Η 1η Σεπτεμβρίου αποτελεί για την Ορθόδοξη Εκκλησία μας μια ιδιαίτερη ημέρα, καθώς σηματοδοτεί την αρχή της Ινδίκτου δηλαδή του νέου εκκλησιαστικού έτους. Δεν πρόκειται απλώς για μια ημερολογιακή αφετηρία, αλλά για μια ημέρα με σπουδαίο θεολογικό και ιστορικό περιεχόμενο.
Η λέξη «Ίνδικτος» έχει λατινική προέλευση (indictio) και αρχικά δήλωνε μια χρονική περίοδο, η οποία συνδεόταν με τη φορολογική και διοικητική οργάνωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σταδιακά καθιερώθηκε ως κύκλος δεκαπέντε ετών και χρησιμοποιήθηκε ευρέως για τον προσδιορισμό των ετών στα διοικητικά έγγραφα της αυτοκρατορίας. Η 1η Σεπτεμβρίου συνδέθηκε με την έναρξη της νέας Ινδίκτου και, μέσα στην εκκλησιαστική παράδοση, απέκτησε ιδιαίτερη σημασία.
Η Εκκλησία, χωρίς να απορρίπτει την ιστορική πραγματικότητα, μεταμορφώνει το νόημά της. Ο χρόνος δεν αντιμετωπίζεται πλέον απλώς ως μια διαδοχή ημερών και ετών, αλλά ως δώρο του Θεού και τόπος της σωτηρίας του ανθρώπου. Κάθε νέα εκκλησιαστική χρονιά γίνεται έτσι μια νέα ευκαιρία μετάνοιας, πνευματικού αγώνα και κοινωνίας με τον Θεό.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικό είναι το ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας, στο οποίο ο Χριστός εισέρχεται στη συναγωγή της Ναζαρέτ και διαβάζει από το βιβλίο του προφήτη Ησαΐα: «Το Πνεύμα του Κυρίου είναι επάνω μου, γιατί ο Κύριος με έχρισε και με απέστειλε να φέρω το χαρούμενο μήνυμα στους φτωχούς, να γιατρέψω εκείνους που έχουν συντριμμένη καρδιά, να κηρύξω ελευθερία στους αιχμαλώτους και ανάκτηση της όρασης στους τυφλούς…». Ο Χριστός αναγγέλλει την έλευση του Μεσσία δηλαδή του εαυτού του! Η Εκκλησία τοποθετεί το γεγονός αυτό στην αρχή του νέου εκκλησιαστικού έτους, υπενθυμίζοντας ότι ο πραγματικός χρόνος της Εκκλησίας είναι ο χρόνος της παρουσίας του Χριστού.
Η αρχή της Ινδίκτου επομένως δεν είναι μια τυπική αλλαγή ημερολογίου. Είναι μια πρόσκληση να ξαναδούμε τη ζωή μας μέσα στη σχέση μας με τον Θεό. Να ευχαριστήσουμε για όσα περάσαμε, να μετανοήσουμε για όσα αστοχήσαμε και να εμπιστευθούμε στον Θεό όσα έρχονται.
Καθώς αρχίζει ένας ακόμη εκκλησιαστικός χρόνος, η Εκκλησία μάς υπενθυμίζει ότι ο χρόνος περνά, αλλά η αγάπη του Θεού παραμένει. Και κάθε νέα αρχή μπορεί να γίνει, με τη χάρη Του, αφετηρία ανανέωσης, ελπίδας και σωτηρίας.
Χριστοφόρος Ν. Κρουσουλούδης
