Ταξίδια με χρώμα

Από την Ιταλία έως τη Χιλή και από τα στενά του Βοσπόρου έως την Καραϊβική, συνοικίες και πόλεις ολόκληρες μοιάζουν να αποθεώνουν την τέχνη του τεκνικολόρ

ταξίδια

  1. ΒURANO, IΤΑΛΙΑ Οι επιβαίνοντες στα εκδρομικά σκάφη που προσεγγίζουν καθημερινά το μικρό νησάκι της βενετσιάνικης λιμνοθάλασσας διακρίνουν από μακριά τα πορτοκαλί, κίτρινα, κόκκινα και γαλάζια σπιτάκια του, που μαζί με τις χειροποίητες δαντέλες αποτελούν και το σήμα κατατεθέν του. Τον 16ο αιώνα οι εξωτερικοί τοίχοι τους άρχισαν να βάφονται σε έντονες αποχρώσεις, για να μπορούν μέσα στη βαθιά ομίχλη οι ψαράδες να τους διακρίνουν από θαλάσσης και να επιστρέφουν με ασφάλεια στη στεριά. Σήμερα, όποιος κάτοικος του Burano επιθυμεί να φρεσκάρει την πρόσοψη του σπιτιού του πρέπει να πάρει σχετική άδεια από τις τοπικές αρχές, οι οποίες και θα του ορίσουν την ακριβή απόχρωση που επιτρέπεται να χρησιμοποιήσει.
  2. WILLEMSTAD, ΚΟΥΡΑΣΑΟ Ολλανδικές, ιβηρικές, νοτιοαμερικανικές, αφρικανικές, ακόμα και σεφαραδίτικες επιρροές συνυπάρχουν στην πρωτεύουσα του γοητευτικού νησιού της Καραϊβικής, που, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, οφείλει την πολυχρωμία των κτιρίων της (τα οποία βάφονται υποχρεωτικά κάθε δύο χρόνια) σε έναν Ολλανδό κυβερνήτη της στα χρόνια της αποικιοκρατίας: θεωρώντας ότι το λευκό που κυριαρχούσε μέχρι τον 19ο αιώνα ευθυνόταν για τις συχνές ημικρανίες του, υπέγραψε νομοθετικό διάταγμα που το απαγόρευε διά… ροπάλου από τους εξωτερικούς τοίχους των σπιτιών. Η πόλη συγκαταλέγεται σήμερα στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, όμως το ατού της είναι η πλούσια πολιτιστική ζωή της – γκαλερί, μουσεία και άφθονη καλλιτεχνική παραγωγή.

3. BALAT, ΤΟΥΡΚΙΑ H εβραϊκή συνοικία της Κωνσταντινούπολης άρχισε να παρακμάζει στα μέσα του 20ού αιώνα, όταν οι εύποροι κάτοικοί της –μαζί με τους Ελληνες του γειτονικού Φαναρίου– μετεγκαταστάθηκαν μαζικά σε άλλα σημεία της Πόλης λόγω των πολιτικών και κοινωνικών συνθηκών. Το 2003, χάρη σε ένα αναστηλωτικό πρόγραμμα της Ε.Ε., πολλά εγκαταλελειμμένα κτίρια επισκευάστηκαν, προσελκύοντας νέους καλλιτέχνες, οι οποίοι έστησαν εδώ τα ατελιέ τους. Το Balat θεωρείται μια δυναμικά ανερχόμενη γειτονιά, η Μπιενάλε Ντιζάιν χωροθετεί στην περιοχή αρκετές δράσεις της, ενώ το Küçük Mustafa Paşa Hammam, ένα από τα ιστορικότερα τουρκικά λουτρά της Πόλης, που σήμερα λειτουργεί ως γκαλερί, αποτελεί από μόνο του λόγο σοβαρό για να έρθει κανείς έως εδώ.

  1. JODHPUR, IΝΔΙΑ Όσο παράξενο και αν ακούγεται, η διάρθρωση της ινδικής κοινωνίας σε κάστες είναι που βρίσκεται πίσω από το κυρίαρχο χρώμα της επονομαζόμενης Μπλε Πόλης. Στο παρελθόν, οι Βραχμάνοι, δηλαδή η ανώτερη τάξη, προκειμένου να ξεχωρίζει η οικία τους από των υπολοίπων, άρχισαν να βάφουν τις εξωτερικές της πλευρές στους τόνους του μπλε ρουά. Με τα χρόνια τούς μιμήθηκαν και τα μέλη των κατώτερων κοινωνικών τάξεων, χαρίζοντας στην πόλη τη χρωματική ομοιομορφία που έχει σήμερα. Το κέρδος είναι πολλαπλό: η χημική σύνθεση της μπογιάς λειτουργεί απωθητικά για τους τερμίτες, αποτρέποντάς τους να κατασκευάσουν τις φωλιές τους μέσα στους τοίχους των σπιτιών, ενώ το μπλε κρατάει δροσερό το εσωτερικό των κτιρίων κάτω από τον καυτό ήλιο της ερήμου. 
  2. LA BOCA, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ  Η γεμάτη ζωή και τάνγκο γειτονιά του Μπουένος Αϊρες δημιουργήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στις εκβολές του ποταμού Riachuelo από Γενοβέζους εποίκους, που κατασκεύασαν τα σπίτια τους χρησιμοποιώντας σανίδες και παλιοσίδερα από το γειτονικό ναυπηγείο. Το 1959, με πρωτοβουλία του τοπικού καλλιτέχνη Benito Quinquela Martín, τα χαμόσπιτα ενός από τα πιο χαρακτηριστικά στενά της βάφτηκαν σε έντονες αποχρώσεις, ενώ κατά μήκος του τοποθετήθηκαν έργα τέχνης. Το Caminito, όπως είναι πια γνωστό, καθιερώθηκε ως σοκάκι-μουσείο και είναι πλέον ένα από τα πιο τουριστικά σημεία της πόλης, και λόγω του πλήθους επισκεπτών που συρρέει στην περιοχή για να δει από κοντά το γήπεδο της θρυλικής ποδοσφαιρικής ομάδας Boca Juniors.
  3. TRINIDAD, KΟΥΒΑO χρόνος πέρασε και δεν ακούμπησε σε αυτό το κουβανέζικο κομμάτι γης, που έχει ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO. Σήμα κατατεθέν του, η αποικιακή ισπανική αρχιτεκτονική με τις επιβλητικές επαύλεις, που ανοικοδομήθηκαν με το χρήμα που έρρεε άφθονο στα «βρώμικα» χρόνια του δουλεμπορίου (το Τρινιδάδ ήταν μεγάλο κέντρο εμπορίας σκλάβων) αλλά και χάρη στις αμύθητες περιουσίες που δημιούργησε η βιομηχανική παραγωγή ζάχαρης στην ευρύτερη περιοχή. Τα πολύχρωμα κτίσματα της πόλης, που είναι ταυτισμένη με την αφροκουβανέζικη ψυχή, έρχονται σε απόλυτη αρμονία με το φυσικό περιβάλλον – το εκτυφλωτικό κίτρινο του ήλιου, το μπλε των νερών της Καραϊβικής, το ζεστό πράσινο του ζαχαροκάλαμου.
  4. VALPARAISO, ΧΙΛΗ  Οι πληγές από τις δασικές πυρκαγιές των προηγούμενων εβδομάδων, που την κήρυξαν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αναγκάζοντας εκατοντάδες ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, δεν έχουν κλείσει ακόμη. Αλλά η πόλη των 44 λόφων που ύμνησε ο Πάμπλο Νερούδα, το «σκοτεινό» χιλιανό λιμάνι που μέχρι το άνοιγμα της Διώρυγας του Παναμά ήταν βασικό σημείο ανεφοδιασμού για τα πλοία που ταξίδευαν από τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό μέσω του Πορθμού του Μαγγελάνου, είναι ένας τόπος γεμάτος έμπνευση και πάθος. Τους τοίχους των πολυκαιρισμενων πολύχρωμων σπιτιών της κοσμούν σήμερα τα καλύτερα ίσως δείγματα street art σε όλη τη Λατινική Αμερική. Το Valparaiso είναι το «Μικρό Σαν Φρανσίσκο» του νότιου ημισφαιρίου, και αυτό λέει πολλά.

Αφήστε μια απάντηση