«

»

Ιούν 16 2013

ΕΡΤ: ΜΑΥΡΕΣ ΟΘΟΝΕΣ

Της Σύνταξης

ert4

Το βράδυ της 11ης Ιουνίου,  με συνοδεία των ΜΑΤ, έγινε το κλείσιμο των πομπών της ΕΡΤ. Με απόφαση της κυβέρνησης (που δεν ψηφίστηκε στη Βουλή και πάρθηκε με το «έτσι θέλω») ο οργανισμός της ΕΡΤ κα­ταργήθηκε, οι οθόνες μαύρισαν μπροστά στα μάτια μας. Κι όχι μόνο η ΕΡΤ, αλλά και οποιοδήποτε κανάλι αναμετέδιδε στη συνέχεια το πρόγραμμά της (π.χ. ο 902) το σήμα του έπεφτε. Στυγνή λογοκρισία. Μαζί με τις οθόνες, μαύρισε -στα φανερά πλέον- και η Δημοκρατία, καθώς η πράξη αυτή ήταν τουλάχιστον φασιστική.

Θα πρέπει να τονίσουμε το γεγονός ότι η κρατική τηλεόραση αποτελεί ιδιοκτησία του λαού και η κατάργησή της με αυτόν τον τρόπο συνιστά μείζον πολιτικό θέμα καθώς αντιβαίνει σε πολλά άρθρα του Συντάγματος, κάτι το οποίο λίγοι έχουν καταλάβει και λόγω αυτού δεν αποδίδεται στο γεγονός η σημασία και η προσοχή που θα έπρεπε.

Για τους 2.656 ανθρώπους, που έμειναν χωρίς δουλειά, μάλλον είναι περιττό να μιλήσουμε καθώς η κυβέρνηση δεν δείχνει να ενδιαφέρεται. Ο κόσμος αντιθέτως έδειξε να συμπαραστέκεται στους εργαζομένους της ΕΡΤ και ο αγώνας ακόμη συνεχίζεται δείχνοντας πως όταν οι Έλληνες θέλουν, μπορούν να είναι ενωμένοι. Θα πρέπει πάντως να επισημάνουμε ότι, για το μέγεθος των γεγονότων που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό, συμπεριλαμβάνοντας και το κλείσιμο της ΕΡΤ σε αυτά, ο κόσμος που αντιδρά είναι πολύ λίγος. Να προσθέσουμε παρ’ όλα αυτά ότι δεν πρόκειται για απλή διαμαρτυρία. Έχει και πολιτιστικό περιεχόμενο καθώς συνοδεύεται από συναυλίες των μουσικών συνόλων της ΕΡΤ, κοι­νωνική κουζίνα κλπ.

Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι έγινε και σε αυτόν τον οργανισμό όπως και σε πολλούς άλλους κακή διαχείριση των οικονομικών. Η λύση όμως σίγουρα δεν ήταν η κατάργησή του, η κατάργηση ενός φορέα από τους λίγους που παράγουν πολιτισμό. Μετά την κατάργηση του ΕΚΕΒΙ, ακολούθησε η κατάργηση της ΕΡΤ και τώρα με φόβο περιμένουμε τι άλλο μέλλει να ακολουθήσει.

Ζούμε στην χώρα που αν κάτι βρίσκεται σε τελευταία μοίρα, αυτό είναι σίγουρα ο πολιτισμός. Τι ειρωνεία, αν κοιτάξουμε πίσω στον παρελθόν. Πώς μπορεί κανείς να λησμονήσει την τεράστια συνεισφορά της ΕΡΤ στον πολιτισμό και στην κοινωνία; Πώς μπορεί κανείς να ξεχάσει την ανεκτίμητη αξία του οπτικοακουστικού αρχείου της, που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει τα πολεμικά ανακοινωθέντα του ’40; Τι θα αναπληρώσει το 3ο πρόγραμμα, που ήταν ο μόνος ραδιοφωνικός σταθμός με κλασσική μουσική; Ίσως ήταν η μόνη τηλεόραση που μας παρείχε πρόσβαση στην ποιότητα. Τώρα τι θα απομείνει;

Την 15η Ιουνίου 1994 έφυγε από τη ζωή ο Μάνος Χατζιδάκις, ο οποίος υπήρξε διευθυντής του τρίτου προγράμματος της ΕΡΤ. Δέκα χρόνια πριν τον θάνατό του είχε δηλώσει: «Η ΕΡΤ είναι ένα απαραίτητο φάρμακο, για να ζούμε με την ψευδαί­σθηση της ελευθερίας». Τώρα δε θα έχουμε ούτε καν την ψευδαίσθηση.

Αφήστε μια απάντηση

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων