«

»

Ιαν 02 2013

Κλασσικές μελωδίες στο καλωσόρισμα του νέου χρόνου

ΓΡΑΦΕΙ: Η ΙΩΑΝΝΑ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ-ΔΟΥΚΟΥΜΕ



Πλέον ἔχει γίνει παράδοση τὴν 1η ἡμέρα τοῦ χρόνου νὰ ἀπολαμβάνουμε ἀπὸ τὸ 1ο πρόγραμμα τῆς κρατικῆς τηλεόρασης σὲ ἀπευθείας μετάδοση τὴν πρωτοχρονιάτικη συναυλία τῆς  ἱστορικῆς Φιλαρμονικῆς  Ὀρχήστρας τῆς Βιέννης. Ὀγδόντα τηλεοπτικὰ δίκτυα δίνουν τὴν εὐκαιρία σὲ ἑκαττομύρια τηλεθεατὲς σὲ ὅλον τὸν κόσμο νὰ βρεθοῦν γιὰ λίγο, ἔστω καὶ ἐν πνεύματι, στὴν πλημμυρισμένη ἀπὸ μελωδίες , σπουδαίων κλασσικῶν ἔργων , χρυσοποίκιλτη αἴθουσα τοῦ Μεγάρου τῶν  Φίλων τῆς Μουσικῆς τῆς αὐστριακῆς πρωτεύουσας. Νὰ σημειωθεῖ ὅτι τὸ Μέγαρο Μουσικῆς τῆς Βιέννης ποὺ ἀνεγέρθηκε τὸ 1870 ἦταν σχεδὸν ἀπόλυτη χορηγία τοῦ Ἕλληνο-Αὐστριακοῦ, βλάχικης καταγωγῆς, εὐεργέτη καὶ ἐπιχειρηματία Νικόλαου Δούμπα.

Στὴ φετινὴ συναυλία, ἀκούστηκαν ἕξι ἔργα τοῦ Josef Strauss, τέσσερα ἔργα τοῦ γιοῦ Johann Straus καὶ ἕνα τοῦ πατέρα, τῶν δύο προαναφερθέντων ἀδελφῶν,  Johann Strauss, ένα έργο τῶν Franz von Suppe, Joseph Hellmesberger καὶ Joseph Lanner, ἡ τρίτη πράξη τῆς ὄπερας Lohengrin  τοῦ Richard Wagner καὶ ἡ μουσικὴ μπαλέτου ἀπὸ τὴν τρίτη πράξη τῆς ὄπερας Don Carlo τοῦ Giuseppe Verdi. Στὸ ἐνδιάμεσο οἱ ψυχές μας χόρεψαν συντροφιά μὲ τὸ Μπαλέτο τῆς Κρατικῆς  Ὄπερας τῆς Βιέννης στὰ ἀνάκτορα τοῦ Schlosshof κοντὰ στὰ αὐστροσλοβακικὰ σύνορα. Στὰ encore ἀπολαύσαμε τὴν Polka τοῦ Josef Strauss “Plappermäulchen” καὶ τὸ Waltz «Ὁ ὡραῖος γαλάζιος Δούναβης» τοῦ γιοῦ Johann Strauss. Τὴν ὀρχήστρα διηύθυνε ὁ ἀρχιμουσικὸς Franz Welser-Möst.

Τὶς τελευταῖες μέρες ἡ  ὀρχήστρα ἔχει μπεῖ στὸ στόχαστρο τοῦ κόμματος τῶν Πρασίνων οἱ ὁποῖοι  ζήτησαν ἐπισήμως τὴ σύσταση μιᾶς ἀνεξάρτητης ἐπιτροπῆς ἱστορικῶν ὥστε νὰ ἐρευνηθεῖ ἡ σχέση τῆς Φιλαρμονικῆς μὲ τοὺς Ναζὶ κατὰ τὸν Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Σίγουρα πίσω ἀπὸ αὐτὴν τὴν κίνηση κρύβονται πολιτικὲς σκοπιμότητες.  Κοινῶς γνωστὴ εἶναι ἡ ἀμφιλεγόμενη σχέση τοῦ θρυλικοῦ μαέστρου, ποὺ ἔχει διευθύνει καὶ τὴν ἐν λόγω ὀρχήστρα, Herbert von Karajan, μὲ τὸ ναζιστικὸ καθεστώς. Κατὰ τὴ γνώμη μου, ἡ Φιλαρμονικὴ ὡς συλλογικὸ πρόσωπο δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βάλλεται γιὰ τὶς ὅποιες πολιτικὲς προτιμήσεις τῶν μελῶν ἢ τῶν διευθυντῶν της. Ἐξάλλου ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ πολιτικὲς πεποιθήσεις τῶν μελῶν τῆς Ὀρχήστρας δὲν αντανακλῶνται  στὸ πολιτιστικό της ἔργο, δὲν τίθεται θέμα ἐπικρίσεων γιὰ τὴν προσφορά της στὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν κοινωνία.

Αφήστε μια απάντηση

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων