ΝΑ ΤΟ, ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΕΦΤΙΑΞΑ ΓΙΑ ΤΗΝ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ!
ΚΑΙ Η ΑΦΙΣΑ:
ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!!!!
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΖΟΥΓΡΑΣ
Αρχείο κατηγορίας: Ιστορία
Οδός Ερυσίχθονος
Στη γειτονιά μου συναντ
ώ την οδό Ερυσίχθονος. Ο Ερυσίχθονας, ο Θεσσαλός ήταν γιος του Τρίοπα και εγγονός του θεού Ποσειδώνα. Ο Ερυσίχθονας ήταν εγωιστής, ασεβής, βλάσφημος και υπερόπτης. Δεν είναι τυχαίο πως το όνομά του σημαίνει αυτός που προκαλεί πληγή στην γη.
Θέλοντας να χτίσει ένα παλάτι, διέταξε τους υπηρέτες του να κόψουν το ιερό άλσος που μέσα του ήταν η ιερή βελανιδιά της θεάς Δήμητρας. Παρότι ήξερε ότι αυτό το δέντρο ήταν σημαντικό το έκοψε χωρίς να το σκεφτεί.
Τότε η Θεά Δήμητρα ζήτησε από την Πείνα που κατοικούσε στην Σκυθία μαζί με τον τρόμο και το κρύο να επισ
κεφτούν και να κυριεύσουν τον Ερισύχθονα.
Από εκείνη την στιγμή ο Ερυσίχθονας άρχισε να τρώει ότι έβρισκε μπροστά του. Αφού έφαγε ότι φαγώσιμο βρισκόταν στο σπίτι του, άρχισε να γυρίζει στους δρόμους και να αρπάζει τις προσφορές από τους βωμούς. Κάνεις δεν μπορούσε πλέον να τον βοηθήσει, ούτε οι γονείς του, ούτε ο παππούς του ο Ποσειδώνας, λόγω της ύβρης απέναντι σε άλλο θεό.
Στο τέλος τίποτα δεν ήταν ικανό να κορέσει την πείνα του Ερυσίχθονα. Έτσι μη έχοντας να φάει τίποτα, άρχισε να τρώει τις ίδιες του τις σάρκες έως ότου βρήκε κατ’ αυτόν τον τρόπο φρικτό θάνατο.
ΦΑΝΗΣ ΚΑΡΑΦΥΛΛΗΣ
Οδός Ηρακλειδών, Θησείο
Η Ηρακλειδών είναι ένας από τους παλαιότερος δρόμους της Αθήνας αφού υπήρχε από το 1778.
Το τμήμα εκείνο των τειχών της Αθήνας που χτίστηκε πάνω στο αρχαίο τείχος του Θεμιστοκλή έφτανε στον Άρειο Πάγο και μετά προς την οδό Ηρακλειδών. Εκεί βρισκόταν οχυρός πύργος και η πόρτα του Μανδαβίλη. Εκεί βρίσκονται ερείπια ενός οχυρωματικού πύργου κατασκευασμένου στα χρόνια του Ιουστινιανού. Σε κοντινή απόσταση σώζονται και άλλα ερείπια τειχών. Όπως στον αριθμό 50 της οδού Ηρακλειδών.
Τη δεκαετία του 1850 με την κατασκευή δρόμων γύρω από την Ακρόπολη, από εκεί περνούσε αρχικά το ιππήλατο, μετά ατμοκίνητο και αργότερα ηλεκτρικό τραμ. Στο πλακόστρωτο του σημερινού πεζόδρομου ακόμα φαίνονται τμήματα των γραμμών.
Στην γωνία Ηρακλειδών και Θεσσαλονίκης βρισκόταν το Πιλ-Πουλ. Λειτούργησε από το 1850 έως το 1930 και ήταν το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής καπέλων στα Βαλκάνια. Το όνομά του το πήρε από τα αρχικά των λέξεων Πιλοποιία Πουλοπούλου. Σήμερα στεγάζει το Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηνών Μελίνα Μερκούρη.
Μαργαρίτα Δαλαμάγκα
Όταν γινόταν ο Β´ παγκόσμιος πόλεμος ο παππούς μου…
Όταν γινόταν ο Β´ παγκόσμιος πόλεμος ο παππούς μου ήταν 5 χρονών και ζούσε στο Γραικικό Άρτας, σε μια φτωχή, πολύτεκνη οικογένεια που οι γονείς του ήταν αγρότες!
