-
Screenshot Η θλίψη συνήθως θεωρείται κάτι που πρέπει να αποφεύγουμε. Κάτι που πρέπει να ξεπεράσουμε, να αφήσουμε πίσω. Κι όμως, υπάρχουν στιγμές που δεν θέλουμε να φύγει. Η μουσική των TV Girl είναι ένα παράδειγμα αυτού του φαινομένου. Δεν προσπαθεί να “διορθώσει” τη θλίψη. Δεν προσφέρει λύσεις. Αντίθετα, την κάνει να φαίνεται ”όμορφη”. Αλλά γιατί; Ίσως γιατί η θλίψη μάς φέρνει πιο κοντά στον εαυτό μας. Μας αναγκάζει να σταματήσουμε, να σκεφτούμε, να νιώσουμε. Σε έναν κόσμο που κινείται συνεχώς, το να νιώσεις κάτι βαθιά, ακόμα κι αν είναι λύπη, μοιάζει σχεδόν πολύτιμο. Η θλίψη δεν ήταν πάντα κάτι αρνητικό. Για παράδειγμα, ο Arthur Schopenhauer έβλεπε τη ζωή ως γεμάτη επιθυμία και ανικανοποίηση. Η λύπη, για εκείνον, δεν ήταν εξαίρεση ήταν μέρος της ίδιας της ύπαρξης. Και ίσως, όταν το αποδεχόμαστε αυτό, σταματάμε να πολεμάμε τη θλίψη, και αρχίζουμε να τη κατανοούμε. Τα τραγούδια των TV Girl συχνά μιλούν για αγάπη που δεν είναι αμοιβαία, για σχέσεις που δεν λειτουργούν, για ανθρώπους που μένουν περισσότερο ως ιδέα παρά ως πραγματικότητα. Και κάπου εκεί, η θλίψη μετατρέπεται. Όχι σε κάτι που πονάει μόνο, αλλά σε κάτι που έχει αισθητική, μνήμη, νόημα. Ίσως τελικά να μην ρομαντικοποιούμε τη θλίψη επειδή μας αρέσει να πονάμε. Ίσως τη ρομαντικοποιούμε γιατί μέσα σε αυτήν βρίσκουμε κάτι αληθινό. Κάτι που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.
Κάτι που μας θυμίζει ότι είμαστε άνθρωποι, ότι νιώθουμε.
