Υπάρχουν μέρες που ο άνθρωπος νιώθει κουρασμένος, άδειος, σαν να μην έχει νόημα να συνεχίσει. Όλα μοιάζουν βαριά και έρχεται εκείνη η σκέψη ότι ίσως δεν αντέχει άλλο.
Και όμως… πολλές φορές, την ίδια στιγμή που κάποιος σκέφτεται να τα παρατήσει, έρχεται κάτι που μπορεί να αλλάξει όλη την εικόνα. Μια αναγνώριση, ένας καλός λόγος, μια μικρή δικαίωση για όσα έχει παλέψει.
Η αλήθεια είναι πως κανείς δεν είναι πάντα καλά. Όλοι λυγίζουν, όλοι αμφιβάλλουν. Αυτό όμως που κάνει τη διαφορά είναι το να συνεχίζεις, ακόμα κι όταν δεν έχεις δύναμη.
Γιατί στο τέλος, αυτό είναι που μετράει. Όχι οι δύσκολες στιγμές, αλλά το ότι δεν αφήνεις αυτές τις στιγμές να σε σταματήσουν.
Και χάρη σε ανθρώπους που νοιάζονται πραγματικά, θυμόμαστε ότι δεν είμαστε μόνοι. Ότι αξίζει να συνεχίζουμε και να είμαστε ευγνώμονες για όσα έχουμε.
Και κάπως έτσι, μέσα από όλο αυτό, κατάλαβα κι εγώ κάτι.
Χάρη σε έναν άνθρωπο που πίστεψε σε μένα, και μέσα από έναν έπαινο που πήρα, είδα αλλιώς τα πράγματα.
Κατάλαβα ότι καμιά φορά δεν χρειάζεται κάτι μεγάλο για να συνεχίσεις…
αρκεί κάποιος να σε δει πραγματικά.

Πολύ σωστά…απο τα μικρά πράγματα παίρνουμε θάρρος, κουράγιο και δύναμη να συνεχίζουμε και να προσπαθούμε για ότι μας αξίζει!