Αστεράκια αγαπάνε ιδιαίτερα τα βιβλία! Μιλήσαμε για τον μεγάλο παραμυθά , τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και αναφέραμε τα πιο γνωστά του παραμύθια!

Στη συνέχεια παρακολουθήσαμε την ταινία μικρού μήκους “Τα  μαγικά ιπτάμενα βιβλία του Μόρρις Λέσμορ”

και φυσικά στο τέλος δημιουργήσαμε τα δικά μας φανταστικά βιβλία, τα ονομάσαμε και φτιάξαμε το εξώφυλλό τους.

Η χιονονιφάδα που αγάπησε το καλοκαίρι

Ένα ιδιαιτέρως τρυφερό παραμύθι για όσους αγαπούν το μαγικό πρόσωπο του χειμώνα και προσπαθούν να το κρατήσουν κοντά τους. ” Η «Χιονονιφάδα που αγάπησε το Καλοκαίρι» φιλοξενεί μια μαγική διαδρομή στον κύκλο της ζωής. Είναι ένας ύμνος στο σεβασμό προς τους άλλους και προς τη φύση που τόσο την έχουμε ανάγκη. Μας θυμίζει πόσο εύκολα μπορούμε να παγιδευτούμε στις ίδιες μας τις επιθυμίες αλλά και στις προσδοκίες των άλλων. Μας φέρνει αντιμέτωπους με τον φόβο της απώλειας και μας συμφιλιώνει με όσα δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Τελικά, μας χαρίζει την αρετή της προσαρμοστικότητας και τον θρίαμβο της ελευθερίας…

“Ό,τι αγαπάς δεν πρέπει να το φυλακίζεις”

Ο χιονάνθρωπος(η συνέχεια)

Παραμονή Χριστουγέννων το 2012 προβλήθηκε στην Αγγλία η συνέχεια του αγαπημένου μας Χιονάνθρωπου με τίτλο «The snowman and the snowdog». Αφορμή στάθηκαν η επέτειος 30 χρόνων από την προβολή της πρώτης ταινίας μικρού μήκους «The snowman».

Λίγα λόγια για την υπόθεση της ταινίας:

Το αγοράκι δεν είναι ο James της πρώτης ταινίας, αλλά ο Billy, ο οποίος μετακομίζει στο σπίτι που έμενε 30 χρόνια πριν ο James. Το σπίτι είναι το ίδιο, αλλά πλέον δεν είναι ένα σπίτι στην εξοχή γιατί τα τελευταία 30 χρόνια χτίστηκαν ένα σωρό σπίτια γύρω του.  Το σπίτι του James βρίσκεται πια μέσα στην πόλη, σε ένα προάστιό της.

Μια μέρα, παραμονές Χριστουγέννων, ο Billy βρήκε κατά τύχη ένα κουτί που είχε μέσα έναν σκούφο, ένα κασκόλ και μια φωτογραφία…

Ο χιονάνθρωπος

Ο χιονάνθρωπος (The snowman), είναι ένα παιδικό βιβλίο του Raymond Briggs, που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1978. Το 1982, το βιβλίο έγινε ταινία 26 λεπτών για λογαριασμό του βρετανικού Channel 4, από την Dianne Jackson

 

Βάζω σε χρονική σειρά, μια δημιουργία της δασκάλας Γεωργίας Κοκκινάκη.

Αφιέρωμα στην επέτειο του Πολυτεχνείου, 17 Νοέμβρη 1973

Η ”Ντενεκεδούπολη”κουκλοθέατρο βασισμένο στο αλληγορικό βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου. Εκτελεσμένο από μια υπέροχη ομάδα που όπως λένε και οι ίδιοι, στόχος τους ήταν η σύνδεση των παιδιών με την τέχνη, μέσα από το παραμύθι, τις κούκλες και τη μουσική.

Η Ντενεκεδούπολη είναι μια πολιτεία αλλιώτικη απ’ τις άλλες. Δεν είναι φτιαγμένη από τούβλα, πέτρες, τσιμέντο ή γυαλί. Είναι ολόκληρη φτιαγμένη από ντενεκέδες. Και μένουν σ’ αυτή, τι… άλλο; Ντενεκεδάκια. Άδεια, σκουριασμένα, παλιά ντενεκεδάκια. Βρέθηκαν όλα πεταμένα σ’ ένα σκουπιδότοπο κι αποφάσισαν να φτιάξουν τη δική τους πολιτεία, για να μένουν μόνα τους και να ‘χουν την ησυχία τους.
Τα ντενεκεδάκια που μένουν εδώ έχουν περίεργα ονόματα: Σαρδέλας, Μηλίτσα, Βουτυρένιος, Σοφός, Οκέυ-μπαμ-μπαμ. Ο Σαρδέλας είχε πριν τον πετάξουν σαρδέλες, η Μηλίτσα είχε κομπόστα μήλο, ο Βουτυρένιος βούτυρο, ο Οκέυ-μπαμ-μπαμ είχε κόκα-κόλα κι ο Σοφός είχε μέσα του καφέ. Την ησυχία και την ηρεμία της Ντενεκεδούπολης προσπαθεί να χαλάσει ο Λαδένιος, ένας μεγάλος ντενεκές του λαδιού, ο οποίος με το έτσι θέλω προσπαθεί να επιβάλει την γνώμη του και τις απόψεις του στα υπόλοιπα ντενεκεδάκια. Ο Λαδένιος έτρωγε, κοιμόταν, ξυπνούσε και διέταζε. Σαν να μην έφτανε αυτό, βγάζει κι απαγορευτικές διαταγές. «Να μην τραγουδάτε, να μη χορεύετε, να μη μιλάτε πάνω από δύο». Η κατάσταση όμως φτάνει στο απροχώρητο και τα ντενεκεδάκια αποφασίζουν να ξεσηκωθούν. Βάζουν σε εφαρμογή ένα μυστικό σχέδιο. Ο Σαρδέλας και η Μηλίτσα πλησιάζουν τον Λαδένιο την ώρα που κοιμάται και είναι φουσκωμένος από το πολύ φαΐ και μ’ ένα κοφτερό εργαλείο τον κάνουν πίτα.

Η διαφορετικότητα είναι πλούτος, ομορφιά και δύναμη. Ο σεβασμός μαζί με την ισότητα και την ελευθερία αποτελούν τη βάση για μια αρμονική ζωή. Δύσκολες έννοιες για τα μικρά αστεράκια αλλά αυτά τα αστεράκια μου έχουν μυαλό σφουγγάρι και μάτια λαμπερά που βγάζουν σπίθες.

Μπορείτε να ακούσετε όλα τα τραγούδια του κουκλοθεάτρου εδώ.