Εκπαιδευτική Εκδρομή της Στ΄ τάξης στην Αθήνα.

Οι  μαθητές της Στ’ τάξης  του Δημοτικού Σχολείου Παραλίμνης πραγματο-ποίησαν τριήμερη εκπαιδευτική επίσκεψη στη Βουλή των Ελλήνων στις 12, 13 & 14 Μαΐου 2012.

Τους μαθητές συνόδεψαν οι γονείς τους και ο εκπαιδευτικός της τάξης κ. Χρυσικός Χρήστος.

Εκεί περιηγήθηκαν στους χώρους του Κοινοβουλίου και παρακολούθησαν εκπαιδευτική ταινία σχετική με την ιστορία του Κοινοβουλίου και του τρόπου λειτουργίας του.

Οι μαθητές μπήκαν στην αίθουσα συνεδριάσεων της Βουλής, κάθισαν στα έδρανα των Βουλευτών και τους εξηγήθηκε ο τρόπος και η διαδικασία μιας τυπικής συνεδρίασης.

Στη συνέχεια επισκέφθηκαν την Έκθεση στην αίθουσα Ελ. Βενιζέλου με θέμα την ιστορία του κτιρίου αλλά και τα κειμήλια σημαντικών πολιτικών του τόπου μας.

Μετά την έξοδο από τη Βουλή έγινε η απαραίτητη βόλτα στην Πλατεία Συντάγματος όπου θαύμασαν το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και παρακολούθησαν την αλλαγή των ευζώνων της Προεδρικής Φρουράς.

Κατά τη διάρκεια της εκπαιδευτικής επίσκεψης οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να επισκεφθούν το Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, ενώ περιηγήθηκαν στον Αρχαιολογικό Χώρο της Ακρόπολης, της Αρχαίας Αγοράς και του Θησείου.

Σημαντική ήταν επίσης η επίσκεψη στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο, στο Ζάππειο Μέγαρο και στο Βασιλικό κήπο.

Δεν έλειψε η επίσκεψη στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, όπου τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να δουν και να περιεργαστούν από κοντά μια τεράστια ποικιλία ερπετών, θηλαστικών και πτηνών. Βέβαια δε ξεχάσαμε τη ψυχαγωγία των παιδιών κι έτσι διασκεδάσαμε  στο Allou Fan Park.

Η επίσκεψη αυτή θα μείνει αξέχαστη από όλους μας που συμμετείχαμε (γονείς, εκπαιδευτικούς και μαθητές) γιατί για πρώτη φορά συνταξιδέψαμε μαζί με το 1ο Δημοτικό Σχολείο Γιαννιτσών, αποκτήσαμε κοινές εμπειρίες, μάθαμε πολλά καινούρια πράγματα, ανταλλάξαμε εντυπώσεις και προβληματισμούς , δημιουργήσαμε νέους δεσμούς και οικειότητα.

Για να δείτε φωτογραφίες της εκδρομής: ΚΛΙΚ ΕΔΩ



Παραγωγή γραπτού λόγου – Ταξίδι στις Πρέσπες.

Πριν από μερικές ημέρες εγώ και η οικογένεια μου αποφασίσαμε να πάμε για ένα τριήμερο στις Πρέσπες, να δούμε την προγιαγιά μου και να της πάμε κάποια έπιπλα.
Οι Πρέσπες, (μικρή και μεγάλη), βρίσκονται στη δυτική Μακεδονία, στο Νομό Φλώρινας. Περιτριγυρισμένες από ψηλά βουνά, είναι ο μεγαλύτερος εθνικός δρυμός της Ελλάδας, ένα από τα ελάχιστα φυσικά καταφύγια για πουλιά και άλλα 250 είδη ζώων, πολλά από τα οποία είναι υπό εξαφάνιση.
Φτάσαμε το βράδυ, κουρασμένοι από το ταξίδι και έτσι κοιμηθήκαμε νωρίς.
Την επόμενη μέρα την εξαντλήσαμε κάνοντας βόλτες στις λίμνες για να δούμε τα πουλιά και να παίξουμε στην παραλία της μεγάλης λίμνης, αφού πρώτα γευτήκαμε τις καταπληκτικές λιχουδιές μιας γραφικής ψαροταβέρνας.
Το επόμενο πρωί έκπληκτος άκουσα τον μπαμπά μου να μας ανακοινώνει πως θα πάμε στο νησάκι του Αγίου Αχιλλείου που «επιπλέει» στα νερά της Μικρής Πρέσπας. Η προγιαγιά μου, μας είπε πως, πάνω σε αυτό το μικρό νησάκι βρίσκονται τα ερείπια ενός μεγαλειώδη ναού, του Αγίου Αχιλλείου. Η περίφημη αυτή εκκλησία χτίστηκε από τον Τσάρο Σαμουήλ τον 11ο αιώνα. Ο επαναστάτης Σαμουήλ είχε εγκαταστήσει στο νησί την πρωτεύουσα του βασιλείου του, όπου και έχτισε την επιβλητική εκκλησία, στην οποία μετέφερε και τοποθέτησε τα λείψανα του Αγίου.

Πρέσπες

Μια πλωτή πεζογέφυρα, μεταφέρει τους επισκέπτες εύκολα στις ομορφιές του νησιού αλλά και πίσω στο χρόνο.
Η ημέρα της επιστροφής δυστυχώς δεν άργησε να έρθει κι έτσι πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για το χωριό μου. Δεν κατάλαβα πως φτάσαμε, ίσως γιατί οι σκέψεις μου ήταν ακόμη στις γραφικές Πρέσπες με τις απίστευτες φυσικές ομορφιές. Η εκδρομή αυτή θα μου μείνει βαθιά χαραγμένη στο μυαλό μου και με την πρώτη ευκαιρία θα ήθελα να ξαναπάω για να δω και άλλες ομορφιές της Μικρής και Μεγάλης Πρέσπας.

Μάριος, Μαθητής Ε΄ τάξης.

Παραγωγή γραπτού λόγου – Ένα ταξίδι στο εξωτερικό.

Με  την  οικογένειά μου  σκεφτήκαμε  να πάμε ένα ταξίδι  στη Γερμανία  για μια εβδομάδα, για να γνωρίσουμε αποκτήσουμε νέους φίλους  και να δούμε καινούργια μέρη. Ετοιμάσαμε βαλίτσες  και  πήγαμε  στο αεροδρόμιο  για να φύγουμε. Πέρασαν  τις  βαλίτσες  μας από ένα μηχάνημα  και αποβιβαστήκαμε  στο αεροπλάνο, καθίσαμε στις  θέσεις μας και  απογειωθήκαμε για την Γερμανία. Μετά από λίγο οι αεροσυνοδοί  έφεραν φαγητό και αναψυκτικά σε όλους τους επιβάτες. μετά  από δύο ώρες πτήσης φτάσαμε στην Γερμανία και  όλα μου φάνηκαν  περίεργα γιατί  δεν είχα ξαναπάει ποτέ σ’ αυτήν την χώρα.

Πήραμε  τις βαλίτσες μας και πήγαμε στο ξενοδοχείο. Αφού ξεκουραστήκαμε, το  ίδιο βράδυ βγήκαμε μια βόλτα, για να δούμε τις βιτρίνες των μαγαζιών.

Την επόμενη ημέρα πήγαμε  στη γιαγιά μου που έμενε τρία χιλιόμετρα μακριά από το ξενοδοχείο μας. Αφού ειδωθήκαμε, φάγαμε ήπιαμε και  κάναμε όλοι μαζί μια βόλτα στην πλατεία και στα μαγαζιά για ψώνια.

Κάπως έτσι πέρασαν  και οι άλλες μέρες  στη Γερμανία. Όπως όλα τα ωραία τελειώνουν γρήγορα έτσι ήρθε και η ημέρα της επιστροφής.

Θα  ήθελα  να ξαναπάω  στην Γερμανία, αλλά θα  προτιμούσα να γυρίσω  κι’ άλλες  χώρες  της Ευρώπης.

Νικολέτα, Μαθήτρια ΣΤ΄ Τάξης.

Παραγωγή γραπτού λόγου – Εκδρομή στον Παρνασσό

Ο ορειβατικός σύλλογος Γιαννιτσών έκανε μια τριήμερη εκδρομή, στις 20 Μαρτίου, στον Παρνασσό, που βρίσκεται στη Στερεά Ελλάδα. Πήγαμε να θαυμάσουμε από κοντά το μεγαλύτερο και ομορφότερο βουνό της Ελλάδας.

Το ταξίδι διήρκησε οκτώ ώρες και περάσαμε από ωραία μέρη. Όταν φτάσαμε στον προορισμό μας πήγαμε πρώτα στο ξενοδοχείο να τακτοποιήσουμε τα πράγματα μας και να ξεκουραστούμε.

Το απόγευμα πήγαμε στην Αράχοβα ένα από τα ομορφότερα χωριά που βρίσκεται     στους πρόποδες του Παρνασσού. Περπατήσαμε στα στενά δρομάκια, επισκεφθήκαμε τα μαγαζιά, πήραμε διάφορα ενθύμια και μετά καθίσαμε σε μια ταβέρνα με θέα τον Παρνασσό.

Την άλλη μέρα φορέσαμε τα κατάλληλα ρούχα και ξεκινήσαμε για τον Παρνασσό. Όταν φτάσαμε στο βουνό εντυπωσιαστήκαμε. Είχε πυκνή βλάστηση από έλατα και κέδρους, και το κυριότερο καθαρό αέρα. Διέθετε αρκετές πίστες για σκι και σχολές για όσους ήθελαν να μάθουν σκι. Πήγαμε κι εμείς σε μια από αυτές τις σχολές και ο δάσκαλος, μας έδειξε τον τρόπο για να κάνουμε σκι. Μετά παίξαμε χιονοπόλεμο, κυλιόμασταν στο χιόνι, και γενικά περάσαμε ξένοιαστες ώρες.

Στην επιστροφή περάσαμε από τους Δελφούς και επισκεφθήκαμε το μουσείο και τον αρχαιολογικό χώρο.

Ήταν μια ωραία εκδρομή, περάσαμε καλά, έχουμε ωραίες αναμνήσεις και θα ήθελα να ξαναπάω σ’ αυτά τα μέρη.

Ευδοξία, Μαθήτρια ΣΤ΄Τάξης

Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

Γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1805 στο Οντένσε  της Δανίας. Ο πατέρας του πέθανε πολύ νέος, αφήνοντας το γιο του το Χανς ορφανό, με τη μητέρα του για μόνο στήριγμα.

Ο Χανς ήταν ένα περίεργο παιδί με εξαιρετική φαντασία. Όταν τέλειωσε το σχολείο των άπορων παιδιών, το ενδιαφέρον του κέρδισε το θέατρο, όπου αποστήθιζε ολόκληρες σκηνές από τα έργα που έβλεπε. Ήταν δεκατεσσάρων χρονών, όταν, κυνηγώντας μια καλύτερη τύχη, έφθασε στην Κοπεγχάγη, με σκοπό να γίνει ηθοποιός. Έδωσε εξετάσεις στη Βασιλική Σχολή θεάτρου, αλλά ήταν τόσο άσχημος και αδύνατος, που δεν τον δέχτηκαν

Ευτυχώς είχε ωραία φωνή κι άρχισε να σπουδάζει μουσική, αλλά αρρώστησε ξαφνικά και έχασε τη φωνή του. Έτσι, το μόνο ταλέντο που του έμεινε ήταν το ταλέντο της ποίησης. Οι στίχοι του άρεσαν και βρήκε έναν προστάτη, τον Κέλλαν, που τον έστειλε στο πανεπιστήμιο, όπου κέρδισε μια βασιλική επιχορήγηση. Το 1827 δημοσίευσε ποιήματά του και έπειτα εξέδωσε μια σειρά έργων που του εξασφάλισαν την παγκόσμια δόξα.

Αφού εξέδωσε αρκετά βιβλία, άρχισε τα ταξίδια του. Γύρισε τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Αγγλία, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Τουρκία και ταξίδεψε στην Ανατολή .Μέσα από τα βιβλία του απέκτησε πολύ δόξα .  Πέθανε στις 4 Αυγούστου 1875 στην Κοπεγχάγη.

Οι κυριότεροι ήρωες των παραμυθιών του είναι φτωχοί και αδικημένοι άνθρωποι, που όμως έχουν ασυνήθιστα ψυχικά χαρίσματα, ευγένεια, ταλέντο, μεγαλοψυχία. Μερικά από τα πολύ γνωστά παραμύθια του είναι:

  • Η Βασίλισσα του χιονιού
  • Η Βασιλοπούλα και το ρεβίθι
  • Η Τοσοδούλα
  • Το ασχημόπαπο (ή το άσχημο παπί)
  • Το κοριτσάκι με τα σπίρτα
  • Το μολυβένιο στρατιωτάκι (ή ο μολυβένιος στρατιώτης)

