Λίγο πριν τη δύση του 2011 και την αυγή του 2012 είθισται να γίνεται απολογισμός της χρονιάς που πέρασε και να τίθενται οι στόχοι της νέας χρονιάς.

Δε θα μιλήσω για τα γεγονότα που συνέβησαν σε πανελλαδικό και παγκόσμιο επίπεδο. Γι’ αυτά θα μιλήσουν πολλοί.

Το 2011 για μένα κλείνει με μια γλυκόπικρη γεύση. Ξεκίνησε ενθαρρυντικά και τελείωσε ακόμη καλύτερα.

Ανατρέχω στα πρόσωπα, στα γεγονότα, σε όσα μου συνέβησαν… Τόσα πολλά και τόσο διαφορετικά.

Αυτή την ώρα η σκέψη είναι πιο γαλήνια από ποτέ. Πάνω από τις σκέψεις μου κρέμεται μια ασημένια ομίχλη. Καθώς διαλύεται η αχλή, στην απέναντι όχθη του μυαλού μου αναδύονται οι μνήμες και ξεπροβάλλουν πίσω από το ωχρό πέπλο της.

Αισθάνομαι τους ανθρώπους γύρω μου και είναι όλοι τους τόσο αληθινοί, τα γεγονότα…

Τα αφουγκράζομαι σαν μια κοντινή μελωδία, χωρίς να χρειάζομαι να τεντώσω τα αυτιά μου για να ακούσω όλες τις νότες. Όλοι αυτοί οι ήχοι συνθέτουν τη μουσική που διατρέχει τους δρόμους του μυαλού μου. Ακόμη κι αν είναι τόσο διαφορετικά, οι συνδυασμένοι τους ήχοι είναι κομμάτι της υφής του, σαν συγχορδίες μιας ενιαίας μουσικής σύνθεσης, που ηχεί ευχάριστα στο αυτί.

Για τους στόχους της νέας χρονιάς φέτος δε θα φτιάξω λίστα… Το 2012 θέλω να συνεχίσω να περπατάω στον δρόμο που ανοίχτηκε το 2011.

Προσδοκίες με πινελιές φρεσκάδας, διάθεσης και θετικής σκέψης!

Καλή χρονιά!