«

»

Απρ 11 2014

Συζήτηση μὲ τὸν π. Παναγιώτη Χαβάτζα στὴ βιβλιοθήκη τοῦ σχολείου μας

ΓΡΑΦΕΙ: Η ΙΩΑΝΝΑ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ-ΔΟΥΚΟΥΜΕ.

Τὴν Παρασκευὴ 11 Ἀπριλίου 2014 μὲ πρωτοβουλία τοῦ φιλολόγου κ.Μιχάλη Πάγκαλου εἴχαμε τὴν χαρὰ νὰ συζητήσουμε στὸν χῶρο τῆς βιβλιοθήκης τοῦ σχολείου μας μὲ ἕναν ὑπέροχο ἄνθρωπο· τὸν π. Παναγιώτη Χαβάτζα. Παρόλο ποὺ ὡς θέμα τῆς ὁμιλίας εἶχε ὁριστεῖ τὸ Πάσχα, αὐτὴ ἐξελίχθηκε σὲ κάτι ὁλότελα διαφορετικὸ ἀπὸ ἕναν ἁπλὸ μονόλογο καταλήγοντας τελικὰ σὲ ἕναν ζωντανὸ διάλογο μεταξὺ τοῦ πατέρα καὶ τῶν μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι ἔδειξαν νὰ νοιώθουν οἰκειότητα ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ καὶ δὲ δίστασαν νὰ ἐκφράσουν τοὺς προβληματισμοὺς καὶ νὰ θέσουν τὰ ἐρωτήματά τους.

Ἔγινε μικρὴ ἀναφορὰ στὴν Ἀνάσταση, χωρὶς τὴν ὕπαρξη τῆς ὁποίας, ὅπως παρατηρήθηκε ἀπὸ τὸν π. Παναγιώτη, δὲν ἔχει νόημα ὕπαρξης ὁ Χριστιανισμὸς κάτι ποὺ καθιστᾶ σαφὲς τὸ μέγεθος τῆς σημασίας της γιὰ τοὺς πιστούς.  Ὁ πατέρας ἀναφέρθηκε στὸν θεολόγο Θανάση Παπαθανασίου ὁ ὁποῖος ὑποστηρίζει ὅτι κάθε φορὰ ποὺ ἐμφανίζεται τὸ κακὸ στὸν κόσμο καὶ ὁ ἄνθρωπος ὑποφέρει εἶναι σὰν ὁ Χριστὸς νὰ ξανασταυρώνεται. Διευκρινίστηκε ἀκόμη ὅτι κατὰ τὴ Θεία Εὐχαριστία κατὰ τὴν ὁποία λέγεται τὸ γνωστὸ «Τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν Σοῖ προσφέρομεν», ἡ προσφορὰ τοῦ ἀνθρώπου σὲ αὐτὰ ποὺ παίρνει ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ νὰ τὰ ἐπιστρέψει καὶ πάλι σὲ Αὐτὸν εἶναι ὁ ἀνθρώπινος μόχθος στὴν προσπάθεια νὰ γίνει τὸ ζυμάρι ψωμὶ καὶ τὰ σταφύλια οἶνος.

Τὸ ὑπόλοιπο τῆς συζήτησης ἐστιάστηκε κυρίως στὸ σήμερα καὶ σὲ ποικίλα ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα μεταξὺ τῶν ὁποίων ὁ ἐκσυγχρονισμὸς τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν. Ὁ πάτερας εἶπε ἐλάχιστα προτιμώντας νὰ ἀφήσει τοὺς μαθητὲς νὰ μιλήσουν. Τονίστηκε ἀπὸ τὸν κ.Πάγκαλο ἡ ἀνάγκη τῆς μετάφρασης τῶν ἐκκλησιαστικῶν κειμένων ποὺ ἔχει συμβεῖ σὲ ὅλες τὶς ὀρθόδοξες χῶρες μὲ ἐξαίρεση τὴ δική μας κάτι ποὺ ὅπως πρόσεξε ὁ π. Παναγιώτης ὀφείλεται στὸ ὅτι ἡ ἑλληνικὴ ἀποτελεῖ τὴν πρωτότυπη γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου κάτι ποὺ κάνει πολλοὺς νὰ διστάζουν. Οἱ Καθολικοί, συνέχισε ὁ κ.Πάγκαλος,  ἀποφάσισαν τὴ μετάφραση τῶν κειμένων τους ἀπὸ τὰ λατινικὰ στὴ λαϊκὴ γλῶσσα ἤδη ἀπὸ τὴ Β’Βατικάνειο Σύνοδο (1962-1965).

