Μαζί με τα παιδιά, υφάναμε λίγη από τη μαγεία των Χριστουγέννων. Στολίσαμε το δέντρο αργά, σαν να κρεμούσαμε όνειρα στα κλαδιά του. Μικρά χέρια άγγιζαν απαλά τα στολίδια, κι οι φωνές τους γέμιζαν τον χώρο με μια ζεστασιά που ούτε τα λαμπάκια δεν μπορούν να φωτίσουν.
Κάθε μπάλα, κάθε κορδέλα, έμοιαζε να κρατά μια σταγόνα χαράς, μια υπόσχεση γιορτής. Κι όταν άναψαν τα φώτα, το δέντρο έλαμψε∙ όχι μόνο από τα λαμπάκια του, αλλά από τις παιδικές καρδιές που το στόλισαν με ενθουσιασμό και αγάπη
