Λόγος ημέρας

Σας ευχαριστώ όλους που τη σημερινή μέρα βρίσκεστε εδώ μαζί μας στην κοινή σχολική εορτή των δύο μικρών μας σχολείων. Προσπαθώντας να γράψω το σημερινό μου λόγο το μυαλό μου κατέκλυαν συνεχόμενες εικόνες και βιώματα από τις εορτές στις οποίες συμμετείχα η ίδια ως παιδί στο δημοτικό. Θυμάμαι τα σκηνικά που με κόπο και πόθο δημιουργούσαν οι δάσκαλοί μου, τα ρούχα/φορεσιές του θεατρικού έργου, τις ατελείωτες απογευματινές ώρες που η μητέρα μου πάνω σε ένα αυτοσχέδιο σκαμνάκι με έβαζε να λέω το ποίημά μου, τις πρόβες της χορωδίας του δημοτικού σχολείου της Λευκοπηγής Κοζάνης. Έπειτα ανήμερα της επετείου τις παραδοσιακές μας φορεσιές, τον λόγο του ιερέα στην εκκλησία και φυσικά την κατάθεση στεφάνων με εκείνους τους συνταρακτικούς λόγους του εκάστοτε εκπαδιευτικού μα φυσικά και τη φυσική παρουσία ηρώων του έπους του 40 άλλοιοι με άρτια μέλη ακι άλλοι χωρίς. Μέσα από όλες αυτές τις αυθόρμητα πηγαίες αναμνήσεις κατανοήσα για άλλη μία φορά τη σπουδαιότητα του δημοτικού σχολείου και κυρίως των σχολικών εορτών. Η αλήθεια είναι ότι μετά το δημοτικό έχω κάνει πάρα πολλές σπουδές και τυπικές και άτυπες με την έννοια της προσωπικής αναζήτησης. Κι όμως, όσα έμαθα αλλά κυρίως βίωσα στο δημοτικό σχολείο είναι τα βασικά και κάποιες φορές μοναδικά. Σαν δυστυχώς κάποιες γνώσεις -που με κόπο σίγουρα κατέκτησα- να εξανεμίστηκαν. Αυτό το προσωπικό μου βίωμα με κάνει να εντείνω ακόμη περισσότερο τις προσπάθειές μου και το έργο μου ως δασκάλα στο θέμα των σχολικών εορτών. Αυτό που έγω εγώ ως ανάμνηση προέρχεται από την προσπάθεια εκπαιδευτικών που με αγάπη το κατάφεραν. Με τον ίδιο τρόπο και σε μεγαλύτερο βαθμό προσπαθώ κι εγώ και εύχομαι ο Θεός να ευλογήσει ώστε αυτά τα παιδιά που έχω αναλάβει εδώ μεγαλώνοντας να έχουν τόσο δυνατά και με νόηματα βιώματα σε κάθε εθνική εορτή όπου κι αν βρίσκονται στο μέλλον.

Σε όλα αυτά φυσικά έρχεται να προστεθεί και το γεγονός πως διδάσκω στην ακριτική Ερείκουσα. Η θέση αυτή απαιτεί επιτακτικά τον αγώνα μου στον τομεά του Ελληνιμού και της Ορθοδοξίας.

