Το Eraserhead είναι μία αμερικανική ταινία σουρεαλισμού, τρόμου και φαντασίας, του σκηνοθέτη Ντέιβιντ Λιντς . Η ταινία είναι ασπρόμαυρη, ενώ είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Λιντς, μετά από αρκετές μικρού μήκους. Στην παραγωγή του έργου συνείσφερε και το Αμερικανικό ινστιτούτο κινηματογράφου.Η ταινία εξιστορεί την ιστορία του Χένρι Σπένσερ, ο οποίος επιφορτίστηκε τη φύλαξη ενός (πλήρως) δύσμορφου παιδιού, σε μία βιομηχανική περιοχή. Στη διάρκεια της ταινίας ο Σπένσερ βλέπει διάφορα όνειρα ή και παραισθήσεις από το παιδί του και την κυρία που βρίσκεται μες στο καλοριφέρ.

 

 

 

Η ταινία ξεκινά με ένα από τα όνειρα -ή παραισθήσεις- του Σπένσερ (δείχνοντας έναν πλανήτη) στο οποίο κάτι που μοιάζει με σπερματοζωάριο, βγαίνει από το στόμα του και πέφτει στο κενό, ενώ εκείνος αιωρούνταν, αφού πριν είδε έναν άνδρα με περίεργη όψη να κάθεται στο σπίτι του, στο διάστημα, με κάτι μοχλούς γύρω του.

Κατόπιν δείχνοντας τον Σπένσερ να γυρίζει στο σπίτι, με συνοδεία το έρημο τοπίο και κρατώντας ψώνια, φτάνει σπίτι και μαθαίνει από την όμορφη γειτόνισσά του, ότι η ερωμένη του, τον έχει καλέσει σε τραπέζι, στο σπίτι της. Ο Σπένσερ θα βιώσει αρκετές άβολες στιγμές σε εκείνο το σπίτι, αφού η μητέρα της ερωμένης θα τον βάλει στη γωνία και θα προσπαθήσει να τον φιλήσει, ενώ προηγουμένως τον ρώταγα αν έχει συνευρεθεί με την κόρη της. Τέλος, ο Σπένσερ, θα πληροφορηθεί από τη μητέρα της κοπέλας, ότι πρέπει να παντρευτούν γιατί γέννησε ένα παιδί, για το οποίο δεν είναι σίγουρη ότι είναι παιδί.

Το Μπλε βελούδο (αγγλ.:Blue Velvet) είναι Αμερικανική νεονουάρ ταινία μυστηρίου του 1986, σε σενάριο και σκηνοθεσία του David Lynch. Συνδυάζοντας στοιχεία ψυχολογικού τρόμου με φιλμ νουάρ, πήρε το όνομά της από το ομώνυμο τραγούδι του 1951.Η ταινία ακολουθεί έναν φοιτητή που επιστρέφει στην πόλη του και ανακαλύπτει ένα κομμένο ανθρώπινο αυτί σε ένα χωράφι, κάτι που τον οδηγεί στην αποκάλυψη μιας εγκληματικής συνωμοσίας που αφορά έναν προβληματικό τραγουδιστή νυχτερινού κέντρου.

 

 

Το Μπλε βελούδο αρχικά έλαβε διχασμένες κριτικές, με πολλούς να δηλώνουν ότι το σαφές περιεχόμενό του δεν εξυπηρετούσε καλλιτεχνικούς σκοπούς. Παρ’ όλα αυτά, η ταινία χάρισε στον Λιντς τη δεύτερη υποψηφιότητά του για το Όσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας και έλαβε τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερης Σκηνοθεσίας από την Εθνική Εταιρεία Κριτικών Κινηματογράφου.

Ως παράδειγμα ενός σκηνοθέτη που κινείται ενάντια στα καθιερωμένα, πιστώθηκε την αναζωογόνηση της καριέρας του Χόπερ και την παροχή στη Ροσελίνι μιας διέξοδου πέρα από την προηγούμενη δουλειά της ως μοντέλο μόδας και εκπρόσωπος καλλυντικών. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η ταινία έχει επαναξιολογηθεί και θεωρείται ευρέως ως ένα από τα σημαντικότερα έργα του Λιντς και μία από τις σπουδαιότερες ταινίες της δεκαετίας του 1980.

Ο Φρεντ Μάντισον, ένας σαξοφωνίστας της free jazz, μένει με τη σύζυγό του, τη Ρενέ, σε ένα πολυτελές σπίτι βγαλμένο από τα suburbia dreams. Φαινομενικά, η ζωή του μοιάζει ήρεμη και ατάραχη, μολονότι στην πραγματικότητα βασανίζεται από υποψίες ότι έχει πέσει θύμα απιστίας. Την ηρεμία του έρχονται να διαταράξουν οριστικά μία σειρά από βιντεοκασέτες που βρίσκει στα σκαλιά της εισόδου, οι οποίες απεικονίζουν αρχικά το εξωτερικό και στη συνέχεια το εσωτερικό της οικίας του. Παρά την αρχική επιφυλακτικότητα, τελικά αποφασίζει να ειδοποιήσει την αστυνομία. Λίγο καιρό αργότερα, ο ζηλιάρης Φρεντ βρίσκεται κατηγορούμενος για τον φόνο της Ρενέ και παρότι αρνείται τα πάντα, καταδικάζεται σε θάνατο. Κάπου εκεί η ταινία πατά ολικό restart, αφού ο Φρεντ εξαφανίζεται ως δια μαγείας και τη θέση του στο κελί παίρνει ο Πιτ Ντέιτον, ένας νεαρός μηχανικός αυτοκινήτων με μηδενικά κοινά στοιχεία με τον σαξοφωνίστα.

 

 

 

 

 

 

Κυρίαρχο μοτίβο στο μυστηριακό φιλμ του Ντέιβιντ Λιντς είναι η μάταιη αναζήτηση και η θολή φύση της ταυτότητας. Ο ίδιος ο δημιουργός περιέγραψε το έργο του ως  psychogenic fugue (ψυχογενής φούγκα), στην οποία κυριαρχεί μία τεθλασμένη οπτική αναξιόπιστου αφηγητή. Με πορεία τρεμάμενη και ανάρχη, σαν περιδίνηση γύρω από τις συναισθηματικές αναμνήσεις ενός ψυχικά λαβωμένου ήρωα και τους εφιάλτες του ρημαγμένου ψυχισμού του, η εναλλακτική εκδοχή του alter ego-αντικαταστάση σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί αναδρομή στα βιώματα του Φρεντ, αλλά μία φαντασιακή εξιστόρηση της τραυματισμένης αποτυχίας του, απλώς με αλλαγμένους όρους, όσο επιτρέπει βέβαια ένα ασυνείδητο βεβηλωμένο από την ανδρική ανεπάρκεια.

Το Mulholland drive είναι μια σουρεαλιστική ταινία μυστηρίου που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον ίδιο τον Lynch . Λέει την ιστορία μιας επίδοξης ηθοποιού με το όνομα Μπέτι Έλμς , η οποία αφού φτάνει στο Λος Άντζελες, γνωρίζει και γίνεται φίλη με μια γυναίκα που πάσχει από αμνησία , λόγω ενός τροχαίου ατυχήματος. Η ιστορία ακολουθεί αρκετά άλλα χρονογραφήματα και χαρακτήρες, συμπεριλαμβανομένου ενός σκηνοθέτη του Χόλιγουντ. Η ταινία θεωρείται συχνά ως ένα από τα καλύτερα έργα του Ντέιβιντ Λιντς και κατέλαβε την 28η θέση στη δημοσκόπηση των κριτικών Sight & Sound του 2012 για τις καλύτερες ταινίες που έγιναν ποτέ,^[5] και ήταν στην κορυφή μιας δημοσκόπησης του BBC Culture του 2016 για τις καλύτερες ταινίες από το 2000. 

 

 

 

Fun fact : Η αμερικανο-γαλλική συμπαραγωγή αρχικά σχεδιάστηκε ως το πρώτο επεισόδιο για μια τηλεοπτική σειρά και ένα μεγάλο μέρος της ταινίας γυρίστηκε το 1999 με το σχέδιο του Ντέιβιντ Λιντς να παραμείνει ανοιχτό για μια πιθανή τηλεοπτική σειρά. Αφού είδαν την περικοπή του Ντέιβιντ Λιντς, ωστόσο, στελέχη της τηλεόρασης το απέρριψαν. Ο Ντέιβιντ Λιντς έδωσε τότε ένα τέλος στο έργο, καθιστώντας το ως μια ταινία μεγάλου μήκους. Το πιλοτικό αλλά και γνωστό αποτέλεσμα, σε συνδυασμό με το χαρακτηριστικό σουρεαλιστικό ύφος του Lynch, άφησαν τη γενική έννοια των γεγονότων της ταινίας ανοιχτή στην ερμηνεία. Ο Λιντς αρνήθηκε να δώσει μια εξήγηση για τις προθέσεις του στην αφήγηση, αφήνοντας το κοινό, τους κριτικούς και τα μέλη του καστ να κάνουν εικασίες για το τι συμβαίνει. Περιέγραψε τη ταινία ως απλά “Μια ιστορία αγάπης στην πόλη των ονείρων”.