Ουρανία Κ. ΣΤ’ τάξη

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΑΝ ΤΑ ΤΡΕΝΑ ΝΑ ΠΕΡΝΟΥΝ

Τρία αδέρφια η Ρομπέρτα , ο Πίτερ και η Φίλις ζούσαν μια άνετη και ευτυχισμένη ζωή μαζί με τους γονείς τους σε ένα πλούσιο σπίτι .Ξαφνικά όμως όλα αλλάζουν επειδή ο πατέρας τους φυλακίζεται και αυτοί πάνε να ζήσουν σε ένα μικρό σπίτι στην εξοχή κοντά σε έναν σιδηρόδρομο. Τα παιδιά πιάνουν φιλίες με τους σιδηροδρομικούς και με τους επιβάτες των τρένων ζώντας διάφορες περιπέτειες. Με την καλοσύνη τους κερδίζουν την αγάπη όλων και στο τέλος κατορθώνουν με την βοήθεια των φίλων τους να αποδείξουν την αθωότητα του πατέρα τους .

Ουρανία Κ. μαθήτρια της ΣΤ’ τάξης

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 2 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου, την ημέρα που γεννήθηκε ο μεγάλος Δανός παραμυθάς Χανς Κρίστιαν ΄Αντερσεν. Την καθιέρωσε η Διεθνής Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα (Ιnternational Board on Books for Young People – ΙΒΒΥ) το 1966. Από τότε, κάθε χρόνο, ένα διαφορετικό εθνικό τμήμα της οργάνωσης αυτής ετοιμάζει ένα μήνυμα και μια αφίσα, που διανέμονται σε όλο τον κόσμο, με σκοπό να τονίσουν την αξία των βιβλίων και της ανάγνωσης, και να ενθαρρύνουν τη διεθνή συνεργασία για την ανάπτυξη και τη διάδοση της παιδικής λογοτεχνίας.

Το 2011 υπεύθυνο για το υλικό του εορτασμού είναι το Τμήμα της Εσθονίας. Το μήνυμα το έγραψε η πολυβραβευμένη Εσθονή συγγραφέας Aino Pervik, που γεννήθηκε στην Εσθονία το 1932. ΄Εχει γράψει 47 βιβλία για παιδιά, από τα οποία τα πιο γνωστά είναι τα: Arabellamereröövlitütar (Αραμπέλα, η κόρη του πειρατή, 1982), Kallishärra Q (Αγαπητέ Κύριε Q, 1992) Presidendilood (Ιστορίες για τον πρόεδρο, 2009). ΄Εργα της έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, στα Γερμανικά, στα Ιαπωνικά, στα Λιθουανικά και στα Ρωσικά.

Την αφίσα τη φιλοτέχνησε ο Εσθονός εικονογράφος Jüri Mildeberg, που γεννήθηκε στο Ταλίν το 1965. Έχει εικονογραφήσει ως τώρα 20 βιβλία κι έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και διακρίσεις. Οι εικονογραφήσεις του εκπέμπουν ζεστασιά, χιούμορ και μυστήριο.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ
ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΟΤΗΤΑ (ΙΒΒΥ)
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 2.4.2011

Το βιβλίο θυμάται

Aino Pervik (Εσθονία)

“Όταν ο ΄Αρνο και ο πατέρας του έφτασαν στο σχολείο, τα μαθήματα είχαν ήδη αρχίσει.”
Στην πατρίδα μου την Εσθονία όλοι σχεδόν ξέρουν απ’ έξω αυτή τη φράση. Είναι η πρώτη γραμμή από ένα βιβλίο με τίτλο Η ΄Ανοιξη. Κυκλοφόρησε το 1912 και ήταν γραμμένο από τον Εσθονό συγγραφέα Oskar Luts (1887 – 1953).
Η ΄Ανοιξη μιλάει για τη ζωή των μαθητών ενός ενοριακού σχολείου στην Εσθονία στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο Oskar Luts έγραφε για τη δική του παιδική ηλικία. Ο Arno του βιβλίου είναι στην πραγματικότητα ο Oskar Luts όταν ήταν παιδί.
Οι ερευνητές μελετούν παλιά ντοκουμέντα και με βάση αυτά γράφουν την ιστορία των βιβλίων. Τα ιστορικά βιβλία μιλούν για περιστατικά που έχουν συμβεί, αλλά σ’ αυτά τα βιβλία δεν είναι πάντα ξεκάθαρο πώς ήταν η ζωή των κοινών ανθρώπων.
Τα βιβλία με διηγήματα θυμούνται πράγματα που δεν μπορεί να βρει κανείς σε παλιά ντοκουμέντα. Για παράδειγμα, δεν μπορούν να μας πουν πώς σκεφτόταν ένα παιδί σαν τον ΄Αρνο όταν πήγαινε σχολείο πριν από εκατό χρόνια, ή τι ονειρεύονταν τα παιδιά εκείνο τον καιρό, τι τα φόβιζε ή τι τα έκανε να νιώθουν ευτυχισμένα. Το βιβλίο θυμάται επίσης τους γονείς των παιδιών, θυμάται σε ποιους ήθελαν να μοιάσουν τα παιδιά τους και τι μέλλον προσδοκούσαν γι’ αυτά.
Μπορούμε βέβαια και σήμερα να γράψουμε βιβλία για παιδιά μιας παλιάς εποχής και συχνά τέτοια βιβλία είναι συναρπαστικά. Ωστόσο ένας σύγχρονος συγγραφέας δεν μπορεί να ξέρει πραγματικά τις μυρωδιές και τις γεύσεις, τους φόβους και τις χαρές του μακρινού παρελθόντος. Ο σύγχρονος συγγραφέας γνωρίζει ήδη τι επακολούθησε και πώς εξελίχθηκε το μέλλον των ανθρώπων.
Το βιβλίο θυμάται το χρόνο που γράφτηκε.
Από τα βιβλία του Καρόλου Ντίκενς μπορούμε να καταλάβουμε πώς ήταν πραγματικά η ζωή ενός αγοριού στους δρόμους του Λονδίνου στα μέσα του 19ου αιώνα – τον καιρό του ΄Ολιβερ Τουίστ. Με τα μάτια του Ντέιβιντ Κόπερφιλντ (τα μάτια του Ντίκενς εκείνη την εποχή) βλέπουμε όλων των ειδών τους χαρακτήρες που ζούσαν στην Αγγλία στα μέσα του 19ου αιώνα – πώς ήταν οι σχέσεις τους και πώς οι σκέψεις και τα συναισθήματά τους επηρέαζαν τις σχέσεις αυτές. Επειδή ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ ήταν σε μεγάλο βαθμό ο ίδιος ο Κάρολος Ντίκενς, δεν είχε ανάγκη ο Ντίκενς να φανταστεί αυτά που έγραφε, τα ήξερε ήδη.
Κι ακόμα, από ένα βιβλίο είναι που ξέρουμε πώς ήταν για τον Τομ Σόγιερ, τον Χάκερλμπερι Φιν και το φίλο τους τον Τζιμ να ταξιδεύουν στον ποταμό Μισισιπή στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο Μαρκ Τουέιν έγραψε για τις περιπέτειές τους. Γνώριζε πολύ καλά τι σκέφτονταν οι άνθρωποι της εποχής εκείνης για τους άλλους, γιατί ζούσε ανάμεσα σε τέτοιους ανθρώπους. ΄Ηταν ένας από εκείνους.
Στα έργα τα λογοτεχνικά, οι πιο ακριβείς περιγραφές προσώπων του παρελθόντος είναι εκείνες που γράφτηκαν την εποχή που ζούσαν οι παλιοί εκείνοι άνθρωποι.
Το βιβλίο θυμάται.

Μετάφραση: Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου

Πηγή: ΕΚΕΒΙ

Δημοσιογραφική Ομάδα Ε΄& ΣΤ΄Τάξης

Πρωταπριλιά

Η 1η Απριλίου είναι η μέρα που καλούμαστε όλοι, λόγω εθίμου, να πούμε αθώα ψεματάκια.
Τα ψέματα της πρωταπριλιάς είναι ένα έθιμο που μας έχει έρθει από την Ευρώπη. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές σχετικά με τον τόπο και τον χρόνο που γεννήθηκε το έθιμο αυτό. Δύο από αυτές, όμως, είναι οι επικρατέστερες.
Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, το έθιμο ξεκίνησε από τους Κέλτες. Λαός της βορειοδυτικής Ευρώπης, οι Κέλτες, ήταν δεινοί ψαράδες. Η εποχή του ψαρέματος ξεκινούσε την 1η Απριλίου. Όσο καλοί ψαράδες όμως και να ήταν, την εποχή αυτή του χρόνου τα ψάρια πιάνονται δύσκολα. Έτσι και αυτοί, όπως προστάζει ο κώδικας δεοντολογίας των ψαράδων όλων των εποχών, έλεγαν ψέματα σχετικά με τα πόσα ψάρια είχαν πιάσει. Αυτή η συνήθεια, έγινε με το πέρασμα του χρόνου έθιμο.
Η δεύτερη εκδοχή θέλει γενέτειρα του εθίμου την Γαλλία του 16ου αιώνα. Μέχρι το 1564 πρωτοχρονιά των Γάλλων ήταν η 1η Απριλίου. Την χρονιά αυτή όμως, και επί βασιλείας Καρόλου του 9ου, αυτό άλλαξε και πρωτοχρονιά θεωρούνταν πλέον η 1η Ιανουαρίου. Στην αρχή αυτό δεν το δέχτηκαν όλοι οι πολίτες. Οι αντιδραστικοί συνέχιζαν να γιορτάζουν, την ψεύτικη πλέον, πρωτοχρονιά τους την 1η Απριλίου, ενώ οι υπόλοιποι τους έστελναν πρωτοχρονιάτικα δώρα για να τους κοροϊδέψουν. Το πείραγμα αυτό μετατράπηκε με τον καιρό σε έθιμο.
Όπου και να γεννήθηκε πάντως, γεγονός είναι ότι το έθιμο αυτό ήρθε και στην Ελλάδα και διαφοροποιήθηκε αποκτώντας μια ελληνική χροιά. Η βασική ιδέα βέβαια παρέμεινε ίδια. Λέμε αθώα ψέματα με σκοπό να ξεγελάσουμε το «θύμα» μας. Σε κάποιες περιοχές της πατρίδας μας, θεωρούν ότι όποιος καταφέρει να ξεγελάσει τον άλλο, θα έχει την τύχη με το μέρος του όλη την υπόλοιπη χρονιά. Σε κάποιες άλλες πιστεύουν ότι ο «θύτης» θα έχει καλή σοδειά στις καλλιέργειες του. Επίσης το βρόχινο νερό της πρωταπριλιάς, θεωρούν μερικοί, ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Όσο για το «θύμα», πιστεύεται ότι, σε αντίθεση με τον «θύτη», θα έχει γρουσουζιά τον υπόλοιπο χρόνο και πιθανότατα αν είναι παντρεμένος θα χήρεψει γρήγορα.

Τον προηγούμενο αιώνα, η τεχνολογία βοήθησε κάποιους να ξεγελάσουν χιλιάδες άτομα την ημέρα αυτή. Για παράδειγμα μια Αμερικάνικη εφημερίδα δημοσίευσε ένα άρθρο (στις αρχές του 20ου αιώνα), στο οποίο αναφερόταν ότι ο Τόμας Έντισον είχε εφεύρει μια μηχανή, η οποία μετέτρεπε το νερό σε κρασί. Φανταστείτε την χαρά όλων των «μερακλήδων» της εποχής. Οι μερακλήδες μπορεί να χάρηκαν, αλλά οι μετοχές, των εταιριών παρασκευής και διακίνησης οίνου, σημείωσαν κατακόρυφη πτώση στο χρηματιστήριο. Ένα άλλο παράδειγμα μεγάλης πρωταπριλιάτικης φάρσας, είναι αυτή του δικτύου BBC το 1957. Τότε προβλήθηκε, από το δίκτυο αυτό, ένα ρεπορτάζ, στο οποίο Ιταλοί γεωργοί μάζευαν μακαρόνια από τα δέντρα που υποτίθεται ότι τα παράγουν.

Με μικρά ή μεγάλα ψέματα, η πρωταπριλιά είναι ημέρα χαράς και διασκέδασης. Βρείτε ένα καλό ψέμα. Φορέστε το σοβαρό ύφος σας και βγείτε για κυνήγι θυμάτων. Προσέξτε όμως γιατί όλοι εκείνη την ημέρα, κάνουν το ίδιο με εσάς. Λένε ψέματα.

  • Διάσημος ψεύτης

Πινόκιο . Ο Πινόκιο είναι ο κεντρικός ήρωας του ομώνυμου ιταλικού παραμυθιού, μια ξύλινη κούκλα που έφτιαξε ο Τζεπέτο για να του κάνει παρέα στη μοναχική ζωή του. Μια καλή νεράϊδα λυπήθηκε τον Τζεπέτο, έδωσε ζωή στην κούκλα και έτσι ο Πινόκιο έγινε πραγματικό αγόρι. Χαρακτηριστικό του παραμυθιού είναι πως κάθε φορά που ο Πινόκιο έλεγε ψέματα, μεγάλωνε η μύτη του. Το παραμύθι γράφτηκε από τον Κάρλο Κολόντι που γεννήθηκε στην Φλωρεντία το 1826. Το πρωτότυπο γράφτηκε το 1883 και δεν πρόκειται για μια «παιδική» ιστορία. Είναι έργο βαθιά ειρωνικό και για αυτό ο Ιταλός φιλόσοφος Μπενεντέτο Κρότσε επέμενε πως πρέπει να το διαβάσει όποιος θέλει να θεωρεί τον εαυτό του καλλιεργημένο άνθρωπο.

Δημοσιογραφική ομάδα Ε΄& ΣΤ΄Τάξης

«Τέχνη με τα σκουπίδια μας»

Η λογική της υπερ-παραγωγής, της υπερ-κατανάλωσης, της συνεχούς συσσώρευσης σκουπιδιών που μολύνουν και πιέζουν το περιβάλλον και υποβαθμίζουν τελικά την ποιότητα της φύσης και της ζωής μας, ήταν η ιδέα της περιβαλλοντικής δράσης «Τέχνη με τα σκουπίδια μας».

Μέσα από τη διαδικασία του να αξιοποιήσουμε τα σκουπίδια και να δημιουργήσουμε με αυτά έργα τέχνης (κολάζ, συνθέσεις, γλυπτά κλπ) δίνεται στα παιδιά η δυνατότητα να ανακαλύψουν μια καινούρια λογική που λέει πως:

  • ΔΕΝ ΠΕΤΑΜΕ
  • ΔΕΝ ΣΠΑΤΑΛΑΜΕ
  • ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΟΥΜΕ
  • ΕΠΑΝΑΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ

Έτσι λοιπόν οι μαθητές της Στ΄τάξης του σχολείου μας συμμετέχοντας πρόθυμα στην παραπάνω δράση και στο σχετικό διαγωνισμό του Υπουργείου Παιδείας για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος στις 5 Ιουνίου, δημιούργησαν με την επιμέλεια της δασκάλας τους κ. Οικονομίδου, δύο έργα τα οποία φωτογράφισαν και έστειλαν σε ψηφιακή μορφή στο διαγωνισμό.

Το (ομαδικό) έργο ονομάστηκε «ΟΝΕΙΡΟΠΑΓΙΔΑ» και συνδημιουργοί ήταν όλοι οι μαθητές της τάξης, ενώ το ατομικό φτιάχτηκε από το μαθητή Θ.Κ

Συγχαρητήρια παιδιά!!!

Πανελλήνιος Διαγωνισμός Μαθητικής Δημιουργίας

Θέμα:  » Όλοι διαφορετικοί… όλοι ίσοι»  Ιούνιος 2010

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων στις 20 Ιουνίου και με  στόχο την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των νέων ανθρώπων στο προσφυγικό ζήτημα, ζητήθηκε από τους μαθητές της Στ΄τάξης, να αναπτύξουν-μέσα σε ένα μικρό κείμενο- τις απόψεις τους σχετικά με το παραπάνω θέμα.

Παραθέτουμε  αποσπάσματα- ιδέες   από τα γραπτά των μαθητών, που σταχυολογήσαμε:

» Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι άσχετα με το χρώμα,  τη φυλή, το έθνος και τη γλώσσα τους. Σύμφωνα με το πρώτο άρθρο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι ως προς την αξιοπρέπεια, προικισμένοι με λογική και συνείδηση και πρέπει να φέρονται ο ένας στον άλλο με πνεύμα αδερφικό.» Κ. Π. 2010

» Παρόλο που όλοι οι άνθρωποι πρέπει να είναι ίσοι ως προς την αξιοπρέπειά τους και τα δικαιώματά τους, συμπεριφέρονται ο ένας στον άλλον άσχημα. Πολλές φορές γινόμαστε ρατσιστές απέναντι σ΄έναν πρόσφυγα. Για παράδειγμα κοροϊδεύουμε τον άλλο για τη θρησκεία του, τη γλώσσα του αλλά και την καταγωγή του. Έτσι καμιά φορά τον εκμεταλλευόμαστε με τα χρήματα και την αμοιβή του.  Σύμφωνα με ένα άρθρο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πρέπει: Όλοι οι άνθρωποι χωρίς διάκριση να  έχουν το δικαίωμα ίσης αμοιβής για ίση εργασία. Γι’ αυτό όλοι πρέπει να αντιμετωπίσουμε το θέμα του ρατσισμού σοβαρά και υπεύθυνα». Κ. Ο. 2010

