ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 

Η παρακάτω παρουσίαση είναι του πολιτιστικού προγράμματος που διενεργήθηκε στο Γυμνάσιο Πάρου κατά το τρέχον σχολικό έτος 2012-13,  με τη συμμετοχή μαθητών της Β’ τάξης.

Θέμα του είναι η αναζήτηση των βασικών αρχών της Βυζαντινής Αρχιτεκτονικής, μέσα από σπουδαία μνημεία της Μεσογείου, κυρίως όμως μέσα από το ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, την Παναγία Εκατονταπυλιανή. 

Στα πλαίσια του ίδιου προγράμματος, ασχοληθήκαμε και με τη Βυζαντινή Αγιογραφία, μελετώντας και θαυμάζοντας λατρευτικά έργα τέχνης:  φορητές εικόνες, τοιχογραφίες, ψηφιδωτά.

[slideboom id=783535&w=425&h=370]

Η παρουσίαση από την πρώτη μας συνάντηση στο πλαίσιο υλοποίησης του Πολιτιστικού Προγράμματος “Βυζαντινά μνημεία του τόπου μου (και όχι μόνο)” με μαθητές της Β’ Γυμνασίου του Γυμνασίου Πάρου.

Για να τη δείτε, πατήστε εδώ:    ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΤΕΧΝΗ (Ι)

Το «Γιατί το Βυζάντιο», το καινούργιο βιβλίο της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ, γραμμένο απευθείας στα ελληνικά, αποτελεί ένα απόσταγμα σχεδόν βιωματικό, από την πολύχρονη διδασκαλία της διαπρεπούς βυζαντινολόγου στη Σορβόννη. Απευθύνεται στο ευρύ κοινό και ειδικά σε εκείνους που τους απασχολεί το ζήτημα της ελληνικής ιστορικής συνέχειας.

«Το πόνημα αυτό», αναφέρει η ίδια, «απευθύνεται σε όσους από τους Νεοέλληνες ταλανίζονται με το πρόβλημα της ελληνικής ιστορικής συνέχειας και στους ξένους (κυρίως τους Δυτικοευρωπαίους και τους Αμερικανούς βλαστούς τους) που αρκούνται στην επιλεκτική γνώση του παρελθόντος τους, άσχετα από κάθε ιστορική πραγματικότητα και με μόνο μέλημα τη δικαίωση μιας σύγχρονης πολιτικής προσέγγισης, που υπαγορεύουν συμφέροντα και ενδιαφέροντα, ξένα συχνά από την ιστορία και το αντικείμενό της». […]

Ο στόχος της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ είναι ο εξής, όπως τον διατυπώνει στον Πρόλογό της: «Να βάλω, κατά το δυνατόν, έστω εκ του πλαγίου και λάθρα σχεδόν, το Βυζάντιο στη θέση που τα επιτεύγματά του μας υπαγορεύουν: να πω συνοπτικά, εννοώ, αυτά που το αναδεικνύουν ως την πρώτη ευρωπαϊκή αυτοκρατορία και που εξηγούν, όχι μόνο το πολιτιστικό μεγαλείο του (και αυτό ανεπαρκώς ακόμη γνωστό), αλλά και την ασυνήθη για παγκόσμια δύναμη (όπως ήταν κάποτε το Βυζάντιο) μακροβιότητά του».

Η επιλογή των θεμάτων που αναπτύσσονται σχετίζεται κυρίως με φαινόμενα μακράς διαρκείας και μπορούν να ερμηνεύσουν το «Γιατί» της βυζαντινής πολιτικής εμβέλειας (εξ ου και ο τίτλος «Γιατί το Βυζάντιο»).

Αναλύονται οι σχέσεις της πολιτείας με την εκκλησία (αυτοκράτορα και πατριάρχη), του κέντρου με την περιφέρεια (Κωνσταντινούπολης και επαρχιών), του Βυζαντίου με τους πολυποίκιλους γείτονές του, φίλους, συμμάχους ή εχθρούς. Οι συνοριακές συρρικνώσεις, οι δογματικές διαμάχες, οι στρατιωτικοπολιτικές αντιπαλότητες και οι άνισες κοινωνικές διαβαθμίσεις που ρύθμιζαν την καθεστηκυία τάξη εξηγούν τη δυσκολία της βυζαντινής κοινωνίας αλλά και της πολιτικής να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών. Η πτώση της αυτοκρατορίας πρώτα στα χέρια των Σταυροφόρων (1204) και τελικά στους Οθωμανούς (1453) προλογίζουν την χαλεπότητα της μετέπειτα εποχής που θεμέλιό της ωστόσο μένει η πολύχρονη βυζαντινή εμπειρία: θρησκευτική, ιδεολογική και βιωματική. Απόηχός της ως τις μέρες μας μπορεί να θεωρηθεί η αμφίσημη σχέση των Νεοελλήνων με τη Δύση και με την Ανατολή, πρόβλημα της νεοελληνικής ταυτότητας.

Γιατί οι Ελληνες οφείλουμε τα πάντα στο Βυζάντιο, ακόμη κι όταν… τρώμε τον περίδρομο.

Γιατί ο Σαλβαντόρ Νταλί είναι περισσότερο συγγενής με έναν αγιογράφο παρά με έναν σύγχρονό του.

Γιατί υπάρχουν ταμπού στη διδασκαλία της Βυζαντινής Ιστορίας.

Εξηγήσεις από μια μεγάλη βυζαντινολόγο.

Διαβάστε παρακάτω τη συνέντευξή της στην εφημερίδα “ΤΟ ΒΗΜΑ” :

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=324009

Χριστούγεννα έρχονται και πολλοί από εμάς τους επαρχιώτες ονειρευόμαστε ένα ταξιδάκι στη γιορτινά στολισμένη πρωτεύουσα.  Βολτούλες στους φωτισμένους δρόμους,  χάζεμα ατελείωτο στις λαμπερές βιτρίνες  (για ψώνια ούτε συζήτηση με τους μισθούς που μας απέμειναν!  Και το ταξίδι πολύ μας είναι…) κάνα θέατρο ή και σινεμά με τα πιτσιρίκια, σουλάτσο στην Πλάκα και στο Μοναστηράκι, άντε και στο Ζάππειο…

Αυτή τη φορά ας κινηθούμε και σε χώρους λιγότερο εμπορικούς. Ένα μουσείο, μια έκθεση ζωγραφικής, ένας αρχαιολογικός χώρος μπορούν να μας χαρίσουν ένα ευχάριστα  αλλιώτικο πρωινό.  Προσπερνώντας  για την ώρα τα μουσεία-σταρ (Ακροπόλεως, Εθνικό Αρχαιολογικό, Μπενάκη κ.α.) θα σταθώ στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών.  Με μια επίσκεψη αποκτά κανείς πλήρη εικόνα της Ιστορίας του Βυζαντινού Κράτους και της ακτινοβολίας του Βυζαντινού Πολιτισμού.  Ειδικά για τα παιδιά “τρέχουν” πολλά ενδιαφέροντα εκπαιδευτικά προγράμματα που μπορούν να τα παρακολουθήσουν. Μια πολύ ωραία δραστηριότητα είναι αυτή που φέρει τον τίτλο “Βυζαντινών Πράγματα”. Το παιδί, έχοντας στα χέρια το σχετικό φυλλάδιο (BUZANTINWN_PRAGMATA), περιδιαβαίνει στο μουσείο αναζητώντας πληροφορίες για διάφορα αντικείμενα που εκτίθενται, απ’ όλες τις χρονικές περιόδους του Βυζαντίου, απ’ όλα τα κέντρα της Αυτοκρατορίας, φτιαγμένα από ποικίλα υλικά. Τελειώνοντας τη δραστηριότητα έχει γνωρίσει πολλά  για τη καθημερινή ζωή ανθρώπων μιας άλλης εποχής, την οποία μόνο μέσα απ’τα σχολικά βιβλία γνωρίζει.

Για περισσότερες πληροφορίες, η ιστοσελίδα του Μουσείου είναι άκρως κατατοπιστική:  http://www.byzantinemuseum.gr

Καλή σας περιήγηση!!!