Έζησαν πολύ δύσκολες στιγμές, υπήρξε πολλή φτώχεια και πείνα. Βέβαια ο παππούς μου ήταν πολύ μικρός και έζησε τον πόλεμο μέσα από τις περιγραφές των μεγαλύτερων αδελφών του.
Ο παππούς μου έζησε δύσκολες στιγμές στον πόλεμο όμως ευτυχώς δεν τις θυμόταν πολύ καλά!
ΠΗΓΗ: Η μαμά μου
ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ
Το σπίτι της προγιαγιάς μου στο Αγρίνιο
Η προγιαγιά μου η Ελένη, και ο προπάππους μου ο Μίλτος, γνωρίστηκαν στο Αγρίνιο κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το σπίτι της προγιαγιάς μου, στο Αγρίνιο, το είχαν επιτάξει πρώτα οι Ιταλοί, στη συνέχεια οι Γερμανοί και τέλος, ο Ελληνικός στρατός, ο οποίος έστειλε δύο αξιωματικούς. Ο ένας από τους δύο ήταν ο προπάππους μου. Έτσι γνωριστήκαν, ήρθαν στην Αθήνα, έκαναν οικογένεια και έμειναν μαζί μέχρι τα γεράματά τους.
Οι ηλικίες τους όταν ξεκίνησε ο πόλεμος ήταν περίπου 20 ετών και 28 ετών. Δυστυχώς δεν μπορώ να βρω περισσότερες πληροφορίες, αλλά είμαι σίγουρη ότι πέρασαν πάρα πολύ δύσκολα, με αγωνία για τις ζωές τους και για το μέλλον τους.
ΛΥΔΙΑ ΑΣΗΜΙΝΑΚΗ
Ο Ιταλός στο σπίτι της γιαγιάς μου
Μια ιστορία που μου είπε η γιαγιά μου για την κατοχή του 1940 είναι όταν αυτή και η οικογένειά της φιλοξένησαν έναν Ιταλό τραυματία στο σπίτι τους. Τον Ιταλό αυτό προσπάθησαν να τον κρύψουν από τους Γερμανούς στρατιώτες .
Η γιαγιά μου τότε ήταν τριών ετών και φοβήθηκε όταν είδε έναν πανύψηλο άνδρα μπροστά της. Παρότι φαινόταν τρομακτικός ήταν πολύ ευγενικός. Ο Ιταλός έτρωγε μόνο τα φαγητά που του έφερναν οι σύντροφοί του, και κάποιες φορές φώναζε τη γιαγιά μου με το όνομα picolo που σημαίνει μικρή για να της δώσει μία σοκολάτα που αυτό ήταν πολύ σπάνιο εκείνη την εποχή.
Ο Ιταλός έμεινε στο σπίτι της γιαγιάς μου περίπου ένα μήνα για να γίνει τελείως καλά και μετά συνέχισε με τους συντρόφους του.
Η γιαγιά μου παρότι είναι 83 ετών θυμάται πολύ καλά αυτή την ανάμνηση και έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό της.
ΦΑΝΗΣ ΚΑΡΑΦΥΛΛΗΣ
Ηρωισμός και Αλληλεγγύη
Ο προπάππους μου το 1940 πολέμησε στην Αλβανία. Όταν οι Έλληνες αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν με τους Ιταλούς εκείνος κατάφερε με τα πόδια να φτάσει από την Αλβανία μέχρι το Αιγάλεω όπου ήταν το σπίτι του. Μάλιστα ήταν βαριά τραυματισμένος στην πλάτη από θραύσμα χειροβομβίδας.
Όταν οι Γερμανοί σταμάτησαν να είναι σύμμαχοι των Ιταλών, άρχισαν να κυνηγούν τους Ιταλούς στρατιώτες στην Ελλάδα για να τους εκτελέσουν. Εκείνο το διάστημα ο προπάππους μου και η προγιαγιά μου έκρυβαν στο υπόγειό τους έναν Ιταλό στρατιώτη που τον έλεγαν Τζιοβάνι . Αν και ήταν πολύ επικίνδυνο και για τον Τζιοβάνι αλλά και για εκείνους, ο προπάππους μου και η προγιαγιά μου τον έκρυβαν εκεί μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος και να μπορέσει να επιστρέψει ξανά στη χώρα του. Όσο ζούσε εκεί τους έμαθε να μιλούν λίγα Ιταλικά και να παίζουν μαντολίνο. Από τότε κάθε χρόνο τους έστελνε μία κάρτα για να τους χαιρετήσει και για να μάθει νέα τους.
Μαργαρίτα Δαλαμάγκα
Συνέντευξη με την γιαγιά Ειρήνη Πλαστήρα
Δ = Διονύσης Ε = Ειρήνη
Δ: ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ, ΓΙΑΓΙΑ!
Ε :ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ, ΕΓΓΟΝΑΚΙ ΜΟΥ!
Δ: ΧΑΜΗΛΩΣΕ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ, ΓΙΑΓΙΑ!
Ε: ΕΝΤΑΞΕΙ ΧΑΜΗΛΩΣΑ, ΤΙ ΗΘΕΛΕΣ ΔΙΟΝΥΣΗ; ΠΕΙΝΑΣ;
Δ: ΟΧΙ, ΓΙΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ.
Ε: ΦΥΣΙΚΑ! ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΦΑΣΤ ΦΟΥΝΤ ΤΡΩΣ!
Δ: ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ;
Ε:. ΜΜΜ, ΚΑΛΑ..
Δ:ΛΟΙΠΟΝ, ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ;
Ε: ΕΓΩ ΠΑΙΔΙ Μ’ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΟ 1939.
Δ: ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΟΤΑΝ Ο ΕΛΛΗΝΟ ΙΤΑΛΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΑΡΧIΣΕ;
Ε: ΑΑΑΑΑ! ΕΙΧΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ Μ’ ΣΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ.
Δ: ΜΑΛΙΣΤΑ, ΠΗΓΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ;
Ε: ΝΝΝΝΝΝΝ- ΟΧΙ
Δ: ΜΠΑ, ΠΩΣ ΚΙ ΕΤΣΙ;
Ε: ΕΙΧΕ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΚΙ ΕΣΠΑΣΕ ΤΟ ΙΣΧΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ.
Δ: ΠΕΘΑΝΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ;
Ε: ΔΥΣΤYΧΩΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΑΔΕΡΦΟΣ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΕΘΑΝΕ ΑΠΟ ΓΑΣΤΡΕΝΤΕΡΙΤΙΔΑ.
Δ: ΠΟΛΥ ΛΥΠΑΜΑΙ ΓΙΑΓΙΑ.
Ε: ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ.
Δ: ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑΓΙΑ ,ΠΟΤΕ ΓΥΡΙΣΕΣ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ;
Ε: ΓΥΡΙΣΑ ΤΟ 1942.
Δ: ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΓΙΑΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ.
Ε: ΕΓΩ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΘΕΣ ΝΑ ΣΟΥ ΒΑΛΩ ΠΑΣΤΙΤΣΙΟ ΝΑ ΦΑΣ;
Δ: ΧΜΜΜ, ΚΑΛΗ ΙΔΕΑ!
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΖΟΥΓΡΑΣ
Οι ιστορίες των γιαγιάδων!!!
Ο θείος της μιας μου γιαγιάς, αρρώστησε από κρυοπαγήματα και από την αρρώστια της φυματίωσης και πέθανε στο νοσοκομείο το ”Σωτηρία”. Ο Λευτέρης ( ο θείος της γιαγιάς μου ) πέθανε στα 20-25 και ήταν από την πλευρά της μαμάς της! Ο Λ
ευτέρης δεν πρόλαβε ούτε καν να δει την γιαγιά μου!!!
Ο μπαμπάς της πολεμούσε 4 χρόνια αλλά μετά οι γονείς της έκαναν άλλο ένα παιδί για να γίνει πολύτεκνος και να απολυθεί, γιατί τότε είχε βγει νόμος που έλεγε ότι άμα έχεις 4 παιδιά είσαι πολύτεκνος και απολύεσαι! Το μωρό το τέταρτο μία μέρα που ξύπνησαν το βρήκανε νεκρό ( δεν ήταν ούτε καν βαφτισμένο ) και κανείς από την οικογένεια δεν ξέρει τον λόγο!!!
Η γιαγιά μου δεν είχε γεννηθεί όταν βομβάρδιζαν τον Πειραιά και μία σφαίρα μπήκε μέσα στο σπίτι τους και βρήκε σε μια ξύλινη εικόνα της αγίας Βαρβάρας!!! Η εικόνα είναι ακόμα στο σπίτι της γιαγιάς μου και έχει την τρύπα από την σφαίρα!!!
Στις 7/4 του 1941 είχε γίνει ο βομβαρδισμός στο λιμάνι του Πειραιά ( από εκεί είχε έρθει η σφαίρα και γινόντουσαν εκρήξεις που γκρέμισαν και σπίτια, τα οποία τώρα είναι αξιοθέατα!!! Μια άγκυρα πετάχτηκε πολύ ψηλά και προσγειώθηκε στους δρόμους και υπάρχει ακόμα εκεί ως αξιοθέατο!!!
Η άλλη μου γιαγιά άλλαξε χωριό όταν ήταν 2,5 χρονών για να προστατευτεί και εκείνη αλλά και η οικογένεια της από τους αντάρτες!!!
Τότε οι αντάρτες σκότωναν πολύ κόσμο και μέσα σε αυτόν τον κόσμο ήταν και συγγενείς της και έναν θείο της τον έκοψαν σε κομμάτια!!!
Όταν η γιαγιά μου ήτανε πολύ μικρή, κάποιοι αντάρτες πήγαν να σκοτώσουν την μαμά της, γιατί νόμιζαν πως ήταν μία γυναίκα που τους είχε μαρτυρήσει και κρατούσαν όπλο για να την σκοτώσουν αλλά η γιαγιά μου ήτανε μωρό και για αυτό είχε γαντζωθεί από πάνω της μαμάς της και δεν ξεγαντζωνόταν. Αλλά με την καθυστέρηση αυτή πρόλαβε ένας και τους είπε πως είναι άλλη η γυναίκα που τους πρόδωσε και έτσι την άφησαν αι σώθηκε!!!
ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΕΡΑΝΗ
Ο παππούς τύλιγε τα στόματα των ζώων με πανί
Την ιστορία μου την είπε η προγιαγιά μου στην Καρδίτσα που σήμερα είναι 92 χρόνων:
Το 1940 παιδί μου, ήμουν 8 χρονών κορίτσι. Πήγαινα στη Β΄ Δημοτικού. Ζούσαμε απλά, φτωχικά και ήσυχα. Ξαφνικά μια μέρα: ΠΟΛΕΜΟΣ! 
Ο πατέρας μου και ο θείος μου έφυγαν για το μέτωπο. Ούτε σχολείο, ούτε παιχνίδι, ούτε χαρά. Μόνο δουλειά στα χωράφια, στους κήπους και στα βουνά για ξύλα.
Ώσπου μαθαίνουμε ότι έρχονται οι Γερμανοί στο χωριό. Ο παππούς μας πήγε με τα 2-3 ζώα που είχαμε σε μια καλύβα έξω από το χωριό. Από εκεί βλέπαμε με τρόμο τους Γερμανούς να καίνε τα σπίτια και να καταστρέφουν ότι έβρισκαν: βαρελάκια με τυρί, με κρασί, με τσίπουρο. Ο παππούς τύλιγε τα στόματα των ζώων με πανί, για να μη μουγκρίζουν και μας ακούσουν οι Γερμανοί.
Όσους βρήκαν τους σκότωσαν. Όταν έφυγαν και γυρίσαμε, ήρθε η πείνα. Δεν υπήρχε τίποτα να φάμε, μόνο χόρτα από το βουνό. Το μικρότερο παιδάκι της γειτόνισσας πέθανε από την πείνα.
Αργότερα γύρισε ο πατέρας από το μέτωπο, αλλά όχι ο θείος. Ένα χαρτί ήρθε ότι έπεσε για την πατρίδα.
Δύσκολα χρόνια παιδί μου και ήρθαν μετά δυσκολότερα με τον εμφύλιο πόλεμο.
ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ ΒΟΥΔΟΓΙΩΡΓΗΣ