Για να βρίσκομαι όμως εγώ εδώ και να επιτελώ το έργο μου αυτό που περιέχει και δυσκολίες φυσικά, κάποιοι άνθρωποι πριν από εμένα και για εμένα προσπάθησαν πολύ ώστε οι δυσκολίες μου να είναι αυτές που είναι και όχι αυτές που είχαν οι ίδιοι. Φυσικά αναφέρομαι σε όλους τους ανθρώπους, τους Έλληνες που έδωσαν τα πάντα και τη ζωή τους σε όλη τη ιστορία της χώρας μας και συγκεκριμένα σήμερα μιλώντας για τους ήρωες, τους αμέτρητους ήρωες του 1940. Τι να ονομάσω και τι να προσδιορίσω; Ποιον να περικλείσω και ποιον να αποκλείσω; άντρες, γυναίκες και παιδιά μια ψυχή, μια γροθιά. Ποιες δυσκολίες τους να γράψω; Πάντα όταν τους σκέφτομαι μου έρχεται το αίσθημα ότι κρυώνω. Όμως θέλω να γράψω κάτι. Την επέτειο του “οχι” τη γιόρταζαν οι Έλληνες μέσα στην κατοχή και μάλιστα το ακριβώς επόμενο έτος. 28 Οκτωβρίου 1941 και ανελλειπώς μέχρι και την επίσημη εορτή της στις 28/10/1944 ενώπιον του Γεωργίου Παπανδρέου. Γιόρτασε πανεπιστημιακός και απολύθηκε, γιόρταζαν φοιτητές και άνθρωποι ανβαίνοντας σε καρεκλάκια και με την απειλή ανα πάσα στιγμή του όπλου, της τιμωρίας ψυχικής και σωματικής και φυσικά των χωρις γυρισμό ενίοτε εξοριών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

20/10/1940 Διάγγελμα του Ιωάννη Μεταξά προς τον ελληνικό λαό, Διάγγελμα του βασιλιά Γεωργίου Β προς τον ελληνικό λαό, μήνυμα αρχιεπισκόπου Αθηνών, ημερήσια διαταγή αρχιστράτηγου. Τηλεγράφημα Τσώρτσιλ προς Ιωάννη Μεταξά. Στο σχολείο μας έχουμε εκτυπώσει τα παραπάνω τα οποία δε σταματούν να μας συγκινούν όσες φορές και να τα διαβάσουμε. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα ίδια τα παιδιά ζητούν μόνα τους συνεχόμενα να τα ξαναδιαβάσουμε. Θα παραθέσω μία πρόταση του τότε Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου: Ούτοι εν άρμασι και ούτοι εν ίπποις, ημείς δε εν ονόματι Κυρίου του Θεού και εν τη γενναιότητι και ανδρεία μεγαλυνθησόμεθα. Δε φοβήθηκαν οι Έλληνες μέσα σε μία διορία 5 ημερών ανεξαρτήτου φύλου, πολιτκών πεποιθήσεων κλπ έκαναν το σταυρό τους και με χαμόγελο πήγαν στη μάχη. Θα ακούσουμε σε λιγάκι τους μαθητές μας να τραγουδούν όσα με τόσο βάθος ψυχής μας λέει η Σοφία Βέμπο: “Με το χαμόγελο στα χείλη παν οι φαντάροι μας μπροστά” Να προσθέσω και τα αυτά τα λόγια που ακόμη ηχούν σε όσους έζησαν το εφιαλτικό ξύπνημα της 28ης Οκτωβρίου του 1940: «Ἡ στιγμή ἐπέστη, πού θά ἀγωνισθῶμεν διά τήν ἀνεξαρτησίαν τῆς Ἑλλάδος, τήν ἀκεραιότητα καί τήν τιμή της. Ἡ Ἑλλάς δέν πολεμᾶ διά τήν νίκη. Πολεμᾶ διά τήν δόξαν καί τήν τιμήν της». Θα σταματήσω όμως εδώ καθώς θα ήθελα για τη μέρα αυτή να σας μιλήσουν τα ίδια τα παιδιά και επίσης γιατί πάντοτε φορτίζομαι συναισθηματικά με τα αυτούσια κείμενα και λόγια τους. Πρώτα ο θεός αύριο στην κατάθεση στεφάνων θα σας μιλήσω όπως σε κάθε εορτή και για το δεύτερο σκέλος της γιορτής μας. Όλες οι εθνικές εορτές της Πατρίδος μας είναι και θρησκευτικές. Η Αγία Σκέπη λοιπόν να μας σκεπάζει και να βοηθά την Ελλάδα μας που πραγματικά μια στάλα δεν μπορεί να ξαποστάσει.