Δημήτρης Ντάλλας

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ  ΜΕ  ΤΗ  ΝΕΡΑΪΔΑ ΓΙΟΛΑΝΤΑ

(Αφηγητής)  Μια  φορά  κι  έναν  καιρό,  στα  πολύ  παλιά  χρόνια  κι  ενώ  πλησίαζαν  τα  Χριστούγεννα,  ο  κ.  Χρήστος  Ευτύχης  που  ζούσε   στο  Βλαχογιάννι  με  τη  γυναίκα  του  τη  Μελένια  και  την  κόρη  τους  την Ειρήνη  άκουγε  κάθε  βράδυ τη  φωνή  της  Νεράιδας  Γιολάντας  να  του  λέει:

     (Ακούγεται  απαλή  μουσική,  ταυτόχρονα  εμφανίζεται  η  νεράιδα  που  κάνει  δύο  κύκλους  και  λέει)

(Γιολάντα) «Χριστούγεννα  μας  έρχονται  και  γουρουνοχαρές,

με  της  φωτιάς  το  πάντρεμα  αγάπη,  ελπίδα,  βρες.

Χριστόψωμο, χριστόξυλο  και  τάισμα    της βρύσης.

Την  κόρη  σου  απ’  τ’ αμίλητο  νερό  να  τη  δροσίσεις».

 (Αφηγητής)  Στην  άλλη  άκρη  του  Βλαχογιαννίου  ζούσε  ο  κ.  Φρίξος  Αλευράς  με  τη  γυναίκα  του  την     κ.  Κατίνα   και   το  γιο  τους  το  Λυκομήδη  που  όλη  τη  χρονιά  δεν  έκαναν  τίποτα  άλλο  απ΄ το  να  γεμίζουν   το  αμπάρι  τους  με  αλεύρι  αλλά  οι  καλικάντζαροι  έπαιρναν  βουτιές  και  το  σκορπούσαν  καταγής.  Είχαν  ό,τι  ήθελαν,  γι’ αυτό,  τα  πάντα  τους  έλειπαν.

(Με  μουσική-μπαίνει  και  κάθεται  η  οικογένεια  του  κ.  Φρίξου Αλευρά)

(Φρίξος)- Πέρασα  Λυκομήδη  απ’  το  χασάπη  κι  έφερα  στη  μάνα  σου  αρνί,  μοσχάρι  και  κάμποσες  θηλιές λουκάνικα.

(Λυκομήδης)-Αμάν  ρε  πατέρα!  Μπουχτήσαμε  στα  κρέατα.  Αντί  να  μου  πάρεις  καινούριο  κινητό,  μας  κουβαλάς  όλες  τις  βλακείες..

(Φρίξος)-Άστον  Κατίνα  μαγείρεψε  εσύ  κι  ας  μη  φάει.

(Κατίνα)-Θα  περιμένεις, Φρίξο  μου,  να  τελειώσει  ο  Σουλεϊμάν  και  μετά  σου  ετοιμάζω  το  φαγητό.

Το  τούρκικο  δεν  πρόκειται  να  το  χάσω  κι ούτε  θα  κάτσω  να  κάνω  γλυκά   για  τον  ένα  και  για  τον  άλλο.

Καλύτερα    να  πάμε  στην  Κωνσταντινούπολη  για  Χριστούγεννα.  Στα  μέρη  που  γυρίστηκαν  τα  επεισόδια..

(Λυκομήδης)-Καλά  σου  λέει  φάδερ.  Εδώ  θα  έρχονται  τα  ρογκατσάρια   και  τα  παιδιά  να  μας  λένε  τα  κάλαντα  και  θα  μας  ζαλίσουν. Δε  θα  μ’ αφήνουν  ούτε  τα  παιχνίδια  στο  ίντερνετ  να  παίζω Εξάλλου  εμένα    ό, τι  δώρο και  να  μου  φέρει    ο  Άγιος  Βασίλης,  δε  θα  χαρώ,   αφού  κάθε  μέρα  παίρνω  απ’  τα  πιο ακριβά δώρα.

(Φρίξος)-Δεν  είστε  καλά  που  θα  φύγουμε.

Στο  σπίτι   είμαστε  και  μας  αδειάζουν  το  αλεύρι  οι  καλικάντζαροι  κάθε  παρα  μονή  Χριστουγέννων.  Πού  να  λείπαμε  κιόλας.

Φέτος  σας  πήρα  το  μεγαλύτερο  δέντρο  στο  χωριό  και  τα καλύτερα  φωτάκια  μόνο  και  μόνο  για  να  σκάσουν  οι  χωριανοί.

Μέχρι  και  τον  Ευτύχη  θα  κάνω  να  σκάσει.

Σηκωθείτε  και κάντε  μου  το  χατίρι  να  πάμε  να  σας  δείξω  την  αυλή  του.  Ένα  ρόδι  έχει  όλο  κι  όλο  για  στολίδι  και  το  έβαλε  και κορδέλα. Φτώχεια  καταραμένη.

(Κατίνα-Λυκομήδης)-Πάμε..ναι..πάμε…

(φεύγουν- έρχεται  και  κάθεται  η  οικογένεια  του κ.Ευτύχη-σκηνικό με  κρεμασμένο  ρόδι  και επανεμφανίζεται  η  νεράιδα  με  απαλή  μουσική)

«Χριστούγεννα  μας  έρχονται  και  γουρουνοχαρές,

με  της  φωτιάς  το  πάντρεμα  αγάπη,  ελπίδα,  βρες.

Χριστόψωμο, Χριστόξυλο  και  τάισμα    της βρύσης.

Την  κόρη  σου  απ’  τ’ αμίλητο  νερό  να  τη  δροσίσεις».

(Ευτύχης)– Το  αμπάρι  Μελένια  ήταν  άδειο   αλλά   ευτυχώς  που  ήρθε  πάλι  η  καλή  μας  νεράιδα  και  μας  το  γέμισε.

(Μελένια)- Εμείς  Ρηνούλα  μου  θα  κάνουμε  τα  μελομακάρονα  και  τους  κουραμπιέδες  και  θέλω  να  με  βοηθήσεις  και  στο  Χριστόψωμο.  Να  μου  βάλεις   από  πάνω  το  σταυρό  και  τα  στολίδια.

(Ειρήνη)-Εσύ  μητέρα  βρες  μου  τη  στάμνα,  να  πάω  πρώτη  απ’  τις  άλλες  κοπέλες,  ν’ αλείψω  τη  βρύση  με  βούτυρο  και  μέλι  και  να  της  κλέψω  τ’ αμίλητο  νερό.

(Μελένια) –Η  προκοπή  κι  η  τύχη  σου  να  τρέχει  σαν  το  νερό  της  βρύσης  κορούλα  μου.

(Ευτύχης)– Σου  έφερα  Μελένια   Χριστόξυλο  από  κέδρο.  Θα  βάλουμε  και  τ’ άλλο  απ’  την  κερασιά,  θα  κάνουμε  το  πάντρεμα  της  φωτιάς  και  θα  τ’ αφήσουμε  στο  τζάκι  να  καίνε  μέχρι  τα  Φώτα.

(Ειρήνη)-Αύριο  πατερούλη  που  θα  έχουμε  γουρουνοχαρά,  θέλω  να  μου  κρατήσεις  τη  φούσκα  να  παίζουμε  με  τα  κορίτσια  και  να  μου  φτιάξεις  καινούρια  γουρουνοτσάρουχα,  γιατί  μου  κόπηκαν  τα  παλιά.

(Μελένια)-  Μην  ξεχάσεις  και  τη  θυμιάμα  στο   γουρούνι   Ευτύχη.   Είναι  στο  σιδερένιο  φτυαράκι.

(Ευτύχης)– Όλα  καλά   αλλά  δε  μας  είπες  Ρηνούλα  Απ’  τον  Αγιο-Βασίλη  τι  δώρο  ζητάς.

(Ειρήνη)-Έχω  θεϊκό  δώρο  εσένα  τον  Ευτύχη  μπαμπά,  δώρο  τη  γλυκιά  μου μητέρα  τη  Μελένια  και  τ΄ όνομά  μου    Ειρήνη.  Παρόλ’ αυτά  θέλω  για  δώρο  το  ρόδι  της  αυλής. Να  το  κρατάω,  να  βλέπω  ενωμένες  τις  ρώγες  του  και  να  σκέφτομαι  πως  κι  εμείς  οι  άνθρωποι  μπορούμε  ν’  αγαπηθούμε,  να  ενωθούμε  έτσι  και  να  πούμε  με  την  καρδιά  μας  ΚΑΛΑ  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

 Δημήτρης  Ντάλλας

Το  γράψιμο,  το  διάβασμα,  λίγο  ν’ αφήσω  θέλω,

να  πάρω  το  ενδεικτικό,  να  παίξω  και  μπουγέλο.

Θέλω  να  πάω  στη  θάλασσα,  να  βγω  φωτογραφίες,

ν’  αφήσω  τις  αντιγραφές  και  τις  ορθογραφίες.

