Με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία και μέσα στα πλαίσια του θεματικού άξονα «Ενδιαφέρομαι και ενεργώ» , των εργαστηρίων δεξιοτήτων που υλοποιούνται για πρώτη φορά στα δημοτικά σχολεία της χώρας μας, οι μαθητές της Ε και Στ δημοτικού του σχολείου μας , συμμετείχαν σε μια – κατά κάποιο τρόπο- βιωματική δραστηριότητα, στη διάρκεια της οποίας, βρέθηκαν για λίγο στη θέση ενός ατόμου με αναπηρία ή ειδική εκπαιδευτική ανάγκη και «γνωρίστηκαν» με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητά του.
Δημιουργήθηκαν πέντε σταθμοί , καθένας απ’ τους οποίους αντιστοιχούσε σε μια μορφή αναπηρίας ( ακουστική , οπτική , κινητική) ή ειδικής εκπαιδευτικής ανάγκης ( αυτισμός, δυσλεξία). Οι μαθητές , χωρισμένοι σε ομάδες , κλήθηκαν να περάσουν απ’ όλους τους σταθμούς. Κατά την παραμονή τους σε καθέναν απ´ αυτούς, έπρεπε να «δοκιμαστούν» σε μια σειρά από πραγματικές συνθήκες της ζωής των ατόμων με την αντίστοιχη αναπηρία ή ειδική εκπαιδευτική ανάγκη ,όπως : με δεμένα μάτια να ζωγραφίσουν και να γράψουν το όνομα τους με τη γραφή Braille, να «μιλήσουν» με τα άτομα της ομάδας τους με τη χρήση του αλφάβητου της νοηματικής γλώσσας, να κινηθούν στον χώρο έχοντας δεμένα άκρα και να φορέσουν γάντια ή να ανοίξουν ένα βάζο μόνο με ένα χέρι, να διαβάσουν κείμενα γραμμένα όπως τα αντιλαμβάνεται ένα άτομο με δυσλεξία και να εκφράσουν μια επιθυμία ή ένα συναίσθημα σαν να ήταν άτομα με αυτισμό.
Όταν οι ομάδες είχαν περάσει από όλους τους σταθμούς , έπρεπε να συμπληρώσουν ατομικά ,μια φόρμα στην οποία αξιολογούσαν τον εαυτό τους και το κατά πόσο τα κατάφεραν ή όχι σε κάθε μία από τις δραστηριότητες. Τα αποτελέσματα της αυτοαξιολόγησης ήταν απόλυτα ρεαλιστικά, τα παιδάκια μας συνειδητοποίησαν τις καθημερινές, πρακτικές δυσκολίες των ανθρώπων αυτών, είπαν πολλές φορές : «Μα κυρία , δεν μπορώ να το κάνω αυτό» και θαύμασαν τη δύναμη και την ικανότητα τους να καταφέρνουν όλα αυτά που στα δικά μας μάτια μοιάζουν τόσο εύκολα και δεδομένα ή αυτονόητα, ενώ γι’ αυτούς δεν είναι.
«Μπήκαμε», λοιπόν, με αυτόν τον τρόπο για λίγο στη θέση τους και « βγήκαμε» μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία πιο γεμάτοι από γνώσεις, μα πιο πολύ από σκέψεις και συναισθήματα!
Ο Μόρρις Λέσμορ αγαπούσε τις λέξεις.
