Ο ΤΟΙΧΟΣ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

11 Δεκεμβρίου 2019

Η γυναίκα που φωνάζει

Το σπίτι των παππούδων μου δεν είναι πολύ μεγάλο… εκτός από τις αυλές. Η μία στο πίσω μέρος του σπιτιού είχε ακόμη και ένα μικρό θερμοκήπιο όπου καλλιεργούσαν τα δικά τους λαχανικά. Πίσω από το σπίτι ήταν ένα χωράφι με αγανή φυτά το οποίο περιποιόταν ο παππούς μου και στο πίσω μέρος του χωραφιού ήταν μια παλιά τουαλέτα που έριχνε νερά στο ποτάμι.

Μια φορά, καθώς έπαιζα με τα ξαδέρφια και τα αδέρφια μου στο χωράφι, αποφάσισα να πάω στην παλιά αυτή τουαλέτα. Η πόρτα δεν έκλεινε καλά, γιαυτό χρειάστηκα δύο ξαδέρφια μου να μου κρατάνε την πόρτα όσο ήμουν στην τουαλέτα. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα, άκουσα μια ανατριχιαστική κραυγή και τον ήχο όλων των ξαδερφιών μου να τρέχουν μακριά από την τουαλέτα.

Προσπάθησα να ανοίξω την πόρτα και να τρέξω, αλλά είχε κολλήσει, παρόλο που δεν είχε κλειδαριά. Η φωνή συνέχισε να διαπερνά τον αέρα και ανατρίχιασα ολόκληρος. Έσπρωξα και χτύπησα την πόρτα, χωρίς καθόλου τύχη. Νόμιζα ότι θα πέθαινα σε αυτή την παλιά τουαλέτα.”

“Όταν τελικά άνοιξε η πόρτα, έτρεξα έξω και κάλυψα τη απόσταση από το χωράφι μέχρι την αυλή σε δευτερόλεπτα. Όλοι με περίμεναν, ήταν χλωμοί και έκλαιγαν. Η κραυγή είχε σβήσει, αλλά όταν κοιτάξαμε το χωράφι, είδαμε μια λευκή μορφή με το σώμα γυναίκα να περνά πάνω από το ποτάμι πίσω από την παλιά τουαλέτα, ακολουθώντας την ροή του ποταμού.”

“Ο παππούς μας αργότερα μας είπε ότι ήταν η ‘Γυναίκα που φωνάζει’ και ότι την είχε δει και ακούσει ξανά. Μας προειδοποίησε να μην την αφήσουμε να μας ξαναδεί, γιατί αν την βλέπαμε ποτέ από κοντά, θα πεθαίναμε από τον φόβο. Δεν ξαναπαίξαμε στα χωράφια του ποτέ.”

 

13 Αληθινές Ιστορίες Τρόμου που θα σας κάνουν να Ανατριχιάσετε. Με την 2η θα βλέπετε Εφιάλτες!

Ο Φύλακας Άγγελος

 Αφότου γέννησα το τρίτο παιδί του, τα πράγματα στην αρχή ήταν καλά… μέχρι που έγινε 3 εβδομάδων και άρχισε να κάνει εμετό κάθε φορά που τον τάιζα με γάλα. Τον πήγα στον γιατρό, ο οποίος του έδωσε φάρμακα για να ελέγξουμε το πρόβλημα.
“Εκείνο το βράδυ ήμουν πολύ ανήσυχη για να με πάρει ο ύπνος.

Γύρω στις 2 τα μεσάνυχτα αποφάσισα να εκμεταλλευτώ την αϋπνία μου για να βάλω πλυντήριο. Ξαφνικά, άκουσα τον ήχο παιδιών να κλαίνε, αλλά το μωρό ήταν στην κούνια του στο δωμάτιο και τα άλλα παιδιά μου κοιμόνταν ήσυχα στα δωμάτια τους. Έμεινα για μια στιγμή στον διάδρομο και άρχισα να ακούω ένα διαφορετικό είδος κλάματος από το πίσω μέρος το σαλονιού.

Ακουγόταν σαν μια μεγαλύτερη γυναίκα να κλαίει, γεμάτη στεναχώρια και απελπισία. Είχα παραλύσει από τον φόβο, αλλά κάτι μέσα μου μου είπε να πάω το νεογέννητο μου στο νοσοκομείο. Έτσι, στις 4 τον πήγα στο νοσοκομείο, κάναμε μερικές εξετάσεις και μας είπαν ότι έπρεπε να πάμε σε άλλο νοσοκομείο για επείγουσα εγχείρηση στομάχου.

Ο γιατρό μου είπε ότι αν είχαμε αργήσει, πιθανόν να τον χάναμε. Ακόμα δεν είμαι σίγουρη τι συνέβη, αλλά η μητέρα μου επιμένει ότι ήταν ένας φύλακας άγγελος που με προειδοποιούσε.”

 

https://fanpage.gr/stories/13-%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CE%B8%CE%B9%CE%BD%CE%AD%CF%82-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%84%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B1-%CF%83%CE%B1%CF%82-%CE%BA/

10 Δεκεμβρίου 2019

Escape Room – Δωμάτιο Διαφυγής


|Σεναριογράφος και σκηνοθέτης με ειδικότητα στα τρομο­franchise («Paranormal Activity: The Ghost Dimension», «Παγιδευμένη Ψυχή: Το Τελευταίο Κλειδί»), ο Άνταμ Ρόμπιτελ μαζεύει τώρα έξι αγνώστους σε ένα πρωτοκλασάτο escape room, το οποίο αποδεικνύεται πως είναι γεμάτο θανάσιμες παγίδες. Αληθινές θανάσιμες παγίδες που υποχρεώνουν τους επιζώντες να συνεργαστούν στενά μεταξύ τους, καθώς προσπαθούν να λύσουν μια σειρά από περίπλοκους γρίφους και να δραπετεύσουν.

Πρόκειται για άλλο ένα αγωνιώδες θρίλερ με υποσχόμενη ιδέα (των Μπράγκι Σουτ και Μαρία Μέλνικ), η οποία εξαντλείται με ταχύτητα μετά τα πρώτα δυο-τρία δωμάτια. Ο βαθμός δυσκολίας του «παιχνιδιού» και οι αντιδράσεις των εγκλωβισμένων σταδιακά ξεπερνούν το όριο της κινηματογραφικής υπερβολής, οι ανατροπές συσσωρεύονται με παιδιάστικη αφέλεια και όλα τούτα προτού αυτή η αφελής περιπέτεια τρόμου οδηγηθεί σε ένα τραβηγμένο απ’ τα μαλλιά φινάλε, πριν από το πραγματικό φινάλε, πριν από το τελικά πραγματικό φινάλε, πριν από το –έτοιμο να απογειωθεί– σίκουελ.

https://www.athinorama.gr/cinema/article/escape_room-2532620.html

4 Δεκεμβρίου 2019

ΤΟ ΑΥΤΟ – IT

Προβλέποντας την τεράστια εισπρακτική επιτυχία του (700 εκατ. δολάρια παγκοσμίως) και θέλοντας να αντιμετωπίσει αποφασιστικά το πρόβλημα του ογκωδέστατου μυθιστορήματος του Στίβεν Κινγκ, το «Αυτό» σχεδιάστηκε εξαρχής ως ταινία χωρισμένη σε δύο κεφάλαια. Έτσι κι αλλιώς, η ιστορία του «Κλαμπ των Χαμένων» αφορά δύο χρονικές περιόδους, με εκείνη του 1989 να τελειώνει θριαμβευτικά όσο και τραυματικά για την παρέα των επτά εφήβων. Το πέρασμά τους στην ενηλικίωση απαιτούσε την αντιμετώπιση όλων αυτών που τους τρομοκρατούσαν σε προσωπικό επίπεδο και καταπιέζουν όλη την επαρχιακή Αμερική, από το ρατσισμό και τη σεξουαλική κακοποίηση μέχρι την υπερπροστασία, τη θρησκοληψία και τον κοινωνικό κομφορμισμό. Εικονοποιημένο ως δαιμονικός κλόουν, το «Αυτό» είναι ο υπαρξιακός φόβος τον οποίο καλείται να ξεπεράσει η νέα γενιά, με μια ηρωική υπέρβαση που απαιτεί το τίμημά της: την επώδυνη ανάμνηση και την ενοχική απώθηση της.

