Η ιστορία του σχολείου μας

Μετά την απελευθέρωση του 1912, δεν υπήρχε διδακτήριο δημοτικού σχολείου. Το πρόβλημα τότε ήταν οι δάσκαλοι και όχι το κτίριο. Όσες χρονιές υπήρχαν δάσκαλοι, τα μαθήματα γινόταν σε διάφορα σπίτια του χωριού. Μετά την εγκατάσταση των προσφύγων στη Μακεδονία, η κεντρική Διοίκηση των Αθηνών, με παροτρύνσεις κυρίως οπλαρχηγών Μακεδονομάχων αλλά και διπλωματών, όπως ο Ίωνας Δραγούμης, έκτισε αρκετά σχολικά κτίρια. Ένα τέτοιο έγινε και στην πετριά. Ήταν σπουδαίο και μεγαλοπρεπές για την εποχή εκείνη, κτίριο. Είχε δύο μεγάλες αίθουσες διδασκαλίας, οι οποίες χώριζαν με πτυσσόμενες πόρτες. Έτσι κατά καιρούς γινόταν πνευματικό κέντρο για συνελεύσεις, ομιλίες και χοροεσπερίδες. Η είσοδος ήταν ένας φαρδύς διάδρομος, ο οποίος κατέληγε στο γραφείο του Διευθυντή. Είχε επίσης ημιυπόγειο, όπου περνούσαν διάφορες αυστηρές τιμωρίες” ορισμένα παιδιά που ήταν αδιάβαστα. Το κτίριο για πολλά χρόνια ήταν ατελείωτο και μόλις το 1949 έγινε λειτουργικο. Μέχρι τότε τα μαθήματα γίνονταν στο ισόγειο πέτρινο κτίριο της κοινότητας, που ήταν δίπλα στην εκκλησία. (Πηγή:Καρακελίδης Κωνσταντίνος “Το χωριό μου Το Κάμενικ- Πετριά- πετραία” 2010)

Το σημερινό σχολείο μετά την προσθήκη νέων αιθουσών στο βόρειο τμήμα του παλιού διδακτηρίου, χωρίς να αλλάξει η όψη του παλιού.