Όπως κάθε χρονιά, αυτήν την ημερομηνία, μας ακουμπά μια επιτακτική ανάγκη για να θυμηθούμε.
Να θυμηθούμε της έναρξη του απελευθερωτικού μας αγώνα που μας έφτασε στο κατώφλι
της Λευτεριάς. Να τιμήσουμε τους αγωνιστές που επώνυμα αλλά και ανώνυμα χάρισαν
τον ανθό της ζωής τους στο πολυτιμότερο αγαθό όλων. Που έπεσαν για να φυτρώσει
ο σπόρος. Που χάθηκαν οι περισσότεροι χωρίς να τον γευτούν. Που πέθαναν φτωχοί και
ξεχασμένοι, αλλά όχι γελασμένοι, γιατί ήξεραν ότι είχαν κάνει το χρέος τους. Και που πάντα
επιστρέφουν μέσα από τα τραγούδια, τις αφηγήσεις, τις εικόνες, που χαράχτηκαν
στο βιβλίο της Ιστορίας. Και που ποτέ κανείς δεν πρέπει να ξεχνά.
Γι’ αυτό γύρισαν και μας θυμίζουν όλα τα γεγονότα, ένα προς ένα!
Τον όρκο των Φιλικών, που από μέσα του ξεπηδούν με γλαφυρό τρόπο
η πλήρης και ανιδιοτελής αφοσίωση που έδειξαν οι αληθινοί αγωνιστές
της Ελληνικής Επανάστασης.
 |
 |
 |
 |
Και πάντα η Ιστορία γίνεται λόγος, γίνεται ποίημα, γίνεται τραγούδι
για να ταξιδεύει από γενιά σε γενιά και να μένει ανεξίτηλη.
“Γιατί οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες!”
 |
 |
 |
 |
 |
 |