Οι  δάσκαλοί  μας  άγιοι,  παράπονο  δεν  έχω,

όμως,  κακά  τα  ψέματα,  άλλο  δεν  τους  αντέχω.

Καλά  είναι  τα  γράμματα,  καλά  και  τα  βιβλία,

καλύτερες  οι  διακοπές  που  βάζουμε  τελεία.

Δασκάλους,  Διευθύντρια,  βλέπω  και  κοκκινίζω,

γιατί  τρεις  μήνες  τη  μαμά  μονάχα  θα  ζαλίζω.

Σχολείο  σ’  αποχαιρετώ  κι  εσείς  δασκάλοι  γεια  σας,

στα  μακροβούτια  μάθετε,  πως  δεν  περνάει  η  μπογιά  σας.

Δημήτρης  Ντάλλας

Ο  Έλληνας,  ο  κύριος  Φι,

χωρίς  παλτό,  χωρίς  σκουφί,

χωρίς  κρεβάτι  κι  οροφή,

χωρίς  μητέρα  κι  αδερφή,

έχει  απ’ τη  γέννηση  ταφεί.

Πού  ’ναι  η  ανθρώπινη  επαφή;

Όλοι  οι  άνθρωποι  κουφοί,

παίρνει  το  βλέμμα  τους  στροφή,

έτσι  τον  θέλουν οι  σοφοί,

να  συντηρεί  τον  ευτραφή.

Γέμισε  η  Ελλάδα  Φι  Φι  Φι.

Δημήτρης  Ντάλλας

Ήρθαν  μέρες,  ήρθαν  χρόνια

που  μοιράζουν  μακαρόνια,

μακαρόνια  σε  κουτιά,

τρόφιμα  στην  αγροτιά.

Μ’  ένα  τρύπιο  μακαρόνι

βλέπω  τώρ’  απ’  το  μπαλκόνι

έναν  νέο  ταπεινό

να  ψελίζει:  Εγώ  πεινώ!

Με  γυμνό  κοιτάζω  μάτι,

το  τσιμέντο  έχει  κρεβάτι,

μακαρόνια  στο  σακί

του  πετούν  περαστικοί.

Θεσσαλοί  μακαρονάδες

δεν  υπάρχουν  δυο  Ελλάδες.

Μακαρόνια  υπ’  ατμόν!

Εικοστός  πρώτος  αιών!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ  ΝΤΑΛΛΑΣ

Στον  Πηνειό  απογεύματα,  τι  κόσμος,  τι  χαμός!

Νομίζεις  καθημερινά  γιορτάζει  ο  ποταμός.

Άνθρωποι  πάνε  κι  έρχονται  στη  γέφυρα  από  κάτω

με  οξυγόνο  καθαρό,  το  στήθος  τους  γεμάτο.

Τα  πόδια  είναι  γρήγορα,  το  βήμα  τους  ταχύ

κι  όταν  τελειώνει  η  διαδρομή  ξανά  απ’  την  αρχή.

Ο  κόσμος  πάει  κι  έρχεται  στου  ποταμού  την όχθη,

γιατί  απ’  την  ατμόσφαιρα  τη  μολυσμένη  εκδιώχθη.

Ο  Πηνειός  σαν  πνεύμονας  της  πόλεως  λειτουργεί,

δε  θέλει  να  ’ναι  οι  Θεσσαλοί  δυσκίνητοι  κι  αργοί.

Στις  όχθες  του  σας  προσκαλεί  κι  εσάς,  ευθύς,  να  ρθείτε.

Βάδην…Μπρος…Μαρς!  Τι  κάθεστε;  Ώρα  να  αθληθείτε.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ  ΝΤΑΛΛΑΣ

Στα  παιδιά  καινούρια  έχει  σημάνει

σχολική  ζωή  στο  Βλαχογιάννι.

Το  Μεγάλο  εδώ˙  Ελευθεροχώρι,

τα  Αμπέλια  και  το  Μεσοχώρι.

Στο  ωραίο  μας  το   περιβάλλον

των  γονιών, των  μαθητών  και  των δασκάλων,

με  το  μέλλον  τους  στα  χέρια  τους  οι  νέοι,

μ’  ένα  όνειρο  ζωής  που  τους  εμπνέει.

Τα  σχολεία  όλα,  ενωμένα,

των  παιδιών   τα  μάτια  αγαπημένα,

μαθητές  με  όρεξη  κι  ελπίδα,

θα  σηκώσουνε  στους  ώμους  την  πατρίδα.

Δ.  ΝΤΑΛΛΑΣ

12-10-2012

ΣΚΗΝΗ  1η

Βαγγιλί:  Του  κουρίτσι  τΝικόλα,  μι  φαίνιτι  καλό  για  του  γιόκα  μας  Κουσταντή.