Έτσι, όταν ύστερα από 27 χρόνια ο Πένιγουαϊζ επανεμφανίζεται στο Ντέρι (η πρώτη σκηνή κάνει σαφείς τις ομοφοβικές διαθέσεις της κωμόπολης), ο Μάικ, το μόνο μέλος του κλαμπ που δεν έχει φύγει μακριά από τον γενέθλιο τόπο, καταλαβαίνει πως πρέπει να καλέσει πίσω τους έξι φίλους του. Όλοι, πλην ενός, τιμούν τον όρκο τους, αλλά δυσκολεύονται να θυμηθούν με λεπτομέρειες τα γεγονότα του παρελθόντος. Στην πορεία συνειδητοποιούν πως, αν δεν αντιμετωπίσουν ξανά τον Πένιγουαϊζ, θα καταλήξουν ο ένας μετά τον άλλον νεκροί, με τον Μάικ να ισχυρίζεται πως μπορούν να τον εξοντώσουν οριστικά μέσα από μια αρχαία ινδιάνικη τελετή. Παίρνοντας το χρόνο του, το δεύτερο κεφάλαιο εστιάζει στις σχέσεις των ψυχολογικά τραυματισμένων ηρώων με το παρελθόν, διανθίζοντας το (ευφάνταστα μονταρισμένο) χρονικό πηγαινέλα με σποραδικές, πάντα τρομακτικές εμφανίσεις του χαμογελαστού κλόουν. Ο Άντι Μουσιέτι έχει οπτικές ιδέες και διατηρεί το σκηνοθετικό νεύρο με το οποίο μας εντυπωσίασε στην πρώτη ταινία, φροντίζοντας να αναδείξει όλες τις θεματικές που απασχολούν τον Στίβεν Κινγκ, με τον συγγραφέα να κάνει μια σύντομη μα χαρακτηριστική εμφάνιση ως ιδιοκτήτης παλαιοπωλείου.

Κρατάει όμως σταθερά σε πρώτο πλάνο την αίσθηση του –συλλογικού και ατομικού– φόβου κι επιμένει στην πολύτιμη, ακόμη κι αν είναι οδυνηρή, διάσταση των αναμνήσεων (οι ινδιάνοι και οι γνώσεις τους δεν είναι παρά η ηχώ μιας προαιώνιας, σοφής Αμερικής που έχει πλέον εκφυλιστεί). Όμως, όπως και στο πρώτο κεφάλαιο, η πολυδιάστατη αλληγορία αποδεικνύεται κινηματογραφικά αποτελεσματικότερη από το καθαρά αφηγηματικό κομμάτι του φιλμ, το οποίο εδώ χάνει το τέμπο και την ευρηματικότητα του στην αδικαιολόγητα τεράστιας διάρκειας και σεναριακά αυθαίρετη κορύφωση ενός φινάλε που αγγίζει τα όρια της χοντροκοπιάς.

 

 

https://www.athinorama.gr/cinema/article/to_auto_kefalaio_2-2537445.html

JOKER…Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

Ένας από τους διασημότερους κακούς στην ιστορία των κόμικς, ο –διά χειρός Μπιλ Φίνγκερ, Μπομπ Κέιν και Τζέρι Ρόμπινσον– Τζόκερ ευτύχησε να διαπρέψει και ως εμβληματική κινηματογραφική φιγούρα. Είναι μέχρι σήμερα όχι μόνον ο πιο καλοπληρωμένος ρόλος στην ιστορία (ο Τζακ Νίκολσον στον «Μπάτμαν») αλλά και ο μοναδικός χάρτινος χαρακτήρας που χάρισε Όσκαρ στον ερμηνευτή του (στον Χιθ Λέτζερ για τον «Σκοτεινό Ιππότη»). Και να που τώρα ένας άλλος ηθοποιός, ο χαμαιλέοντας Γιοακίν Φοίνιξ, έρχεται να κλέψει τις εντυπώσεις ως ο τρόμος της Γκόθαμ Σίτι και η νέμεσις του Ανθρώπου-Νυχτερίδα, σε μια τολμηρή, σχεδόν ανατρεπτική προσέγγιση του μύθου, η οποία επιχειρεί να περιγράψει, με ύφος στιλιζαρισμένου κοινωνικού δράματος, τη μεταμόρφωση ενός καθημερινού ανθρωπάκου σε αρχετυπικό σύμβολο του κακού. Μεταμορφωμένος εμφανίζεται εδώ και ο Τοντ Φίλιπς, συν-σεναριογράφος του «Borat» και σκηνοθέτης της τριλογίας «The Hangover». Μετρ της χοντροκομμένης κωμωδίας, παίρνει τώρα μια εντυπωσιακή δραματική στροφή στην κόμικς μυθολογία, χωρίς όμως να εγκαταλείψει τις ιδέες του πάνω στη σύγχρονη αντρική ταυτότητα και συμπεριφορά, στα όρια της πολιτικής ορθότητας, στον ρόλο των mass media και στα καταπιεστικά κοινωνικά πρότυπα. Μάλιστα ο ήρωας του Άρθουρ Φλεκ, ένας μοναχικός άντρας με χρόνιο πρόβλημα συμπεριφοράς (γελάει όταν αγχώνεται, στενοχωριέται ή εκνευρίζεται), είναι ο μέσος λευκός Αμερικανός, που από κοινωνικά προνομιούχος νιώθει πλέον απειλούμενος από παντού· τις όλο και δυναμικότερες γυναίκες, την πληθώρα των μεταναστών, τη διογκούμενη ανεργία, τον ασφυκτικό έλεγχο της (κάθε μορφής) εξουσίας, την ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα, την επαπειλούμενη καταστροφή του πλανήτη…