‘ Αν και όλοι οι άνθρωποι πρέπει να είναι ίσοι, κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν τα ίδια ανθρώπινα δικαιώματα. Για παράδειγμα μπορεί ένας άνθρωπος να είναι μαύρος και να μη του δίνουν δουλειά ή τα κατάλληλα χρήματα που παίρνει ένας λευκός άνθρωπος. Κατά τη γνώμη μου εμείς οι λευκοί άνθρωποι  δεν πρέπει να φοβόμαστε τους ξένους πρόσφυγες ή να κρίνουμε κάποιον από τα ρούχα που φοράει. Πιστεύω πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και εκείνο που μετράει δεν είναι το χρώμα αλλά η ψυχή.

Σύμφωνα με το άρθρο 3 των ανθρωπίνων δικαιωμάτων:» Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την ατομική του ασφάλεια» Σ. Α.2010

» Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι κόκκινος, λευκός, κίτρινος ή μαύρος. Έχει τα ίδια δικαιώματα με όλους τους ανθρώπους. Μπορεί να κατάγεται από μια παράξενη φυλή και να μιλάει άλλη γλώσσα όπως κινέζικα, ρώσικα ή πακιστανικά. Έχει τα ίδια δικαιώματα με όλους τους ανθρώπους. Κάποιος έχει κάποιο ταλέντο και κάποιος άλλος δεν έχει. Έχει τα ίδια δικαιώματα με όλους τους ανθρώπους. Κάποιος είναι φτωχός και κάποιος πλούσιος. Κάποιος μορφωμένος ή αμόρφωτος. Κάποιος τολμηρός και κάποιος φοβητσιάρης. Παρόλα αυτά είμαστε ίσοι. Δεν παίζει κανένα ρόλο η φυλή, το έθνος, η γλώσσα ή το χρώμα κάποιου ανθρώπου». Π. Δ. 2010

«Πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι είναι ρατσιστές και κάνουν διακρίσεις.Όμως,  όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι ενώπιον του νόμου και δικαιούνται ίση προστασία από το νόμο, χωρίς καμιά διάκριση.  Όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται ίση προστασία από κάθε διάκριση που θα παραβίαζε τη Διακήρυξη αυτή, καθώς και από κάθε υποκίνηση ανάλογων διακρίσεων» άρθρο 7 Α. Φ. 2010

» Όλοι οι άνθρωποι σκέφτονται διαφορετικά, όμως ,όλοι αγωνίζονται για την ελευθερία, τη δημοκρατία και τον πολιτισμό». Π.Π.2010

» Ολοένα και περισσότερο βλέπουμε τους πρόσφυγες να γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης μιας χώρας. Τους κοροϊδεύουμε, τους δίνουμε μικρή αμοιβή για την εργασία που προσφέρουν, γενικώς υπάρχει ξενοφοβία. Τους βάζουμε στο περιθώριο. Φοβόμαστε να είμαστε δίπλα τους, τους αποφεύγουμε και πολύ εύκολα πιστεύουμε ότι έχουν κάτι κακό έχουν διαπράξει».Κ.Γ. 2010

» Όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από το χρώμα, το έθνος και τη θρησκεία τους είναι ίσοι και γεννιούνται ελεύθεροι με ίσα δικαιώματα. «Κ.Θ. 2010

» Υπάρχουν άνθρωποι που αναγκάζονται να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες και συγκεκριμένα μεταναστεύουν άνθρωποι από τη Δ. Ασία και την Αφρική. Οι χώρες τους είναι φτωχές ή έχουν πόλεμο ή καταρρέουν οικονομικά. Πολλές φορές αυτούς τους πονεμένους ανθρώπους τους φερόμαστε ανήθικα, δηλαδή τους βρίζουμε και τους κοροϊδεύουμε. » Κ. Β. 2010

‘ Πολλές φορές μερικοί άνθρωποι κοροϊδεύουν το χρώμα, τη φυλή και το  έθνος κάποιου, πόσο όμορφος ή άσχημος είναι ο άλλος, την καταγωγή του άλλου, τη θρησκεία ή και τη γλώσσα του.» Κ. Β. 2010