«

»

Φεβ 25 2013

Σχολή γονέων

ΓΡΑΦΕΙ: Η ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΡΩΤΟΠΑΠΑ.

Κάθε σαββατοκύριακο, πλέον, παρατηρούμε τους γονείς μας να παρακολουθούν πλήρως προσηλωμένοι εκπομπές για το πώς θα γίνουν καλύτεροι. Ακούνε για την ψυχολογία των εφήβων, τις δυσκολίες της παιδικής ηλικίας, τις συνηθισμένες ανάγκες των παιδιών τους…… Όμως, παρουσιάζουν όντως σημάδια βελτίωσης ή τείνουν να γίνονται όλο και πιο απόμακροι και μηχανοποιημένοι;

Ίσως τελικά να πρέπει να πάψουν να ακούν τρίτους και να προσπαθήσουν να έλθουν ένα βήμα πιο κοντά στα παιδιά τους. Να προσπαθήσουν να κατανοήσουν τις ανησυχίες τους, τα άγχη τους και τον τρόπο σκέψης τους χωρίς να αποπειραθούν να επηρεάσουν την ταυτότητα τους, να καθορίσουν την μετέπειτα πορεία τους ή να τους μυήσουν σε όσα εκείνοι θεωρούν ωφέλιμα ή χρήσιμα χωρίς, όμως, να έχουν αποδείξεις.

Ας προσπαθήσουν να κάνουν το μεγάλο βήμα και να ρίξουν τις μάσκες τους υψηλού κύρους, του αξιοσέβαστου επαγγέλματος και της κοινωνικής ή οικονομικής τους τάξης. Ας γίνουν πιο αληθινοί κι ας προσπαθήσουν να συζητούν ειλικρινά με τα παιδιά τους, όποτε αυτά το έχουν ανάγκη.

Ο κόσμος προχωράει. Εξελίσσεται κάθε λεπτό. Ίσως, αυτή η εξέλιξη να μη γίνεται πάντα με κατεύθυνση προς το αγαθό κι αληθινό, λόγω του τρόπου ζωής μας, των συγκρουόμενων συμφερόντων και των επιρροών που δεχόμαστε από τον κόσμο γύρω μας. Οι γονείς, όμως, θα μπορούσαν να κάνουν τη διαφορά τουλάχιστον όσον αφορά τα παιδιά τους. Υπάρχουν θέματα που πραγματικά ανησυχούν τα παιδιά σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, ανάλογα με την ηλικία και την ωριμότητα. Μπορούν, λοιπόν, οι γονείς να πάψουν να «κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους» και να αντιμετωπίσουν τα παιδιά κατά πρόσωπο, μιλώντας ανοιχτά για ο,τιδήποτε τους ζητηθεί, χωρίς να επηρεάζονται από προκαταλήψεις και στερεότυπα.

Τελικά, γιατί να μην μπορούν να σεβαστούν τα συναισθήματα και τα «θέλω» των μικρότερων; Να είναι σίγουροι πως μπορούμε να κατανοήσουμε το πόσο κουράζονται κι αγωνίζονται για μας. Το πόσα προβλήματα πρέπει να φέρουν εις πέρας και το πόσες φορές την ημέρα πρέπει να καταπνίξουν συναισθήματα θυμού ή απελπισίας, προσωπικών αναγκών και επιθυμιών. Αλλά είμαστε κι εμείς εδώ. Μπορεί να μην μιλάμε, αλλά έχουμε κι εμείς συναισθηματικές ανάγκες. Μερικές φορές, μάλιστα, μεγαλύτερες από αυτές που αφήνουμε να φανούν….

Ο ιδανικός γονιός δεν μπορεί να υπάρξει, κι αυτό πρέπει να το καταλάβουν τόσο γονείς όσο και παιδιά. Πάντα, όμως, υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Ας αφήσουν, λοιπόν, τη συμβουλευτική και τη «σχολή γονέων» κι ας προσπαθήσουν να πάρουν ερεθίσματα από τη σιωπή μας, που προσπαθεί να κραυγάσει και να εκφραστεί.

Αφήστε μια απάντηση

Top
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων