Οι Γίγαντες στην Τάξη της Α΄ – Μια συνάντηση που ακολουθεί τις αρχές της παιδαγωγικής του Φρέιρε
(Το σχέδιο δράσης ανήκει στην δασκάλα της Α΄τάξης κ.Χατσίκου Ιωάννα)
Το κουδούνι χτύπησε λίγο πιο γλυκά εκείνο το πρωινό, σαν να ήξερε πως κάτι ξεχωριστό επρόκειτο να συμβεί. Τα πρωτάκια μπήκαν στην τάξη κρατώντας σφιχτά τις μικρές τους τσάντες, ενώ τα μάτια τους έλαμπαν από περιέργεια. Η δασκάλα χαμογέλασε και είπε:
«Σήμερα θα έχουμε επισκέπτες… τους Γίγαντες της ΣΤ΄ τάξης!»
Πριν προλάβουν τα παιδιά να ρωτήσουν, η πόρτα άνοιξε και εμφανίστηκαν οι μεγάλοι μαθητές. Ψηλότεροι, πιο σίγουροι, μα με ένα βλέμμα γεμάτο καλοσύνη. Σαν πραγματικοί γίγαντες, αλλά από εκείνους που προστατεύουν τα μικρά πλάσματα των παραμυθιών.
Οι ΣΤ΄ άνοιξαν βήμα προς την Α΄ τάξη, και για μια στιγμή όλοι έμειναν σιωπηλοί. Ύστερα, ένας από τους «γίγαντες» έσκυψε στο ύψος ενός μικρού κοριτσιού και της είπε:
«Θα παίξουμε μαζί με ευρώ σήμερα. Θες να γίνω ο βοηθός σου;»
Το κοριτσάκι χαμογέλασε και του έδωσε το χέρι. Κι έτσι ξεκίνησε η πιο όμορφη συνεργασία.
Τα Ευρώ, τα Χαμόγελα και η Μαγική Αγορά
Στο τραπέζι είχαν απλωθεί ψεύτικα χαρτονομίσματα, κέρματα και μικρά αντικείμενα: παιχνίδια, ξυλομπογιές, κάρτες με τιμές. Τα πρωτάκια άρχισαν να μετράνε με δισταγμό τα ευρώ, κι οι «γίγαντες» τα καθοδηγούσαν με υπομονή και τρυφερότητα.
«Αν αυτό κάνει 2 ευρώ και έχεις ένα κέρμα των 2, είσαι έτοιμος!», έλεγε ένας μαθητής της ΣΤ΄, ενώ ο μικρός δίπλα του κουνιόταν ενθουσιασμένος στην καρέκλα.
Κάποιοι μεγάλοι μαθητές έκαναν πως ήταν πελάτες. Άλλοι έπαιζαν τους μαγαζάτορες, και η αίθουσα γέμισε γέλια, φωνές και τη ζεστασιά μιας κοινής προσπάθειας. Κάθε φορά που ένα παιδάκι της Α΄ κατάφερνε να μετρήσει σωστά, οι «γίγαντες» χειροκροτούσαν σαν να κέρδιζε μετάλλιο.
Η πιο συγκινητική στιγμή ήταν όταν ένα ντροπαλό παιδί της Α΄ που πάντα φοβόταν να μιλήσει, σήκωσε το κεφάλι και είπε δειλά στον μαθητή της ΣΤ΄:
«Νομίζω ότι κατάφερα να μετρήσω μόνος μου…»
Ο «γίγαντας» χαμογέλασε πλατιά και του απάντησε:
«Το ήξερα ότι μπορείς!»
Για μια στιγμή, ο μικρός έλαμψε ολόκληρος. Ήταν η στιγμή που η μαθηματική γνώση συνάντησε την αληθινή ενθάρρυνση.
Το Τέλος που Έμοιαζε με Αρχή
Όταν τελείωσε το μάθημα, τα παιδιά της Α΄ αγκάλιασαν τους μεγαλύτερους. Δεν ήθελαν να φύγουν. Είχαν νιώσει για πρώτη φορά ότι οι αριθμοί, τα ευρώ και οι πράξεις μπορούν να γίνουν παιχνίδι, όταν έχεις δίπλα σου έναν «γίγαντα» που σε στηρίζει.
Οι μαθητές της ΣΤ΄ έφυγαν από την τάξη λίγο πιο σιωπηλοί… σαν να ήθελαν να κρατήσουν αυτή τη στιγμή στην καρδιά τους. Ήξεραν πως η μέρα αυτή δεν ήταν απλώς ένα μάθημα, αλλά μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν τους και στο μέλλον των μικρών συμμαθητών τους.
Και κάπως έτσι, μέσα σε μία αίθουσα γεμάτη ευρώ και χαμόγελα, οι δύο τάξεις έγιναν για λίγο μια μεγάλη οικογένεια. Με γίγαντες που έσκυβαν για να βοηθήσουν… και μικρούς ήρωες που μεγάλωναν με κάθε σωστή μέτρηση.
