Υπό τον ήχο των επαναστατικών τραγουδιών της εποχής, γυρίσαμε για λίγο στις σκοτεινές εκείνες μέρες, όπου η ελευθερία ήταν μια ιδέα μακρινή. Τις ντύσαμε, ωστόσο, με ελπίδα και τέχνη.
Τα παιδιά δυσκολεύονται να καταλάβουν ότι στο Πολυτεχνείο δεν υπήρχε εξωτερικός εχθρός, δεν πολεμούσαμε με κάποια άλλη χώρα.
Ποιος μπορεί να τα κατηγορήσει; Πράγματι είναι παράλογο αυτό το σκεπτικό. Τα παιδιά έχουν δίκιο.
Είναι φοβερό να στερείται ο λαός τις ελευθερίες του εξαιτίας μιας εγκληματικής πολιτικής. Και όλα αυτά όχι πολύ παλιά… 52 χρόνια πριν. Άραγε πόσα έχουν αλλάξει από τότε μέχρι σήμερα;
Η γενναιότητα και το σθένος μερικών νεαρών φοιτητών που κατάφεραν να ξεσηκώσουν ολόκληρη την Αθήνα και από εκεί και πέρα ολόκληρη τη χώρα, κάνει στα αυτιά μας ακόμη να αντηχεί η φράση: «είμαστε αδέρφια!».
