Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 15 Μαρτίου 2026 η θεατρική παράσταση του Θεατρικού Ομίλου του σχολείου μας, στο πλαίσιο του 6ου Επιστημονικού Συνεδρίου της Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης Κρήτης.
Οι μαθητές και οι μαθήτριες του Ομίλου παρουσίασαν το πρωτότυπο έργο τους με τίτλο «ΑΙ (Artificial Intelligence) vs EI (Emotional Intelligence)», ένα θεατρικό δρώμενο που οι ίδιοι εμπνεύστηκαν και δημιούργησαν, καταφέρνοντας να συγκινήσουν και να προβληματίσουν το κοινό.
Με τόλμη, φαντασία και ουσιαστική κατανόηση της σύγχρονης πραγματικότητας, τα παιδιά προσέγγισαν ένα ιδιαίτερα επίκαιρο θέμα: τη σχέση ανάμεσα στην τεχνητή και τη συναισθηματική νοημοσύνη. Μέσα από την ιστορία ενός παιδιού που καλείται να ανακαλύψει τον κόσμο χωρίς την καθοδήγηση της τεχνολογίας, ανέδειξαν με ευαισθησία την αξία της ανθρώπινης εμπειρίας και των συναισθημάτων.
Οι μαθητές και οι μαθήτριες που συμμετείχαν ήταν:
Παιδί: Αγάπη Φλουρή
ΑΙ: Ματζαπετάκη Φαίη
Νεφέλη (χάκερ): Κορίνα Παπανικολάου
Μάνος (χάκερ): Θοδωρής Χαλαμπαλάκης
Συναισθήματα:
Άγχος: Σοφία Κουρούμαλη
Θυμός: Μαρία Καλιούρη
Φόβος: Μαρία Καρπαθιωτάκη
Θλίψη: Λάουρα Παττακού
Αγάπη: Μυρτώ Κοσμά
Ντροπή: Αναστασία Παπαδάκη
Χαρά: Κορίνα Παπανικολάου
Τεχνική Υποστήριξη: Γιώργος Ορφανίδης
Το σενάριο αποτέλεσε συλλογική δημιουργία των μαθητριών Αγάπης Φλουρή, Κορίνας Παπανικολάου και Αναστασίας Παπαδάκη, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβαν οι εκπαιδευτικοί Μαρία Πολυχρονάκη (Διευθύντρια και Φιλόλογος του Σχολείου μας) και Μαρία Φιολιτάκη (Φιλόλογος).
Θερμές ευχαριστίες στην κα Αθηνά Λέκκα, μητέρα μαθήτριας του σχολείου μας, για την πολύτιμη συμβολή της στο μακιγιάζ της παράστασης.
Η ανταπόκριση του κοινού ήταν συγκινητική. Το χειροκρότημα στο τέλος δεν ήταν απλώς επιβράβευση — ήταν αναγνώριση της προσπάθειας, της τόλμης και της ψυχής που κατέθεσαν τα παιδιά πάνω στη σκηνή.
Πέρα όμως από το αποτέλεσμα, αυτό που μένει είναι το ταξίδι. Οι πρόβες, οι στιγμές αμηχανίας και γέλιου, η εξέλιξη, το δέσιμο. Το θέατρο έγινε για τα παιδιά ένας χώρος έκφρασης και ανακάλυψης — και για όλους εμάς μια υπενθύμιση ότι, όσο κι αν προχωρά η τεχνολογία, τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ανθρώπινη επαφή.
Με αυτή την εμπειρία ως οδηγό, συνεχίζουμε. Με την ίδια αγάπη, το ίδιο πάθος και την ίδια ανάγκη να δημιουργούμε, να εκφραζόμαστε και να μοιραζόμαστε.
Γιατί τελικά, η πιο δυνατή «νοημοσύνη» είναι αυτή που περνά μέσα από την καρδιά.
Το ταξίδι συνεχίζεται…



