Μιλώντας περὶ ἐκσυγχρονισμοῦ ὁ π. Χαβάτζας ἀναφέρθηκε στὴν ἀντίληψη πολλῶν κληρικῶν ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν πρόκειται νὰ πεθάνει καὶ στὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἴδιοι φαίνεται νὰ λησμονοῦν τὰ τολμηρὰ βήματα ποὺ ἐπιβάλλει ἡ οὐσία τῆς πίστης μας. Πρόκληση ἡ ὁποία ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὴν «κένωση» τῆς θεότητας κατὰ τὴν ἐνσάρκωση τοῦ Χριστοῦ. Συζητήσαμε ἀκόμη περὶ ἐπιστήμης καὶ θρησκείας ξεκαθαρίζοντας ὅτι πρόκειται γιὰ δύο παράλληλους δρόμους ποὺ δὲν ἀλληλοαναιροῦνται καὶ σημειώνοντας ὅτι ἡ πίστη εἶναι λυτρωτικὴ ἀκόμη καὶ γιὰ τὸν ἐπιστήμονα.

Διατυπώθηκε πρὸς τὸν π. Παναγιώτη ἡ ἄποψη ὅτι τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Χριστιανοὶ ἔχουμε διασπαστεῖ ἀποτελεῖ μικρότητα καὶ ὅτι ἐφόσον μιλᾶμε περὶ ἀγάπης ἀποτελεῖ σφᾶλμα τὸ νὰ κοιτᾶμε τὶς μικροδιαφορές μας ἐπισημαίνοντας ὅτι, κατὰ προσωπικὴ γνώμη πάντα, ὁ Χριστὸς θὰ λυπεῖτο ἢ πιθανότατα λυπᾶται νὰ μᾶς ἀντικρύζει διασπασμένους. Ὁ π.Παναγιώτης φάνηκε νὰ συμφωνεῖ λέγοντας ὅτι ἡ Ἐκκλησία προσεύχεται τὴν ἕνωση τονίζοντας ὅμως ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ὅτι «Τὸ θέμα τῆς ἀλήθειας εἶναι πολὺ σημαντικό». Παρατηρήθηκε ἀπὸ τὸν κ.Πάγκαλο ὅτι συχνὰ οἱ Ὀρθόδοξοι ἀντιμετωπίζουμε ὡς αἱρετικοὺς τοὺς ὑπόλοιπους Χριστιανούς. Τέλος, μετὰ ἀπὸ ἐρώτημα περὶ τοῦ ποιοὶ θὰ εἶναι οἱ «ἐκλεκτοί» τῆς σωτηρίας καὶ περὶ ἀλλοθρήσκων ὁ π.Χαβάτζας δήλωσε: «Εἶναι σὰ νὰ δεσμεύουμε τὸν Θεὸ καὶ τὴ σωτηρία ἀλλὰ δὲ μποροῦμε νὰ προδικάσουμε σὲ ποιοὺς θὰ τὴν προσφέρει Ἐκεῖνος».

Μετὰ τὸ τέλος τῆς συζήτησης ὁ π.Παναγιώτης εὐχαρίστησε τὰ παιδιὰ ποὺ θέλησαν νὰ μοιραστοῦν τὶς σκέψεις τους μαζί του. Πιστεύω ὅτι τόσο οἱ νέοι, ὅσο καὶ ἡ Ἐκκλησία, ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ κληρικοὺς μὲ ἀνοιχτὸ μυαλὸ ποὺ θὰ τολμήσουν  νὰ κάνουν τὰ βήματα ποὺ ἐπιτάσσει ἡ πίστη μας ἐπιθυμώντας νὰ προσαρμοστοῦν στὶς νέες κοινωνικὲς συνθῆκες καὶ νομίζω ὅτι ὁ π.Χαβάτζας εἶναι ἕνας ἀπὸ αὐτούς. Τὸν εὐχαριστοῦμε.

 

Αφήστε μια απάντηση

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων