Βάζω λίγο σκοτάδι και λιγάκι βροχή για να σου φτιάξω μια παράξενη αρχή και να σε ξεμακρύνω λίγο από την σκέψη σου που έτσι κι αλλιώς, ξεσυνερίζεται το κέφι σου Σε πάω σε δρόμο μικρό, σε σοκάκι παλιό σ’ ένα αιώνια ποτισμένο απ’ το κρασί καπηλειό Μέρος κακόφημο ακόμα και για τον στοχασμό μου που ούτε κι ο φόβος δεν με φέρνει στ’ όνειρό μου Εδώ λοιπόν θα μοιραστώ μια ιστορία μαζί σου που ‘ναι σα να συνέβη χτες και ορκίσου αν σε πειράξει, τόσο που ντραπείς πουθενά να μην την πεις Καλώς ήρθες ξένε στον τόπο μου άραξε δίπλα να σου βάλω ένα κρασί να πιεις συγχώρεσέ με λιγάκι για τον τρόπο μου μα με βρήκες στην αγκαλιά της ντροπής Ξέμεινα μόνος μου πάρε και κάτσε όπου θες κουρασμένο σε βλέπω πρέπει καιρό να γυρίζεις όμως μέσα στην ζαλάδα μου και πίσω απ’ τις σκιές σα να μου φαίνεται πως κάτι μου θυμίζεις Γεια σου και σένα, έλειπα χρόνια, ήμουνα κάπου μακριά με φέραν πίσω δυνατές φωνές και κάποιες τύψεις που μου είπαν πως εδώ κοντά έχω γεννηθεί κι έχω πεθάνει δυο χιλιάδες φορές Ω, νάτα μας, καλά είπα όταν σε είδα πως σίγουρα παράξενα θα πρέπει να μιλάς από άλλο κόσμο έχεις απάνω σου σφραγίδα αυτά τ’ αγκάθια στο κεφάλι και τα ρούχα που φοράς Κάποτε, κάποιοι μου το φόρεσαν για στέμμα και με χλευάζανε μεγάλο βασιλιά […]