Διεισδυτική, η πολιτικοκοινωνική ματιά του Φίλιπς ακτινογραφεί μια Γκόθαμ/Νέα Υόρκη του άμεσου μέλλοντος, παρουσιάζοντάς τη σαν ένα χαοτικό μικρο σύμπαν όπου βασιλεύουν η βία και η διαφθορά. Ο ήρωας του, ο οποίος ανεβαίνει κάθε μέρα έναν συμβολικό Γολγοθά (οι τσιμεντένιες σκάλες), έχει για μοναδικό στήριγμα τη μητέρα του, μια οικογενειακή σχέση που θα αποδειχτεί τραυματική, και ως διέξοδο ένα φανταστικό success story, αυτό της σπουδαίας κωμικής καριέρας. Ο Ρόμπερτ ντε Νίρο, ως σταρ ενός τηλεοπτικού σόου, δείχνει το σκορσεζικό δρόμο: ο Άρθουρ Φλεκ δεν είναι παρά ακόμη ένας Ρούμπερτ Πάπκιν («Βασιλιάς για Μια Νύχτα»), τον οποίο η κοινωνική αδιαφορία μετατρέπει σε νέο, προσαρμοσμένο στα μέτρα της ποπ κουλτούρας Τράβις Μπικλ («Ο Ταξιτζής»). Μέσω της θεαματικής, σκηνοθετημένης με (ίσως υπερβολικά) δεξιοτεχνικό στιλιζάρισμα μεταμόρφωσις του, αυτός ο «Joker» θα σχολιάσει εύστοχα, και πάντα στο πλαίσιο μιας κόμικς σινε-περιπέτειας, τα συμπλέγματα ευνουχισμού του μέσου Αμερικανού –ψηφοφόρου του Ντόναλντ Τραμπ–, το τέλος των εμπνευσμένων ιδεολογιών (ο Τζόκερ ως επαναστάτης), αλλά κυρίως την περίπλοκη μα άμεση σχέση βίας και θεάματος.

https://www.athinorama.gr/cinema/article/Joker-2537904.html

3 Δεκεμβρίου 2019

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΠΙΑΝΟ

Κάποτε ήταν ένα κορίτσι που έπαιζε πιάνο. Της άρεσε πολύ να παίζει αυτό το όργανο. Μια μέρα οι γονείς της πήγαν μια εφταήμερη εκδρομή και την άφησαν μονή της στο σπίτι. Η μάνα της τής είχε πει, να κάνει όλες τις δουλείες του σπιτιού όσο θα έλειπε. Το κορίτσι όμως, έπαιζε και τις εφτά ήμερες ταυτόχρονα πιάνο και ξέχασε να κάνει τις δουλείες. Όταν οι γονείς του κοριτσιού γύρισαν και όταν η μάνα του συνειδητοποιούσε ότι το κορίτσι δεν είχε κάνει τις δουλείες νευρίασε. Το κοριτσάκι φοβήθηκε και έτρεξε προς τις σκάλες για να κρυφτεί. Η μάνα της την κυνήγησε, της έπιασε κατά λάθος το πόδι και την σκότωσε!!! Μέτα την κηδεία το σπίτι έκλεισε και η μάνα αυτοκτόνησε. Από τότε και μέχρι σήμερα οποίος περνάει έξω από αυτό το σπίτι ακούει το πιάνο να
παίζει μόνο του!!!

4 Νοεμβρίου 2019

Καλώς όρισες!!

Κομοτηνή,4 Νοεμβρίου 2019

Καλώς ορίσατε στον «Τοίχο του Τρόμου». To Blog αυτό δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του μαθήματος των Εφαρμογών Πληροφορικής Σχ. Έτος 2019-2020 με σκοπό να προσφέρει στο κοινό τρόμο και διασκέδαση ταυτόχρονα.
Οι δημιουργοί του blog : Ευτυχιάκος Βασίλης – Μιχαλακόπουλος Μάριος
σας εύχονται
Καλή διασκέδαση!! 🙂

©2022 Ο ΤΟΙΧΟΣ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ Φιλοξενείται από Blogs.sch.gr

Top
 
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων