«

»

Νοέ 27 2013

Η τεχνολογική μας μάσκα

ΓΡΑΦΕΙ: Η ΙΩΑΝΝΑ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ-ΔΟΥΚΟΥΜΕ.

monos

Ἡ τεχνολογία ἀδιαμφισβήτητα ἔχει προσφέρει πολλὰ στὸν ἄνθρωπο στὸ διάβα τῶν ἐτῶν. Ἠλεκτρισμός, ἐμβόλια, φάρμακα, ἀντιβιοτικὰ καὶ ἠλεκτρονικὲς συσκευὲς εἶναι λίγα μόνο ἀπὸ τὰ τεχνολογικὰ ἐπιτεύγματα τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ εὐφυΐα τοῦ ἀνθρώπου κατάφερε νὰ τὸν κάνει νὰ ἀναπτύξει ποικίλες θεωρίες γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸν κόσμο, νὰ ταξιδέψει μέχρι τὸ φεγγάρι καὶ σήμερα νὰ ἔχει φτάσει στὸ σημεῖο νὰ κάνει πειράματα μὲ σωματίδια ποὺ μποροῦν νὰ τὸν ὁδηγήσουν πίσω στὴν «ἀλήθεια τοῦ κόσμου». Ἰδιαίτερα στὴν ἐποχὴ στὴν ὁποία ζοῦμε, ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ εἶναι ἄῤῥηκτα συνυφασμένη μὲ τὴν τεχνολογία. Καθημερινὰ χρησιμοποιοῦμε ἕνα πλῆθος τεχνολογικῶν ἐπιτευγμάτων χωρὶς τὰ ὁποῖα δὲ θὰ μπορούσαμε νὰ φανταστοῦμε τὴ ζωή μας, επιτευγμάτων ποὺ κάνουν τὰ πάντα νὰ φαίνονται πιὸ εὔκολα. Πόσο πιὸ εὔκολα ὅμως καὶ πόσο καλύτερα;
Ἀρχικὰ κυνηγᾶμε γιὰ νὰ τραφοῦμε, καλλιεργοῦμε τὴ γῆ, ἀνακαλύπτουμε τὴ φωτιὰ καὶ ἀρχίζουμε νὰ ἀναπτύσσουμε τὶς τέχνες, ὀργανωνόμαστε σὲ κοινωνίες καὶ δημιουργοῦμε γλῶσσα, παίρνουμε τὸ δέρμα τῶν ζώων γιὰ νὰ φτιάξουμε ῥοῦχα καὶ νὰ ζεσταθοῦμε, τὰ νύχια καὶ τὰ κόκκαλά τους γιὰ νὰ φτιάξουμε ὅπλα. Πορευόμαστε στὴν ἱστορικὴ γραμμὴ καὶ πιστεύουμε πὼς συνεχὼς γινόμαστε ὅλο καὶ πιὸ «πολιτισμένοι» καὶ «ἀνθρώπινοι». Κάνουμε ἐξάλλου αὐτὸ ποὺ λέει καὶ ἡ λέξη ποὺ μᾶς χαρακτηρίζει «ἄνω θρώσκουμε», μόνο ὅμως στὸ ἐπίπεδο τῆς ἐξυπηρέτησης τῶν ἀναγκῶν μας, πολλὲς φορὲς χωρὶς ἠθικοὺς φραγμοὺς καὶ συμπόνοια πρὸς τὸν συνάνθρωπο καὶ τὰ ὑπόλοιπα ἔμβια ὄντα.
Σήμερα τὸ φαινόμενο αὐτὸ εἶναι πιὸ ἔντονο ἀπὸ ποτέ. Στὴν καπιταλιστικὴ κοινωνία στὴν ὁποία ζοῦμε κάθε ἠθικὴ ἀξία καὶ περιορισμὸς θυσιάζονται στὸν βωμὸ τοῦ κέρδους καὶ τῆς ἀποτελεσματικότητας. Οἱ ἀτέλειες ἀπαγορεύονται καὶ ἡ ὀμορφιὰ ἀπολυτοποιεῖται ἀκόμη καὶ στὰ τρόφιμα. Λιπάσματα ὥστε νὰ καλύψουμε τὶς ἀνάγκες μας στὴ γεωργικὴ παραγωγή, χημικὲς οὐσίες γιὰ τὴ συντήρηση τῶν τροφίμων, ἄλλα φάρμακα γιὰ νὰ βγαίνουν οἱ ντομάτες… «στρογγυλές», γιατὶ φυσικὰ δὲν ἐπιτρέπεται μία ντομάτα νὰ εἶναι ὀβάλ καὶ μία πατάτα ἀνομοιόμορφη!
