«

»

Μαΐ 05 2014

Πάσχα στὴν Κέρκυρα

ΓΡΑΦΕΙ: Η ΙΩΑΝΝΑ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ-ΔΟΥΚΟΥΜΕ.

DSC_0411 (2)small

Κάθε χρόνο χιλιάδες τουρίστες ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμο συῤῥέουν στὸ πανέμορφο νησὶ προκειμένου νὰ βιώσουν τὸ κερκυραϊκὸ Πάσχα παρακολουθώντας ἀπὸ κοντὰ τὶς φιλαρμονικὲς νὰ συνοδεύουν τὸν ἐπιτάφιο τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς καὶ θαυμάζοντας τὸ ἔθιμο τῶν μπότηδων, τῶν πήλινων κανατιῶν ποὺ πετοῦν οἱ κάτοικοι ἀπὸ τὰ παράθυρα μετὰ τὴν πρώτη Ἀνάσταση. Φέτος, εἶχα τὴν τύχη νὰ εἶμαι καὶ ἐγὼ ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς τοὺς ταξιδευτές…

Τὴ Μεγάλη Ἐβδομάδα τὰ φῶτα στὸ Λιστὸν μετατρέπονται σὲ μὼβ λόγω τοῦ πένθους γιὰ τὰ πάθη τοῦ Χριστοῦ καὶ ξαναγίνονται λευκὰ μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του, τὸ Μεγάλο Σάββατο. Φέτος τὰ μὼβ φῶτα εἶχαν ἐπεκταθεῖ μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τὰ συναντᾶ κανεὶς καὶ σὲ ἄλλα κεντρικὰ μέρη τοῦ νησιοῦ ὅπως παραλιακὰ τῆς Γαρίτσας. Τὸ πρωὶ τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς γίνεται ἡ ἀποκαθήλωση καὶ ἤδη ἀπὸ νωρὶς τὸ ἀπόγευμα ξεκινάει ἡ περιφορὰ τῶν ἐπιταφίων μὲ τὴ συνοδεία τῆς χορωδίας τῆς κάθε Ἐκκλησίας γιὰ νὰ ἐμφανιστεῖ τελευταῖος ὁ Ἐπιτάφιος τῆς Μητρόπολης συνοδευόμενος ἀπὸ τὶς μελωδίες τῶν τριῶν μεγάλων φιλαρμονικῶν.  Κατὰ παράδοση ἡ «Καποδίστριας» παίζει τὴν Elegia Funebre, τὴ Sventura τοῦ Mariani καὶ τὸ Πένθιμο Ἐμβατήριο τοῦ Chopin, ἡ «Μάντζαρος» (μπλέ) τὴ Marcia Funebre τοῦ Giuseppe Verdi καὶ ἡ «Παλαιά» Φιλαρμονική (κόκκινη) παίζει τὸ Adagio τοῦ Albinoni.

Δυστυχῶς ὅμως φέτος ὁ καιρὸς χάλασε τόσο τὰ σχέδια τοῦ Μητροπολίτη ὅσο καὶ τῶν φιλαρμονικῶν μὴν ἐκπληρώνοντας τὶς προσδοκίες τῶν χιλιάδων ταξιδευτῶν… Λόγω τῆς βροχῆς ὁ Μητροπολίτης ἀποφάσισε νὰ μὴ βγεῖ ὁ Ἐπιτάφιος τῆς Μητρόπολης κάτι ποὺ προκάλεσε τὶς ἔντονες ἀντιδράσεις τόσο τῶν τουριστῶν μὰ κυρίως τῶν ἴδιων τῶν Κερκυραίων πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἔκαναν λόγο γιὰ τὴ μὴ κερκυραϊκὴ καταγωγή του. Καὶ σὰ νὰ μὴν ἔφταναν ὅλα αὐτὰ ὁ Μητροπολίτης πῆρε μία ἀκόμη ἀπόφαση ποὺ ἦρθε νὰ ἐντείνει τὴν ἀτμόσφαιρα…

Ἐνῶ ἀρχικὰ τὸ Σάββατο τὸ πρωί, ὅπως κάθε χρόνο, βγῆκε ὁ Ἐπιτάφιος τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνα μαζὶ μὲ τὸ Σεπτὸ Σκήνωμά του, τὸ ἱερό του λείψανο, ἔθιμο ποὺ ἔχει παραμείνει ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Βενετοκρατίας κατὰ τὴν ὁποία οἱ Βενετοὶ εἶχαν ἀπαγορεύσει στοὺς Ὀρθοδόξους τὴν περιφορὰ τῶν ἐπιταφίων τὴ Μεγάλη Παρασκευή, ἐπιτρέποντάς τους μόνο τὴν περιφορὰ τοῦ Ἁγίου τὸ Μεγάλο Σάββατο, λόγω τῆς ψιχάλας ὁ Μητροπολίτης ἔδωσε ἐντολὴ νὰ ξαναμπεῖ ὁ ἐπιτάφιος μέσα στὸν ναό. Ἡ πλειονότητα τῶν πιστῶν ὑποστήριξε πὼς ἡ βροχὴ δὲν ἦταν ἀρκετὴ ὥστε νὰ ὁδηγήσει σὲ μία τέτοια ἀναβολή. Ἀκούστηκε ἐπίσης πὼς ἡ ἀπόφαση πάρθηκε ἀπὸ τὸν δήμαρχο καὶ ὄχι ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη. Ἡ Καποδίστριας ἔπαιξε τὴν Ἡρωικὴ τοῦ Beethoven, ἡ Μάντζαρος τὸ Calde Lacrime τοῦ De Michelis καὶ ἡ Παλαιὰ τὸ Amleto τοῦ Franco Faccio.

DSC_0492 (2)small

Στὶς 12μ.μ ὁ κόσμος μαζεύτηκε κάτω ἀπὸ τὶς οἰκίες στὸ κέντρο τῆς Πόλης γιὰ νὰ παρακολουθήσει τὸ ἔθιμο τῶν Μπότηδων, τῶν πήλινων κανατιῶν ποὺ πολλοὶ γεμίζουν μὲ νερὸ ὥστε νὰ σπάει σὲ περισσότερα κομμάτια τὸ κανάτι. Πολλὲς εἶναι οἱ ἐκδοχὲς γιὰ τὶς ῥίζες τοῦ ἐθίμου αὐτοῦ, ἄλλες στὴ Βενετοκρατία, ἄλλες στὴν ἀρχαιότητα. Σχεδὸν ὅλοι ὑποστηρίζουν πάντως ὅτι τὸ σπάσιμο τῶν μπότηδων ἔχει ἀποτρεπτικὸ χαρακτῆρα, διώχνει δηλαδὴ τὸ κακό. Πιθανότατα σχετίζεται μὲ αὐτὴ τὴ φράση ἀπὸ τὸ βιβλίο τῶν Ψαλμῶν: «Ποιμανεῖς αὐτοὺς ἐν ῥάβδῳ σιδηρᾷ, ὡς σκεύη κεραμέως συντρίψεις αὐτούς.».

DSC_0557 (2)small


Τὸ βράδυ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου βρέθηκα στὴν Ἄνω Πλατεῖα προκειμένου νὰ γιορτάσω τὴν Ἀνάσταση συνοδεία τῶν Φιλαρμονικῶν. Τὰ πυροτεχνήματα ποὺ ἐκτοξεύτηκαν στὸν οὐρανό, μεγάλης ποικιλίας χρωμάτων σχηματίζοντας ἑκατοντάδες διαφορετικοὺς σχηματισμοὺς ἦταν τόσο φαντασμαγορικὰ ποὺ ὅμοιά τους δὲν ἔχω συναντήσει στὴν Ἀθήνα. Ἂν βρισκόμουν τὸ βράδυ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου πάλι στὴν Κέρκυρα, τὴν Ἀνάσταση σίγουρα ἀπὸ τὴν Ἄνω Πλατεῖα θὰ ἤθελα νὰ τὴ ξαναζήσω.

Ὅλες αὐτὲς τὶς μέρες ὁ κόσμος ποὺ συναντοῦσες στὴν Κέρκυρα ἦταν περισσότερος κὶ ἀπὸ ὅτι τὸν Αὔγουστο! Σὲ πολλοὺς ἀρέσει ἡ πολυκοσμία, σὲ ἄλλους πάλι ὄχι. Προσωπικὰ προτίμησα τὴν ἄδεια, ἥσυχη Κέρκυρα τῆς Διακαινησίμου ἔναντι τῆς πολύβουης. Μέσα σὲ αὐτὲς τὶς μέρες ἀνέβηκα μέχρι τὴν κορυφὴ τοῦ Παλαιοῦ Φρουρίου καὶ στὸ Νέο Φρούριο ἀπὸ ὅπου ἡ θέα εἶναι μοναδικὴ καθὼς στὸ πρῶτο ἔχεις πανοραμικὴ θέα ὁλόκληρης τῆς Πόλης καὶ στὸ δεύτερο θαυμάζεις τὴν ὀμορφιὰ τῆς ἀρχιτεκτονικῆς τῶν κτιρίων. Ἐπισκέφθηκα ἐπίσης, γιὰ μία ἀκόμη φορά, τὴν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνα τῆς ὁποίας τὴν ἀριστουργηματικὴ ὁροφή, ὅσες φορὲς κὶ ἂν βρεθεῖς ἐκεῖ δὲν χορταίνεις νὰ θαυμάζεις! Πρόκειται ἀναμφισβήτητα γιὰ τὴν μακρὰν ὀμορφότερη ἐκκλησία ποὺ ἔχω δεῖ.

DSC_0716small

Κὶ ὅμως, ἡ βροχή, ἡ ἀναβολὴ τόσων ἐθίμων κὶ ἡ γκρίνια τῶν κατοίκων δὲν ἦταν ἀρκετὰ ὥστε νὰ χαλάσουν τὸ κερκυραϊκὸ Πάσχα οὔτε τὴν κατάνυξη τῶν ἡμερῶν εἰδικὰ ἂν προτιμοῦσε κανεὶς νὰ βρεθεῖ σὲ κάποια ἥσυχη ἐκκλησία. Ἦταν ἀναμφίβολα τὸ ὀμορφότερο καὶ μαγευτικότερο Πάσχα ποὺ ἔχω βιώσει καὶ σίγουρα τὴν Κέρκυρα θὰ προτιμοῦσα γιὰ νὰ ξαναπεράσω αὐτὲς τὶς ἱερὲς γιὰ κάθε πιστὸ μέρες. Αὐτὴ τὴ φορὰ γνώρισα ἕνα διαφορετικὸ πρόσωπο τοῦ νησιοῦ, αὐτὸ τῆς βροχερῆς, κρύας καὶ «ἔρημης» Κέρκυρας τὸ ὁποῖο ἀγάπησα ἐξίσου μὲ τὸ καλοκαιρινό της πρόσωπο γιὰ νὰ μὴν πῶ ὅτι μᾶλλον τὸ ἀγάπησα περισσότερο. Ὅταν γίνεται λόγος γιὰ ἕνα νησὶ ὅπου ὅπου κὶ ἂν πατήσει κανεὶς τὴν ὀμορφιὰ θὰ συναντήσει μᾶλλον ἡ βροχὴ τὸ μόνο ποὺ καταφέρνει εἶναι νὰ ἀναδείξει ἀκόμη περισσότερο αὐτὴν τὴν ὀμορφιά…

Αφήστε μια απάντηση

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων