Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού, το Δημοτικό Σχολείο Πιτσιδίων αφιέρωσε τη μέρα στο πιο θεμελιώδες δικαίωμα των παιδιών: το δικαίωμα στο παιχνίδι. Οι μαθητές συμμετείχαν σε ομαδικές δραστηριότητες ανακαλύπτοντας μέσα από συνεργατικά παιχνίδια τη χαρά της συμμετοχής, της επικοινωνίας και της δημιουργικότητας.
Μέσα από τις δράσεις αυτές επιτεύχθηκαν σημαντικοί στόχοι καθώς ενισχύθηκε η ομαδικότητα, καλλιεργήθηκε ο σεβασμός στους κανόνες και στους συμμαθητές, δόθηκε χώρος στην αυθόρμητη έκφραση και ενδυναμώθηκε η αίσθηση ότι το σχολείο είναι ένας ασφαλής χώρος όπου κάθε παιδί μπορεί να παίζει και να αναπτύσσεται. Η μέρα ολοκληρώθηκε με χαμόγελα και την υπενθύμιση ότι το παιχνίδι δεν είναι πολυτέλεια, αλλά δικαίωμα όλων των παιδιών.

Σήμερα, 17 Νοεμβρίου, στεκόμαστε ξανά μπροστά στη μνήμη του Πολυτεχνείου. Μια μνήμη ζωντανή, που δεν ξεθωριάζει, όσο κι αν απομακρύνεται στο χρόνο. Είναι η μνήμη των νέων ανθρώπων που στάθηκαν όρθιοι απέναντι στον φόβο, που πίστεψαν πως η φωνή, η σκέψη και η ελευθερία δεν φυλακίζονται.
Στη σημερινή μας γιορτή, μέσα από θεατρικά δρώμενα, τραγούδια και σκηνές που ζωντανεύουν το κλίμα εκείνων των ημερών, προσπαθούμε να προσεγγίσουμε όχι απλώς τα γεγονότα, αλλά το συναίσθημα. Το πάθος, το θάρρος, την αγωνία, την προσδοκία. Να θυμηθούμε ότι η Ιστορία δεν γράφεται από ήρωες μακρινούς, αλλά από ανθρώπους νέους, καθημερινούς, που κάποτε είχαν το ίδιο βλέμμα με το δικό μας, τα ίδια όνειρα, την ίδια ανάγκη για ζωή.
Ιδιαίτερη θέση στη γιορτή μας έχει και η νοηματική γλώσσα. Με τα χέρια να γίνονται λέξεις, με τη σιωπή να μετατρέπεται σε δυνατό μήνυμα, αποδεικνύουμε ότι η μνήμη του Πολυτεχνείου ανήκει σε όλους. Ακούοντες και μη ακούοντες, μαθητές και εκπαιδευτικούς, ανθρώπους κάθε ηλικίας. Γιατί η ελευθερία δεν έχει φωνή αλλά έχει ψυχή. Και αυτή η ψυχή μεταδίδεται με όλους τους τρόπους.
Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, διδασκόμαστε ξανά ότι η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη. Χτίζεται, προστατεύεται, καλλιεργείται. Και είναι στο χέρι μας, στη νέα γενιά, να κρατήσουμε ζωντανό το φως που άναψε εκείνο το Νοέμβρη.
Ας αφήσουμε, λοιπόν, τα τραγούδια και τις σκηνές της γιορτής μας να γίνουν μια μικρή υπόσχεση…ότι δεν θα ξεχάσουμε. Ότι θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε, να ονειρευόμαστε, να αγωνιζόμαστε. Ότι θα κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα και την αξιοπρέπεια που ενέπνευσαν τους φοιτητές του Πολυτεχνείου.
Γιατί το Πολυτεχνείο δεν είναι μόνο μια επέτειος. Είναι ένας δρόμος. Και αυτόν τον δρόμο τον ανοίγουμε κάθε φορά που επιλέγουμε την αλήθεια, τον σεβασμό, την ελευθερία.