Τὰ πάντα ἔρχονται νὰ ἀντικατασταθοῦν ἀπὸ τὴν τεχνολογία. Ἀκόμη καὶ τὴ θέση τῶν βιβλίων ἔρχονται νὰ πάρουν τὰ e-books. Μὰ γιατί; Ἐπειδὴ βεβαίως τὰ βιβλία εἶναι ἀτελῆ. Έτσι, χάνεται ἡ ὀμορφιὰ τῆς ἁπλότητας, χάνεται ἡ δυνατότητα νὰ ἀγγίζεις ἕνα βιβλίο, νὰ τὸ κάνεις δικό σου, νὰ τὸ μυρίζεις, νὰ τὸ ἀγαπᾶς καὶ αὐτό, ἔχοντας περάσει ἀπὸ τὰ χέρια σου, νὰ κουβαλάει κάτι δικό σου ὅπως καὶ ἐσὺ κουβαλᾶς ἀπὸ αὐτό. Οἱ πίνακες στὰ σχολεῖα γίνονται διαδραστικοὶ (σὲ ὅσες χῶρες ἔχουν χρήματα γιὰ κάτι τέτοιο) καὶ ὁ μαυροπίνακας παίρνει δρόμο. Ὅταν θὰ μᾶς λείψει ὁ ἦχος τῆς κιμωλίας ποὺ τρίζει , καθὼς χαράζει πάνω του, τότε θὰ εἶναι ἤδη ἀργά.
Ὑπεραπλούστευση τῶν πάντων γιατί ἡ παραμικρὴ κούραση βέβαια ἀπειλεῖ σοβαρὰ τὴν ἀνθρώπινη ὑγεία… Κάθε μέρα νέες συσκευές, καλύτερες τηλεοράσεις, καλύτερα κινητά, καλύτεροι ὑπολογιστές. Μηχανὲς ποὺ κάνουν τὴ δουλειὰ ποὺ θὰ κάναμε ἐμεῖς. Καφετιέρες ποὺ βάζεις τὴν κάψουλα καὶ στὰ δίνουν ὅλα ἕτοιμα. Κακὰ τὰ ψέματα, ποιὸς δὲ γοητεύεται ἀπὸ αὐτά; Ἐμένα ὁ προβληματισμός μου τίθεται στὴν ὑπεραπλούστευση τῶν πάντων. Ἂν δὲν κουραστεῖς γιὰ κάτι, ὅ,τι καὶ ἂν εἶναι αὐτό, πὼς θὰ χαρεῖς μὲ τὴν ἀπόκτηση αὐτοῦ ποὺ ἔχει νὰ σοῦ προσφέρει; Καὶ ἂν οἱ ἐπιστήμονες δὲν ἔχουν καταφέρει ἀκόμη νὰ μᾶς ἐμφυτεύουν ἕτοιμη τὴ γνώση ἂς μὴν ἀνησυχοῦμε. Μία μέρα σίγουρα θὰ τὸ καταφέρουν καὶ αὐτὸ ὅπως καὶ τόσα ἄλλα.
Καὶ κάπου ἐδῶ ἀρχίζει νὰ χάνεται τὸ νόημα τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, ἡ χρησιμότητα τοῦ ἀνθρώπου. Ὕστερα διερωτώμεθα γιατί οἱ ἄνθρωποι νοιώθουν δυστυχισμένοι καὶ μόνοι… Μήπως γιατί στὴν προσπάθειά τους νὰ κάνουν τὶς ζωές τους «καλύτερες», δουλεύοντας μὲ τὶς ὧρες ἔχουν ξεχάσει νὰ κοιτάξουν λίγο μέσα τους καὶ νὰ δοῦν πὼς εἶναι ἄνθρωποι καὶ πὼς οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀτελεῖς; Μήπως γιατί ἔχουν ξεχάσει πὼς τὸ νὰ εἶσαι ἄνθρωπος εἶναι κάτι πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὸ νὰ φροντίζεις τὸ ὑπερτροφικό σου ἐγώ; Μήπως γιατί ἔχουν ξεχάσει νὰ βάλουν τὸ χέρι τους λίγο δεξιότερα ἀπὸ τὸν ἀριστερό τους ὦμο καὶ νὰ ἀκούσουν τὸν χτύπο ἑνὸς ὀργάνου ποὺ ὀνομάζεται «καρδιά» νὰ χτυπάει;

Αφήστε μια απάντηση

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων