Μεγάλη Δευτέρα – Ιωσήφ του Παγκάλου

Από τη σημερινή ημέρα ξεκινά η Εβδομάδα των Παθών του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Την επόμενη μέρα από την Κυριακή των Βαΐων, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του «Παγκάλου» Ιωσήφ, γιου του Ιακώβ (ο Ιακώβ ήταν γιος του Ισαάκ κι εγγονός του Αβραάμ) που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη. Η μέρα είναι επίσης αφιερωμένη και στην άκαρπη συκιά που την καταράστηκε ο Χριστός και ξεράθηκε.

Ο Ιωσήφ αποκαλείται Πάγκαλος = παν + κάλλος, δηλαδή κάθε κάλλος=ομορφιά ήταν μαζεμένη επάνω του, φυσική αλλά και ψυχική. Ήταν από κάθε άποψη αυτό που σαν γενική έκφραση θα λέγαμε «τέλειος» όχι φυσικά με την ουράνια τελειότητα αλλά με βάση τα ανθρώπινα δεδομένα.

Ο «Πάγκαλος» Ιωσήφ ο οποίος έκανε ενάρετη ζωή, ήταν ο 11ος και ο πιο αγαπητός από τους 12 γιους του Ιακώβ. Για αυτό τα αδέρφια του τον ζήλευαν και ήθελαν να του κάνουν κακό. Έτσι, αρχικά τον έριξαν σ’ έναν βαθύ λάκκο και εξαπάτησαν τον πατέρα τους χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο του, ότι δήθεν τον κατασπάραξε κάποιο θηρίο. Στη συνέχεια, τον πούλησαν για τριάντα αργύρια σε κάποιους εμπόρους που πήγαιναν στην Αίγυπτο. Εκεί, τον αγόρασε για δούλο του ο Πετεφρής που ήταν αρχιμάγειρας του Φαραώ, βασιλιά της Αιγύπτου. Όμως η γυναίκα του Πετεφρή κατηγόρησε στον άντρα της τον Ιωσήφ και εκείνος την πίστεψε, βάζοντας τον Ιωσήφ στη φυλακή.

Κάποτε ο Φαραώ, ο βασιλιάς της Αιγύπτου, είδε ένα παράξενο όνειρο. Με τον φωτισμό του Θεού, μόνο ο Ιωσήφ μπόρεσε να το εξηγήσει. Του είπε λοιπόν πως θα έρθουν στη χώρα του επτά χρόνια ευφορίας και επτά ακαρπίας και πείνας. Ενθουσιασμένος τόσο πολύ από τη σοφία του, ο Φαραώ τον έκανε γενικό άρχοντα. Ο Ιωσήφ διαχειρίστηκε άριστα την εξουσία και φρόντισε στα δύσκολα χρόνια της πείνας όλο τον λαό. Σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια, ήρθαν μπροστά του τ’ αδέρφια του για να ζητήσουν τροφή. Εκείνος δεν τους κράτησε κακία, αντίθετα προσκάλεσε την οικογένειά του μόνιμα στην Αίγυπτο να ζήσουν όλοι μαζί.

Ο Ιωσήφ λοιπόν αποτελεί προεικόνηση του Χριστού, διότι και Αυτός, αγαπητός Υιός του Πατέρα, φθονήθηκε από τους ομοφύλους Του Ιουδαίους, πουλήθηκε από το μαθητή Του για τριάντα αργύρια και κλείσθηκε στον σκοτεινό λάκκο, τον τάφο.


Ας μάθουμε τώρα και τη δεύτερη ιστορία.

Ο Χριστός, περπατώντας στους δρόμους της Ιερουσαλήμ την επομένη ημέρα της εισόδου του, είδε μια μεγάλη συκιά με καταπράσινο φύλλωμα και την πλησίασε για να κόψει ένα σύκο. Όμως διαπίστωσε ότι η συκιά δεν είχε καθόλου καρπούς. Τότε ο Ιησούς απευθυνόμενος στο δέντρο είπε: «Από εδώ και πέρα μην ξανακάνεις πια καρπούς». Αμέσως κατέπεσαν τα καταπράσινα φύλλα της συκιάς και την επόμενη ημέρα ξεράθηκε και η ρίζα της. Γι’ αυτό λέγεται καταραμένη συκιά ή ξηρανθείσα συκιά.

Οι μαθητές έκθαμβοι από το θαύμα απορούσαν πώς έγινε. Ο Κύριος τότε παίρνοντας αφορμή από την απορία τους, χωρίς να εξηγήσει την συμβολική σημασία του θαύματος, τους δίδαξε για τη μεγάλη δύναμη της πίστεως, η οποία όταν συνοδεύεται από εσωτερική θέρμη και χωρίς τον παραμικρό δισταγμό μπορεί να κατορθώσει αφάνταστα πράγματα.

Η ιστορία της άκαρπης συκιάς συμβολίζει τη Συναγωγή των Εβραίων της εποχής και τη ζωή του Ισραηλιτικού λαού που ήταν φαινομενικά ενάρετοι, αλλά πρακτικά άκαρποι από καλά έργα και αρετές.

Δες και το βίντεο: Ο άγιος Ιωσήφ, ο πάγκαλος, & ο πολύχρωμος χιτώνας

Άκου και το τροπάριο που ψάλλεται από χθες το βράδυ «Ιδού ο νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός»

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση