Οι μαθητές της Α΄-Β΄ Δημοτικού (υπεύθυνες εκπαιδευτικοί: Ελένη Στρατούρη, Σαββούλα Λουλούδη) ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα «Αναζητώντας τις άκρες» με τη δημιουργία ενός βίντεο που αποτελεί τη δική τους παρουσίαση για το νησί της Χάλκης, το νησί της ειρήνης και της φιλίας των νέων όλου του κόσμου, το οποίο στάλθηκε σε όλα τα συνεργαζόμενα σχολεία.
Μέσα από τις δικές τους φωνές, μαθητές από διάφορα μέρη της Ελλάδας και του κόσμου γνώρισαν τη μικρή Χάλκη, ήρθαν σε επαφή με τα σημαντικά της αξιοθέατα, τα παραδοσιακά της πιάτα και τις τοπικές της συνταγές, τους μουσικούς της σκοπούς και την τρίχορδη λύρα της, τα σπάνια και μοναδικά ονόματα των κατοίκων της, αλλά και την προσπάθεια που γίνεται για την ενεργειακή της μετάβαση.
Το πρόγραμμα «Αναζητώντας τις άκρες» αποτελεί έμπνευση του εκπαιδευτικού του 11ου Δ.Σ. Παλαιού Φαλήρου, κ. Πολυζώη Μπαμπούρα, τον οποίο ευχαριστούμε θερμά για τη συνεργασία και την πρόταση για τη συμμετοχή μας στο πρόγραμμα.
Κάπου στην αρχή της χρονιάς ήταν, όταν κοιτάξαμε τον χάρτη της Ελλάδας και ψάξαμε να βρούμε τη Χάλκη. Τη βρήκαμε δίπλα στη Ρόδο, στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων. Η Ελλάδα μας φάνηκε τότε τόσο μεγάλη και η Χάλκη τόσο μικρούλα, εκεί στην άκρη του χάρτη. Οι άκρες πολλές, με τα σύνορα να χωρίζουν τις χώρες και τους πολιτισμούς να τις ενώνουν. Εμείς ψάξαμε να βρούμε σχολεία για να γνωριστούμε και να ενωθούμε, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Ανταλλάξαμε πληροφορίες, εικόνες, βίντεο και στείλαμε δέματα.
Ξεκινήσαμε από την Αττική, όπου βρίσκεται η πρωτεύουσα της Ελλάδας, η Αθήνα. Εκεί γνωρίσαμε το 11ο Δημοτικό Σχολείο Παλαιού Φαλήρου. Το Φάληρο είναι μία πόλη παραθαλάσσια, όπου όλα φαίνονται τόσο μεγάλα, η μαρίνα του, τα σπίτια, τα καταστήματα… Και τα μέσα μεταφοράς τόσα πολλά, αυτοκίνητα, ταξί, λεωφορεία, τραμ.
Έπειτα, κατευθυνθήκαμε βόρεια και γνωρίσαμε το Δημοτικό Σχολείο στο χωριό Πέπλος, στον Έβρο, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία. Λέγεται ότι ονομάστηκε έτσι γιατί η ομίχλη, όταν πέσει στο χωριό, απλώνεται σαν πέπλο νυφικού. Εκεί στον νομό Έβρου, βρίσκεται και το Εθνικό Πάρκο της Δαδιάς που φιλοξενεί τον Μαυρόγυπα, ένα από τα σπανιότερα αρπακτικά της Ευρώπης. Αλλά και το Σουφλί, όπου παράγεται το μετάξι.
Επίσης, κοντά στα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία, γνωρίσαμε το 1ο Δημοτικό Σχολείο Φλώρινας. Η Φλώρινα έχει δώσει το όνομά της στη διάσημη ποικιλία κόκκινης πιπεριάς με το μακρόστενο σχήμα και την ελαφρώς γλυκιά γεύση. Στον ίδιο νομό, είχαμε την ευκαιρία να θαυμάσαμε τις Πρέσπες, λίμνες που αποτελούν φυσικό σύνορο ανάμεσα στην Ελλάδα, την Αλβανία και τη Βόρεια Μακεδονία, ενώ εκεί καλλιεργούνται και τα φασόλια γίγαντες.
Από τον Βορρά βρεθήκαμε στην Κρήτη, στο Δημοτικό Σχολείο Σεισίου στο Λασίθι. Σε ένα παραθαλάσσιο χωριό, με γαλανά νερά, άσπρα σπιτάκια και πολύχρωμες βαρκούλες. Πιο ορεινά, γνωρίσαμε το Δημοτικό Σχολείο στην Κριτσά Λασιθίου. Σε ένα χωριό, ανοιχτό λαογραφικό μουσείο.
Και κάπου εκεί αποφασίσαμε να βρούμε την Ελλάδα στην υδρόγειο σφαίρα και τότε μας φάνηκε τόσο μικρούλα, μία κουκιδίτσα πάνω στον πλανήτη Γη. Τότε ξεκίνησε και η επικοινωνία μας με κάποια σχολεία του εξωτερικού, εκεί που υπάρχουν ελληνικές κοινότητες και τους λείπει τόσο πολύ η πατρίδα μας.
Πρώτη γνωριμία με τους μαθητές της Αχιλλοπούλειου Σχολής του Καΐρου, στην Αίγυπτο, στην Αφρική. Ναι ναι, στην Αίγυπτο, με τις πυραμίδες. Έπειτα, ήρθαμε σε επαφή με το Δημοτικό Σχολείο της ελληνικής κοινότητας στη Γερμανία και συγκεκριμένα στο Βούπερταλ. Μία πόλη περιτρυγισμένη από φυσικό δάσος με το περίφημο εναέριο τρένο. Τέλος, φτάσαμε μέχρι τη μακρινή Αυστραλία και το Δημοτικό Σχολείο της ελληνικής κοινότητας στη Μελβούρνη. Ουρανοξύστες, εντυπωσιακά αξιοθέατα και πάρα πολλοί Έλληνες είναι μερικά από τα βασικά χαρακτηριστικά της πόλης.
Απόσπασμα από την παρουσίαση του προγράμματος «Αναζητώντας τις άκρες», 27/5/2026