Κιντάει,  γνιέθει,  υφαίνει,  ζμώνει,  ανοίγει  φύλλου,  κι   κάθι  φουρά  που  πιρνώ  απού  κει,  τνέχει   πάντα  σκουπιζμένη  τναυλή.

Κωσταντής:  Ιξόν  απ’  αυτά  που  είπις  γναίκα,  είνι  κι  απού  καλή  οικουγένεια  κι  έχει  κι   προίκα.  Θα  στείλουμι  ντΔισπούλου  ντπρουξινήτρα  κι  άμα  τα  συμφουνέσουμι  να  του  πάρουμι  του  κουρίτσι.  

…………………………………………………………………

ΣΚΗΝΗ  2^η

Δέσπου:  Απουλές  Νικόλα  πιρνούσα  ιψές  απ’  τουν  άλλου  του  μαχαλά  κι  μιέκανι  νόημα    η  Βαγγιλί,  η  Κωσταντάκινα,  να  πάου  στου  σπίτιτς.  Όπους  τούφιρι  η  κουβέντα  μ’  είπαν  πως  θελν  τθυγατέρας  για  νύφη.  Του  πιδίτς  είνι  απ’  τα  καλύτιρα  στου  χουριό

Φλάγει  του  κουπάδι,  ουργώνει,  κουρεύει,  αρμέγει  κι  έβγαλι  κι  ντΔιυτέρα  δημοτικού. Στα  νύχια  τουν  παένει  του  χουρό. (κοιτάζει  προς  τη  Χρυσούλου,  τη  γυναίκα  του Κωσταντή)Θα  τούιδις  κι  εισύ  Χρυσούλου  πως  του  παένει  του  Τσιάμκου.

Χρυσούλου:  Πως…τούιδα…πως  δεν  τούιδα.  Άμα  θελν  οι  άντροι  ιμένα  κανένας  λόγους  δε  μι  πέφτει.

Κωσταντής:  Μιόλη  γκαρδιάμας  Δισπούλου.  Στείλτις  ταχιά  μαζί  μι  τουν  παπά  για  να  φκιάσει  του  προικουσύμφουνου  κι  αρκεί  να  τα  βρούμι.

…………………………………………………………………..

ΣΚΗΝΗ  3^η

Παπάς: (Γράφει  διαβάζοντας) Εν  ονόματι  της  Αγίας  Τριάδας,  προστάτιδος  του  χωρίου  Βλαχογιαννίου,  προικίζεται  η  μεγαλυτέρα  θυγατήρ  του  Κωσταντή  Κοντοφέτσιου  με:   Πέστα  Νικόλαε  να  τα  καταγράψω.

Νικόλας:(Σε  κάθε  πρόταση  του  Νικόλα  ο  παπάς  επαναλαμβάνει  την  τελευταία  λέξη)

Ένα  εικόνισμα  του  Μυστικού  Δείπνου σε  χοντρό  ξύλο.

Δύο  μισοφόρια  ολόγερα  και  μπουγαδιασμένα.

Ενάμισυ  ζευγάρι  κάλτσες  κι  ώσπου  να  γίνει  ο  γάμος  θα  γίνουν  δύο.

Δύο  ζευγάρια  παπούτσια,  το  ένα  μπαλωμένο.

Σαράντα  πήχες  βρακοζώνα  και  μετά  το  θάνατο  του  παππού  μας  άλλη  τόση.

Ένα  τσουκάλι.

Τρία  ταψιά  γανωμένα,  το  ένα  μπακιρένιο.

Μία  πήλινη  λαήνα  και  δύο  πήλινα  φλιτζάνια  του  καφέ.

Δυο  γκιούμια.

Τρεις  κότες,  έναν  πετεινό,  δυο  σκλια  και  είκοσι  πρόβατα.

Ένα  πεντακοσιάρικο  και  το  μισό  χουράφι  στ’  Αμπέλια.

Κωσταντής:  A!  Όλα  κι  όλα.  Ιδώ τα  χαλάμι.  Του  θέλουμι  ουλόκληρου  του  χουράφι.  Οι  κιροί  είνι  δύσκολοι.

Νικόλας:  Έχω  κι  άλλα  πιδιά  για  παντρειά.  Άμα  στου  δώσου  όλου  του  χουράφι  κόψι  μι  τουλάχιστου  του  πιντακουσσιάρκου.

 Κωσταντής:  Σβήστου  παπά.

Παπάς:Βάλι  Νικόλα  τνυπουγραφής  ιδώ  που  λέει  η  πιθιρός.

(Οι  συμπέθεροι  Κωσταντής- Νικόλας- Χρυσούλου,  δίνουν  τα  χέρια  και  λένε)

Άιντε  να  μας  ζήσουν.

Παπάς:  Η  Αγία  Τριάς  πάντοτε  στο  πλευρό  τους.  Η  ώρα  η  καλή.

Χρυσούλου:  Να  πάμε  να το   πούμε  και  στα  παιδιά.

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ  ΝΤΑΛΛΑΣ

Μια  ξεχωριστή  χριστουγεννιάτικη  γιορτή  παρουσίασε  το  Νηπιαγωγείο και  το  Δημοτικό  Σχολείο  Βλαχογιαννίου  στον  Πνευματικό  χώρο  της  Αγίας  Τριάδας.

Οι  νηπιαγωγοί  κ.  Ταμπάρη  Ελένη  και  κ.  Μπουμποδήμου  Μαρία  και  οι δασκάλες  κ.  Τσιπνή  Μάρθα  και  κ.  Σουντζούκη  Ευδοκία  ετοίμασαν  με  τους  μαθητές  των  νηπίων  της  Α΄ και  Β΄ τάξης  ένα  πλούσιο  και  εορταστικό  πρόγραμμα,  μεταφέροντας  μηνύματα  ειρήνης,  αγάπης  και αισιοδοξίας στον  κόσμο  που  την  παρακολούθησε.

Κάλαντα  απ’  όλη  την  Ελλάδα  απέδωσε  η  χορωδία  του  Σχολείου,  σε  μουσική  επιμέλεια  που  είχε  η  κ.  Γεωργία  Καραμούστου.

Με  ιδιαίτερο  ζήλο  προς  την  παράδοση,  η  Διευθύντρια  του  Σχολείου  κ.  Κακανούλη  Χρυσούλα,  μαζί  με  τους  δασκάλους  Μαρκούια  Ιωάννη  και  Δημήτρη  Ντάλλα,  συνεχίζοντας  τα  πολιτιστικά  τους  προγράμματα,  έδωσαν  την  ευκαιρία  στους  μαθητές  της  Γ΄ και  Δ΄  τάξης,  να  έρθουν  σε  επαφή  με  τις  γιαγιάδες  και  τους  παππούδες  του  Βλαχογιαννίου,  των  Αμπελίων,  του  Μεγάλου  Ελευθεροχωρίου  και  του  Μεσοχωρίου, να καταγράψουν και να παρουσιάσουν  χριστουγεννιάτικα έθιμα, όπως είναι ο κόλιντρας, η  γουρονοχαρά,  το  χριστόψωμο  κ.ά.

Το  χριστουγεννιάτικο  «Μαγικό  Βιβλίο»  της  κ.  Κάκιας  Χαλήμαγα  και  των  συνεργατών  της,  είχε  την  ευκαιρία  να  παρακολουθήσει  και  να  συμμετέχει  στο  θεατρικό  παιχνίδι,  το  Δημοτικό  Σχολείο  και  το  Νηπιαγωγείο.

Οι μαθητές, συνοδευόμενοι  από  τους  δασκάλους  και  τον  αντιδήμαρχο  Ελασσόνας  κ.  Δραγατσίκη  Ιωάννη,  στόλισαν το  δέντρο  της  πλατείας  στο  Βλαχογιάννι,  έψαλλαν  τα  κάλαντα  και  αντάλλαξαν  ευχές.

Χριστούγεννα  στη  Λάρισα,  στην  κεντρική  πλατεία,

άδεια  τα  καταστήματα  που  ψάχνουν  πελατεία.

Ο  κόσμος  πάει  κι  έρχεται,  χάνει  τις  επαφές,

αφού  του  φαίνεται  ακριβός  ακόμη  κι  ο  καφές.

Χριστούγεννα  περίμεναν  μικροί,  μεγάλοι  δώρο

και  τώρα  έχουμε  συχνά  χαράτσια,  αυξήσεις,  φόρο.

Μηνύματα  θα  λάβουμε  για  το  καινούριο  έτος,

ότι  τα  μέτρα  τέλειωσαν  κι  ότι  θα   ζούμε  ανέτως.

Εσείς  που  τους  διαβάζετε  τους  στίχους  μου  θα  πείτε,

η  Λάρισα  στην  οικονομική  την  κρίση,  δεν  πτοείται.

Η  Γερμανία  στην  κλειστή  την  αγορά,  σα  φίλη,

να  μπει  και  φόρος  θα  ’θελε  στο  σάκο  τ’  Αη  Βασίλη.