Μελετώντας την ιστορία του παιχνιδιού θα διαπιστώσουμε ότι ο άνθρωπος σε όλη την υφήλιο, σε διάρκεια 4.000 ετών παραμένει στην ουσία ο ίδιος, σε ότι αφορά το παιχνίδι Η μπάλα, η κούκλα και η κούνια, υπήρχαν σχεδόν παντού, σε όλους τους λαούς εδώ και χιλιάδες χρόνια ως παιδικά παιχνίδια και αυτό είναι πολύ εντυπωσιακό.
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσο παλιά μπορεί να είναι η ιστορία της κούκλας; Η απάντηση βρίσκεται 25.000 χρόνια πριν.
Εκεί θα συνετίσουμε την Αφροδίτη του Βιλεντορφ. Πρόκειται για ένα ειδώλιο που μάλλον συμβολίζει την γονιμότητα. Είναι μια ολοστρόγγυλη γυναικεία μορφή με βαριά στήθη. Τα παιδιά παντού και πάντα μεγαλώνουν παίζοντας. Επειδή δεν εκφράζονται εύκολα με τα λόγια το παιχνίδι αποκτά για αυτά ζωτική σημασία, αφού μέσα από αυτό δοκιμάζουν τις δυνατότητές τους, κοινωνικούς ρόλους και τρόπους επικοινωνίας.
Μέσα από το παιχνίδι πολλές φορές τα παιδιά μιμούνται τους μεγάλους, τη συμπεριφορά τους και τις συνήθειές τους. Αυτός είναι ένας τρόπος προετοιμασίας προς τον δρόμο προς της ενηλικίωση. Μέσα από αυτή την διαδικασία της μίμησης ξεπήδησαν πολλά παιχνίδια.
Στην Ελλάδα εμφανίστηκε η κούκλα παιχνίδι 2.500 χρόνια πριν , μάλλον στην Βοιωτία με τα κωδωνόσχημα ειδώλια από όπου εμπνεύστηκαν και οι δημιουργοί του Φοίβου και της Αθηνάς.
Στην αρχαία Ελλάδα η κούκλα ονομαζόταν πλαγγόνα και στο Βυζάντιο νέννος ή νιννί. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, ο πατέρας βοσκός σκάλιζε μια κούκλα – την κουτσούνα- η οποία κρατούσε συνήθως στα χέρια της κάποιο σύμβολο χριστιανικής λατρείας. Αυτήν την χάριζαν στις κόρες τους σαν φυλαχτό για το κακό και τις ασθένειες.
Στην αρχή οι κούκλες φτιάχνονταν στο σπίτι από υφάσματα, ξύλο, κόκαλο ή πηλό. Στην νεότερη Ελλάδα οι μητέρες έφτιαχναν στα παιδιά κούκλες στάχυα, κουρέλια, ζυμάρι ή κάλτσες γεμισμένες με άχυρα. Σε κάποια νησιά έφτιαχναν κούκλες από κουκούλι μεταξοσκώληκα που το έντυναν με χρωματιστά χαρτιά. Αργότερα έγιναν οι βιοτεχνίες που έφτιαχναν κούκλες από πηλό ή κερί.
Τα παιδιά στον πόλεμο στερούνταν αλλά ονειρεύονταν. Τα εργοστάσια έκλειναν, οι βιοτεχνίες επίσης, οι βιτρίνες ήταν άδεις, χρήματα δεν υπήρχαν. Εκείνα όμως έφτιαχναν παιχνίδια από ότι περίσσευε στο σίτι ή στο δρόμο. Τα πιο τολμηρά, άρπαζαν σκουπίδια μπαινοβγαίνοντας στα γερμανικά στρατόπεδα και από τα κονσερβοκούτια, τα χρωματιστά χαρτιά, τα ξυλάκια, έφτιαχναν δικούς τους κόσμους.
Η κούκλα εξελίχθηκε με τα χρόνια. Τόσο διαφορετική πια στη μορφή, τόσο ίδια στην ουσία, συνεχίζει να παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των παιδιών.
“Από την εκπαιδευτικό Σκουρλή Αγγελική”
Η εικαστικός του σχολείου μας κ. Σκουρλή Αγγελική όχι μόνο μας είπε την ιστορία της κούκλας αλλά μας παρουσίασε έναν υπέροχο τρόπο για να κατασκευάσουμε κούκλες όμορφες και οικολογικές χρησιμοποιώντας μπουκάλια, σύρμα και πηλό φτιαγμένο από κόλλα, Konflaur και λίγο λάδι!!!
Παρουσίασε την τεχνική αυτή στους εκπαιδευτικούς υπό μορφή σεμιναρίου και στη συνέχεια τα παιδιά με τη βοήθεια των εκπαιδευτικών θα κατασκευάσουν τις δικές τους κούκλες… Ευχαριστούμε πολύ την κυρία Σκουρλή και αναμένουμε τα αποτελέσματα από τα παιδιά μας…
