Τότε η λεβεντιά του Ζορμπά, θα έσμιγε με τη γλυκιά ακουστική της ιταλικής κιθάρας. Στη διαδρομή, η μελωδία θα δανειζόταν λίγη από τη φλόγα του ισπανικού φλαμένκο και τη λυρικότητα των πορτογαλικών ακουσμάτων.

Στην Ανατολική Ευρώπη θα ντυνόταν την αίγλη της ρουμανικής μελωδίας και θα γέμιζε ενέργεια από τον βαλκανικό ήχο της Βουλγαρίας και την ανατριχιαστική εισαγωγή της Σερβίας. Κι έπειτα θα την άγγιζαν τα παθιασμένα τσιγγάνικα βιολιά της Ουγγαρίας και η κομψότητα της Πολωνίας!

Και στην Ουκρανία θα γέμιζε δυναμισμό και παλμό, πριν παραδοθεί στη γλυκιά σαγήνη της τουρκικής ανατολίτικης μουσικής. Για να κλείσει σκληρά, διαπεραστικά, επιβλητικά με τους ήχους της Γεωργίας και της Ιορδανίας.

 Η μουσική δε γνωρίζει σύνορα.Ξέρει μόνο να ενώνει, να εμπνέει και να καθηλώνει!