Αγαπημένοι μου μαθητές και μαθήτριες,
Χρόνια πολλά σε όσους κι όσες γιορτάζουν σήμερα!Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να είστε εσείς κι οικογένειες σας υγιείς κι αισιόδοξοι!Όλος αυτός ο εφιάλτης που ζούμε,σύντομα θα περάσει και θα επιστρέψουμε στην τόσο τελικά πολύτιμη,καθημερινή σχολική μας ρουτίνα!Ως τότε και για να μην σας λείπω(!!),θα σας στέλνω ασκησούλες για επανάληψη,για να μην χάσετε την φόρμα σας!Για σήμερα λίγες σκέψεις για αφορμή γόνιμου προβληματισμού…
Ο Εθνικός μας ποιητής,Διονύσιος Σολωμός,περισσότερο επίκαιρος και διαχρονικός από ποτέ:
ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Β
2
Ο Απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν και γελούνε,
Κι όσ’ άνθια βγαίνουν και καρποί τόσ’ άρματα σε κλειούνε.
Λευκό βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει,
Και μες στη θάλασσα βαθιά ξαναπετιέται πάλι,
Κι ολόλευκο εσύσμιξε με τ’ ουρανού τα κάλλη.
Και μες στης λίμνης τα νερά, όπ’ έφθασε μ’ ασπούδα,
Έπαιξε με τον ίσκιο της γαλάζια πεταλούδα,
Που ευώδιασε τον ύπνο της μέσα στον άγριο κρίνο·
Το σκουληκάκι βρίσκεται σ’ ώρα γλυκιά κι εκείνο.
Μάγεμα η φύσις κι όνειρο στην ομορφιά και χάρη,
Η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι·
Με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κραίνει·
Όποιος πεθάνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει.
Τρέμ’ η ψυχή και ξαστοχά γλυκά τον εαυτό της.
ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Γ
6
Ο Πειρασμός |
|
Έστησ’ ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη,
Κι η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα,
Και μες στη σκιά που φούντωσε και κλει δροσιές και μόσχους
Ανάκουστος κιλαϊδισμός και λιποθυμισμένος.
Νερά καθάρια και γλυκά, νερά χαριτωμένα, |
|
Χύνονται μες στην άβυσσο τη μόσχοβολισμένη,
Και παίρνουνε το μόσχο της, κι αφήνουν τη δροσιά τους,
Κι ούλα στον ήλιο δείχνοντας τα πλούτια της πηγής τους,
Τρέχουν εδώ, τρέχουν εκεί, και κάνουν σαν αηδόνια.
Έξ’ αναβρύζει κι η ζωή σ’ γη, σ’ ουρανό, σε κύμα. |
|
Αλλά στης λίμνης το νερό, π’ ακίνητο ‘ναι κι άσπρο,
Aκίνητ’ όπου κι αν ιδείς, και κάτασπρ’ ως τον πάτο,
Mε μικρόν ίσκιον άγνωρον έπαιξ’ η πεταλούδα,
Που ‘χ’ ευωδίσει τς ύπνους της μέσα στον άγριο κρίνο.
Αλαφροΐσκιωτε καλέ, για πες απόψε τι ‘δες· |
|
Νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!
Χωρίς ποσώς γης, ουρανός και θάλασσα να πνένε,
Ουδ’ όσο κάν’ η μέλισσα κοντά στο λουλουδάκι,
Γύρου σε κάτι ατάραχο π’ ασπρίζει μες στη λίμνη,
Μονάχο ανακατώθηκε το στρογγυλό φεγγάρι, |
|
| Κι όμορφη βγαίνει κορασιά2 ντυμένη με το φως του. |
|
«Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» στα χρόνια της πανδημίας
Του Εμμ. Γ. Χαλκιαδάκη* (Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που μάχονται, με τον δικό τους τρόπο, για να είμαστε εμείς ασφαλείς)
199 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση
Υπό κανονικές συνθήκες σήμερα θα γιορτάζαμε με παρελάσεις, ομιλίες και άλλες εκδηλώσεις την εθνική μας εορτή, τον Αγώνα των Ελλήνων για την Ανεξαρτησία, που καθιερώθηκε να τιμάται στις 25 Μαρτίου, με διάταγμα του βασιλιά Όθωνα, το 1838. Ταυτόχρονα, σήμερα γιορτάζεται και μία μεγάλη θρησκευτική εορτή, ο «Ευαγγελισμός της Θεοτόκου».
Και αν όλα αυτά φαντάζουν σε κάποιους ανεπίκαιρα στα χρόνια της πανδημίας και της απομόνωσης, στην πραγματικότητα είναι περισσότερο επίκαιρα από ποτέ.
Το σύνθημα της Επανάστασης «Ελευθερία η Θάνατος», στην περίπτωσή μας, δεν είναι καν δίλημμα. Προτιμούμε την ελευθερία από τον θάνατο που καραδοκεί έξω από το σπίτι μας, την ελευθερία που υπάρχει μέσα στις καρδιές μας, την ελευθερία που σέβεται τον συνάνθρωπό μας, την ελευθερία που είναι απαραίτητη προϋπόθεση μέσα σε συνθήκες δημοκρατίας και που πρέπει να θυσιάσουμε λίγο από τον χρόνο μας και τις καθημερινές μας συνήθειες, για να την αποκτήσουμε ξανά σε όλη της τη διάσταση και να συλλογιστούμε την αξία της.
Ας διδαχθούμε από τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Μεσολογγίου. Σήμερα πολιορκούμαστε από έναν αόρατο εχθρό, αλλά αισθανόμαστε -έτσι πρέπει να νιώθουμε- ελεύθεροι μέσα σε συνθήκες πολιορκίας. Σήμερα, είμαστε «πολιορκημένοι», αλλά ταυτόχρονα πολίτες ενός ελεύθερου και ανεξάρτητου κράτους. Οι έκτακτες συνθήκες δεν θα κρατήσουν για πάντα. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να καταθέσουμε τα όπλα ούτε να παραδοθούμε. Παραφράζοντας τον Κολοκοτρώνη, «[…] καλύτερα νὰ κοπιάσετε ὀλίγον […] καὶ νὰ ζήσετε ἐλεύθεροι εἰς τὸ ἐπίλοιπο τῆς ζωῆς σας […]». Άλλωστε, όπως, επίσης, ο ίδιος τόνισε, σε μας μένει « να ἰσάσουμε καὶ νὰ στολίσουμε τὸν τόπο» που αυτοί απελευθέρωσαν. Και θα τον φτιάξουμε… ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί.
Η χαρμόσυνη είδηση, ο «Ευαγγελισμός», θα έρθει, αρκεί όλοι να δείξουμε υπομονή, κοινωνική αλληλεγγύη και ατομική ευθύνη. Πρέπει, όπως προτρέπει και ο μεγάλος Ν. Καζαντζάκης, να αγαπάμε την ευθύνη. Να λέμε: «Εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω». Εύχομαι του χρόνου να είμαστε όλοι καλά και να γιορτάσουμε, ελεύθεροι, αλλά όχι «πολιορκημένοι», τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, όπως αξίζει στην επέτειο ενός γεγονότος που οδήγησε στην ίδια την πολιτική ύπαρξη του νεοελληνικού κράτους.
Χρόνια Πολλά!!!