Αν θέλεις να λέγεσαι Ανθρωπος
Τάσος Λειβαδίτης
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ’ τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν’ αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ’ απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ’ απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν’ ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν’ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμμένος πάνω απ’ το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ’ αποχαιρετήσεις όλ’ αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ’ άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ’ το τετραγωνικό μέτρο του κελιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι’ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελιού σου με το δάχτυλο
απ’ τ’ άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν’ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ’ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ’ αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη : Ειρήνη
σα να ‘γραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ’ ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ’ την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν’ ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Λέμε ΟΧΙ στην παιδική εργασία. Λέμε ΝΑΙ στην παιδική ξεγνοιασιά, στα παιδικά χαμόγελα…

Αγαπώ  το  Περιβάλλον…
Φροντίζω  το  Περιβάλλον…

Η 3η Ιουνίου έχει οριστεί από τον Ο.Η.Ε. ως Παγκόσμια Ημέρα Ποδηλάτου. 
Τα κράτη-μέλη του Ο.Η.Ε. διοργανώνουν εκείνη τη μέρα
διάφορες εκδηλώσεις και δραστηριότητες σχετικές με τη χρήση του ποδηλάτου.

Το ποδήλατο είναι ένα απλό μεταφορικό μέσο, φιλικό προς το περιβάλλον.
Χρησιμοποιείται περισσότερο από 200 χρόνια.
Ο άνθρωπος, κάνοντας ποδήλατο, αποκτά έναν υγιεινό τρόπο ζωής
και, συγχρόνως, σέβεται το περιβάλλον.

“Η  ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ”

H οικογένειά μας είναι για όλους ιερή.
Έτσι νιώθει ο πατέρας, η μητέρα, το παιδί.

Μια φωλιά γεμάτη σεβασμό, φροντίδα, αγάπη.
Δεν αφήνει σε κανέναν να κυλήσει ένα δάκρυ.

Όλοι για έναν, ένας για όλους.
Μια γροθιά γινόμαστε στης ζωής τους δρόμους. Συνέχεια →

«ΣΤΗ  ΓΛΥΚΙΑ  ΜΟΥ  ΜΑΝΟΥΛΑ»

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΟΥ,
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ.
ΕΛΑ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΤΣΑ ΜΟΥ
ΚΑΙ ΠΑΡΕ ΕΝΑ ΦΙΛΙ ΜΟΥ!

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ,
ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΥ.
ΣΕ Ο,ΤΙ ΚΑΝΩ ΣΤΗ ΖΩΗ
ΕΣΥ ΝΑ ‘ΣΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΜΟΥ.

ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ ΘΑ Σ΄ΑΓΑΠΩ,
ΓΙΑΤΙ ΕΣΥ ΑΞΙΖΕΙΣ
ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ ΤΗΣ ΓΗΣ,
ΤΟΣΟ ΠΟΥ ΜΕ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙΣ.

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΝΑ ΣΟΥ ΤΟ ΠΩ
ΤΟ ΠΟΣΟ ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ.
ΚΟΙΤΑΞΕ  ΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΜΟΥ,
ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΔΕΙΣ, ΠΙΣΤΕΥΩ…                                                                                                                                                                        
                  ΓΚΙΝΗ  ΑΝΔΡΙΑΝΑ  (ΛΙΑΝΑ)