Πώς το σχολικό πρόγραμμα μπορεί να γίνει πιο ελκυστικό για τους μαθητές;
Το σχολικό πρόγραμμα και γενικότερα η ροή μιας καθημερινής ημέρας στο σχολείο είναι ένα τρομερά πολύπλοκο θέμα προς επίλυση, και ειδικά στην Ελλάδα. Υπερβολικά πολλά είναι τα περιθώρια βελτίωσης του εκπαιδευτικού μας συστήματος και αισθητό το -κατά δύναμιν μικρό- “διάστημα” που μπορεί να διαχωρίζει τον πήχη σύγκρισης ανάμεσα στη δημόσια εκπαίδευση και τον επί πληρωμή ιδιωτικό τομέα. Αλλά πώς είναι δυνατόν να μικρύνει αυτό το κενό; Σαφώς, όλα, για οποιαδήποτε βαθμίδα και τομέα, αρχίζουν από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων της χώρας μας, όμως το καθετί μπορεί να παίξει το δικό του καθοριστικό ρόλο.
Αρχίζοντας με το ότι σε όλους μας είναι γνωστό το πως στα ιδιωτικά σχολεία το πρόγραμμα, ανάλογα με τα ενδιαφέροντά του παιδιού και το πόσο περισσότερα χρήματα μπορούν οι γονείς να διαθέσουν, διαφέρει από παιδί σε παιδί. Άλλα σχολάνε νωρίτερα, άλλα αργότερα μέσα στο απόγευμα, καταναλώνοντας έτσι το μεγαλύτερο ποσοστό της ημέρας τους στο σχολείο. Έτσι λοιπόν, αντίστοιχα και στα δημόσια σχολεία, αναγκαία είναι μια ριζική αλλαγή στα ωρολόγια προγράμματα των παιδιών. Οι καθηγητές που είναι υπεύθυνοι για τη δημιουργία τους χρειάζεται να καταναλώνουν τη διπλάσια ώρα με σκοπό την ικανοποίηση όλων των μαθητών όλων των τμημάτων και την ύπαρξη ενός προγράμματος πιο φιλικού και ευχάριστου, όπου η κάθε μέρα θα κυλάει ομαλά και θα εξισορροπείται πάντα το πρόβλημα μεταξύ “δύσκολων” και “εύκολων” μαθημάτων μέσα σε μία μέρα, όπως και η έναρξη και ο τερματισμός μιας σχολικής μέρας με συγκεκριμένα μαθήματα.
Σαν να μην φτάνει αυτό, η ψυχολογία και η διάθεση των μαθητών εξαρτάται και από την ύπαρξη μεμονωμένων των μαθημάτων. Η σοφή κρίση και επιλογή του κάθε μαθήματος, της διάρκειάς του κ.ο.κ. από το Υπουργείο είναι απαραίτητη. Για παράδειγμα, χρήσιμη είναι η αύξηση των σχολικών ωρών μαθημάτων όπως της γυμναστικής, της μουσικής, των εικαστικών, των θρησκευτικών, της ιστορίας, της γεωγραφίας και μείωση των μαθηματικών, της γλώσσας, της αγωγής του πολίτη. Μην αναφέροντας ριζικές αυξομειώσεις, η εξισορρόπηση είναι το ιδανικό. Απαραίτητη κρίνεται η επανένταξη και ο θεσμός, ως βασικότατου μαθήματος, του σχολικού επαγγελματικού προσανατολισμού, από την άλλη.
Χιλιάδες μαθητές πρέπει από νεαρότατη ηλικία να αναπτύσσουν τέχνες και κριτική σκέψη. Ο πολιτισμός και η ενημέρωση είναι επίσης πολυπόθητα υλικά για να βγει κάνεις σωστά έξω την κοινωνία, γνωρίζοντας καλά, δηλαδή, πώς να παίζει ένα μουσικό όργανο της επιλογής του, να έχει αναπτύξει βασικές ικανότητες και γνώσεις ζωγραφικής/ εικαστικών, πολιτικής, λόγου, οικονομικών, διαχείρισης ενός γάμου, ενός σπιτιού, μιας οικογένειας και πληρωμής ενός λογαριασμού ή δήλωσης μιας αίτησης (φορολογικής ή όποιου είδους), καθώς και της πραγματοποίησης βασικών αλγεβρικών πράξεων, όπως επίσης των γνώσεων γεωμετρικών σχημάτων, γεωγραφικών/ιστορικών πληροφοριών και χρήση όποιων συσκευών είναι χρήσιμες για τη ζωή (τεχνολογικών κ.λπ.) Οτιδήποτε, και μόνο, είναι αναγκαίο για τη ζωή, άρα, πρέπει να διδάσκεται πρώτο από όλα σε ένα σχολείο, με αποτέλεσμα την κύρια ανάπτυξη του πνεύματος και του Τριαδικού Θεού που έχουμε μέσα μας, ενώ όποια άλλη περιττή γνώση, αλλά χρήσιμη μόνο για τον εργασιακό μας κλάδο, πρέπει να διδάσκεται περαιτέρω στα πανεπιστήμια όπου περάσει, αν το επιθυμεί, κάθε μαθητής μετά από πανελλαδικές.
Παρόλα αυτά, τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι αποτελεσματικό χωρίς την σωστή παροχή των αναγκαίων μέσων. Η χορήγηση ποικίλου εξοπλισμού για πολυάριθμους τομείς και χρήσεις βοηθάει στην αναβάθμιση και βελτίωση του κλίματος και της ποιότητας μέσα σε μία σχολική αίθουσα, σε έναν σχολικό πολυχώρο εκδηλώσεων/δραστηριοτήτων ή σε ένα εργαστήριο. Από μουσικά όργανα, έπιπλα, όργανα φυσικής/χημείας, ηλεκτρονικές συσκευές και μηχανήματα, για παράδειγμα, έως και γραφική ύλη και όλα τα παρελκόμενα, καθώς και πρωτοπόρες εγκαταστάσεις, στις νεότερες κυρίως δομές. Εν κατακλείδι, όμως, για να έχουν τα πάντα μία αρμόζουσα χειραγώγηση και διαχείριση, να λαμβάνουν εξίσου όλα την αγάπη που τους αξίζει και να χρησιμοποιούνται πλήρως με τον σωστότερο και μέγιστο δυνατό τρόπο, απαιτούν και το ανάλογο υλικό εκπαιδευτικών – συνετό, σωστά διαλεγμένο κι εκπαιδευμένο – ώστε να ανταπεξέλθουν σωστά στη δουλειά τους.
Συνοψίζοντας, οπότε, με την κατάλληλη διαρρύθμιση, το σχολικό πρόγραμμα έχει ως αποτέλεσμα να γίνει πιο ελκυστικό προς τους μαθητές. Οι κοινοί παράγοντες πεσμένης ψυχολογίας και όρεξης σε πολλούς έχουν το δυναμικό να εξαλειφθούν με την τροποποίηση των μέσων παιδαγώγησης, το κενό ξεκούρασης, των διαδραστικών δραστηριοτήτων και την κινητοποίηση των μαθητών. Επομένως, κατανοούμε ότι πάντα πρέπει να υπάρχει αυτή η ομάδα ατόμων που παραμένουν πάντα αισιόδοξοι και ως αποτέλεσμα αυτού, μας κινητοποιούν, γιατί κάθε μικρή κίνηση είναι αυτή που μετράει και κάνει το καθοριστικό “βήμα” μπροστά!
Ανδρέα Ορφανού (Α4)
Καλύτερο πρόγραμμα;
Το σχολικό πρόγραμμα πλέον δεν είναι ενδιαφέρον για τους μαθητές και ενώ τα μαθήματα που διδάσκονται τους βοηθούν για της πανελλήνιες και το πανεπιστήμιο, δεν τους προετοιμάζουν για τη ζωή τους ως ενήλικες. Ένα καλύτερο πρόγραμμα θα περιελάμβανε αφενός μαθήματα που θα τους προετοίμαζαν για το μέλλον και τα οποία είναι πιο ενδιαφέροντα, καθώς και ένα καλύτερο ωράριο.
Για παράδειγμα, μαθήματα για την ανακύκλωση και το περιβάλλον, για τον Κ.Ο.Κ. (κώδικα οδικής κυκλοφορίας), για την εκμάθηση βασικού ραψίματος και μαγειρέματος, μαθήματα με αντικείμενο την πολιτική και την οικονομία, την εργασιακή αποκατάσταση και ό,τι αφορά τη σημερινή τεχνολογία. Αν αυτά τα παραπάνω εντάσσονταν στην ύλη του γυμνασίου και του λυκείου, οι έφηβοι θα ήταν πιο έτοιμοι για τον «έξω κόσμο». Επιπλέον, θα ήταν ωραίο αν το πρόγραμμα είχε έξι υποχρεωτικές ώρες και υπήρχε έβδομη και όγδοη ώρα, στις οποίες θα πραγματοποιούνταν μαθήματα χορού, καλλιτεχνικών ή ενισχυτικής διδασκαλίας. Ο μαθητής τότε θα διάλεγε τι από τα παραπάνω θα ήθελε να παρακολουθεί και έτσι θα έκανε κάτι ευχάριστο για αυτόν τις τρεις τελευταίες ώρες ή θα διάβαζε με κάποιον καθηγητή δωρεάν, με αποτέλεσμα ο μαθητής να μην χρειάζεται ιδιαίτερα ή φροντιστήριο.
Επίσης, χρήσιμο για τους μαθητές θα ήταν να εφαρμόζονταν προγράμματα επαγγελματικού προσανατολισμού. Με αυτά, οι μαθητές θα ακολουθούσαντο επάγγελμα που τους ταίριαζε, αφού θα μαθαίνανε πληροφορίες για αυτό. Αυτό θα γινόταν μέσα από εκπαιδευτικές εκδρομές σε διάφορους χώρους εργασίας, μέσω της συζήτησης και της ανάλυσης κάθε δουλειάς στο χώρο που θα επισκέπτονταν και με την επίλυση των αποριών των μαθητών.
Αν γίνουν οι παραπάνω αλλαγές στο πρόγραμμα του σχολείου, πολλοί μαθητές θα έχουν πλέον διάθεση να πάνε σχολείο, ενώ άλλοι θα παίρνουν καλύτερους βαθμούς και θα καταλαβαίνουν πιο εύκολα το μάθημα χωρίς να πληρώνουν οι γονείς τους φροντιστήρια. Το πρόγραμμα αυτό επίσης θα βοηθήσει τους μαθητές στην ενήλικη ζωή τους.
Εμμανουέλα Βουγιούκα Α4