Η  25η Μαρτίου είναι μια ημέρα φωτεινή και διπλά σημαντική για τον ελληνισμό.

Από τη μία πλευρά, τιμούμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, το χαρμόσυνο μήνυμα της ελπίδας και της πίστης.

Από την άλλη, θυμόμαστε την έναρξη της Ελληνική Επανάσταση του 1821, όταν οι Έλληνες ύψωσαν το ανάστημά τους διεκδικώντας την ελευθερία τους.

Με έμπνευση από τον πίνακα  : ” Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου ” του  Δομίνικου Θεοτοκόπουλου ,  τα παιδιά ζωγράφισαν τον άγγελο με τον  κρίνο  και την Παναγία ,  με σεβασμό και φαντασία.

 Με απλά χρώματα και γραμμές, έδειξαν τη σκηνή του Ευαγγελισμού και χάρηκαν τη διαδικασία.

Μέσα από απλές αφηγήσεις, προσεγγίσαμε μαζί με τα παιδιά σημαντικές στιγμές της ιστορίας μας: από τη δράση της Φιλική Εταιρεία έως το συμβολικό ξεκίνημα στην Αγία Λαύρα. Μιλήσαμε για τους αγωνιστές που με θάρρος και πίστη αγωνίστηκαν για την πατρίδα, δίνοντας στα παιδιά τα πρώτα ερεθίσματα για την έννοια της ελευθερίας.

Ιδιαίτερη θέση στη δουλειά μας είχε το «Κρυφό Σχολειό», ως σύμβολο της δύναμης της γνώσης και της διατήρησης της ταυτότητας.

Μέσα από τον πίνακα  : ” Το κρυφό σχολειό ” του Νικόλαου Γύζη ,  όπου ένας καλόγερος προσφέρει μόρφωση και πνευματική καθοδήγηση στα σκλαβωμένα Ελληνόπουλα  ,  ο  ζωγράφος    αναδεικνύει τον καθοριστικό ρόλο της Εκκλησίας στην εκπαίδευση και την πνευματική ανάπτυξη της κοινωνίας της εποχής του.

Ο πίνακας λειτουργεί ως παράθυρο σε μια ιστορική πραγματικότητα όπου η γνώση και η μόρφωση ήταν πολύτιμο αγαθό, και η μορφή του καλόγερου γίνεται σύμβολο αυτής της προσφοράς.

αλλά και το έργο ” Τα Ελληνάκια” ,  της  Ευγενίας Φακίνου ,   μας  βοήθησε να συνδέσουμε το χθες με το σήμερα μέσα από τα μάτια των παιδιών.

Οι μικροί μας μαθητές αποτύπωσαν όλα αυτά τα μηνύματα μέσα από τις ζωγραφιές τους, εκφράζοντας με τον δικό τους αυθόρμητο και τρυφερό τρόπο την αγάπη για την πατρίδα, την πίστη και την παράδοση.

                

Tέλος  ξεχωριστή θέση στη θεματική μας είχε και πάλι  η τέχνη  ,  μέσα από τον εμβληματικό πίνακα : Ελλάς  η Ευγνωμονούσα του Θεόδωρου Βρυζάκη.

Η μορφή της Ελλάδας, φωτεινή και μεγαλόπρεπη, στέκεται ως σύμβολο ευγνωμοσύνης προς όλους εκείνους που αγωνίστηκαν για την ελευθερία. Μέσα από αυτό το έργο, τα παιδιά ήρθαν σε επαφή με την έννοια της θυσίας και της προσφοράς, κατανοώντας πως η πατρίδα «θυμάται» και τιμά τους ήρωές της.

 Αναφερθήκαμε, επίσης, σε στιγμές βαθιάς συγκίνησης της ιστορίας μας, όπως ο ηρωισμός των γυναικών στο Χορός του Ζαλόγγου και η αυτοθυσία των Ελλήνων στο Μεσσολόγγι.