Στάσις Α
Η ζωή εν τάφω κατετέθης, Χριστέ, και αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο, συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σην.
Η ζωή, πώς θνήσκεις; πώς και τάφω οικείς; του θανάτου το βασίλειον λύεις δε, και του Άδου τους νεκρούς εξανιστάς.
Μεγαλύνομέν σε, Ιησού βασιλεύ, και τιμώμεν την ταφήν και τα πάθη σου, δι’ ων έσωσας ημάς εκ της φθοράς.
Ο δεσπότης πάντων καθοράται νεκρός, και εν μνήματι καινώ κατατίθεται ο κενώσας τα μνημεία των νεκρών.
Η ζωή εν τάφω κατετέθης Χριστέ, και θανάτω σου τον θάνατον ώλεσας και επήγασας τω κόσμω την ζωήν.
Ο ωραίος κάλλει παρά πάντας βροτούς ως ανείδεος νεκρός καταφαίνεται, ο την φύσιν ωραΐσας του παντός.
Στάσις Β
Αι γενεαί πάσαι, ύμνον τη ταφή σου προσφέρουσι, Χριστέ μου.
Μυροφόροι ήλθον μύρα σοι, Χριστέ μου, κομίζουσαι προφρόνως.
Δεύρο πάσα κτίσις ύμνους εξοδίους προσοίσωμεν τω Κτίστη.
Ως νεκρόν τον ζώντα συν μυροφόροις πάντες μυρίσωμεν εμφρόνως.
Ιωσήφ κηδεύει συν τω Νικοδήμω νεκροπρεπώς τον Κτίστην.
Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, που έδυ σου το κάλλος;
Θρήνον συνεκίνει η πάναγνός σου μήτηρ, σου Λόγε νεκρωθέντος.
Ανέκραζεν η κόρη θερμώς δακρυρροούσα, τα σπλάχνα κεντουμένη.
Ω φως των οφθαλμών μου, γλυκύτατόν μου τέκνον, πως τάφω νυν καλύπτη;
Τον Αδάμ και Εύαν ελευθερώσαι Μήτερ, μη θρήνει, ταύτα πάσχω.
Έρραναν τον τάφο οι μυροφόροι μύρα λίαν πρωί ελθούσαι.
Στάσις Γ
Άξιον εστί μεγαλύνειν σε τον ζωοδότην, τον εν τω σταυρώ τας χείρας εκτείναντα και συντρίψαντα το κράτος του εχθρού.
Άξιον εστί μεγαλύνειν σε τον πάντων κτίστην· τοις σοις γαρ παθήμασιν, έχομεν την απάθειαν, ρυσθέντες της φθοράς.
Έφριξεν η γη, και ο ήλιος, Σώτερ, εκρύβη, σου του ανεσπέρου φωτός, Χριστέ, δύναντος εν τάφω σωματικώς.
Άδου μεν ταφείς τα βασίλεια, Χριστέ, συντρίβεις, θάνατον θανάτω δε θανατοίς και φθοράς λυτρούσαι τους γηγενείς.
Γη σε, πλαστουργέ, υπό κόλπους δεξαμενή, τρόμω, συσχεθείσα, Σώτερ, τινάσσεται, αφυπνώσασα νεκρούς τω τιναγμώ.
Λίθος λαξευτός τον ακρόγωνον καλύπτει λίθον· άνθρωπος θνητός δ’ ως θνητόν Θεόν κρύπτει νυν τω τάφω· φρίξον η γη!
https://blogs.sch.gr/efstogian
