Ο Αλέξης Λανάρας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στην περιοχή του Φαλήρου. Κατάγεται από την Γαλάτιστα Χαλκιδικής. Ξεκίνησε αρχικά ως γκραφιτάς στους 2G και το 1999 αποφάσισαν να ασχοληθούν με τη μουσική, δημιουργώντας τα Βόρεια Αστέρια, με τα οποία κυκλοφόρησαν 4 δίσκους πριν διαλυθούν. Το 2014 κυκλοφόρησε τον πρώτο σόλο δίσκο με τίτλο «Ταπεινοί και Πεινασμένοι», ο οποίος χαρακτηρίστηκε ως «ένα από τα πιο ‘real’ δείγματα του σύγχρονου ελληνικού hip hop».
Οι συναυλίες του Λεξ έχουν γίνει πλέον φαινόμενο: από το Καυτανζόγλειο μέχρι το ΟΑΚΑ, με δεκάδες χιλιάδες κόσμο να γεμίζει στάδια και να φωνάζει κάθε στίχο σαν προσευχή. Το vibe είναι ωμό και φορτισμένο· καπνοί, μπάσα που τρίζουν τα καθίσματα, φωτιές στον ουρανό και ένα κοινό που δεν σταματάει ούτε λεπτό, λες και όλοι χτυπούν με τον ίδιο ρυθμό της καρδιάς. Ο Λεξ ανεβαίνει χωρίς πολλά φώτα και πόζες, αλλά η παρουσία του αρκεί για να ηλεκτρίσει όλο τον χώρο — με μια ενέργεια που κάνει τον καθένα να νιώθει ότι ανήκει σε μια τεράστια οικογένεια δρόμου. Κάθε live του είναι σαν συλλογική εξομολόγηση: χιλιάδες άνθρωποι, από έφηβους μέχρι μεγαλύτερους, ενωμένοι σε ένα «εμείς» που σπάνια συναντάς στη σύγχρονη ελληνική μουσική.
Ο Λεξ έχει έναν τρόπο να σου τρυπάει το μυαλό χωρίς πολλά στολίδια — ωμές εικόνες, βρώμικοι δρόμοι, χαμένες νύχτες και μια αλήθεια που καίει. Η μουσική του δεν είναι για βιτρίνες· είναι μίνιμαλ, σκοτεινή, με beat που στάζει υγρασία από υπόγεια και με στίχους που μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά του πιτσιρικά που ψάχνει ποιος είναι μέσα στο χάος. Στους εφήβους γεννάει εκείνο το μείγμα περηφάνιας και μελαγχολίας — μια ανάγκη να σταθούν όρθιοι, να κρατήσουν χαρακτήρα, να παλέψουν τη μέρα με τη νύχτα. Είναι μουσική δρόμου, και ο Λεξ την λέει με τρόπο που σε κάνει να νιώθεις ότι σε καταλαβαίνει χωρίς καν να σε έχει δει.
Κουβαλάει εκείνη τη μουντή, θεσσαλονικιώτικη αύρα που στάζει αλήθεια και καπνό. Οι ρίμες του είναι σαν να ακούς ιστορίες από παλιό φίλο στο παγκάκι, χωρίς φίλτρα και ψέματα — μόνο δρόμο, αγωνία και μικρές νίκες που σου κρατάνε το κεφάλι πάνω απ’ το νερό. Τα beats, λιτά αλλά βαριά, σου χτίζουν έναν κόσμο όπου κάθε μπάσο είναι ανάσα και κάθε παύση λέει όσα δεν λέγονται.
Γι’ αυτό κολλάει στους εφήβους: γιατί μέσα στη φασαρία του κόσμου, η μουσική του Λεξ τους δίνει μια σιωπηλή επιβεβαίωση πως δεν είναι μόνοι· πως το να πονάς, να ψάχνεσαι, να παλεύεις, είναι μέρος της φάσης. Κι έτσι, χωρίς φωνές και πόζες, τους αφήνει μια σπίθα δύναμης, πιο underground και πιο αληθινή απ’ ό,τι κυκλοφορεί στα φώτα.
Λεξ όρμα τους!