«

»

Οκτ 30 2012

Τάσος Νούσιας – Μετά την παράσταση

ΓΡΑΦΟΥΝ: Η ΜΥΡΤΩ ΒΑΜΒΑΚΑ & Η ΣΜΑΡΑΓΔΑ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ.

Στο θέατρο Ακροπόλ της Λυρικής Σκηνής είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε το «Μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλη. Πρόκειται για μια παράσταση η οποία για πρώτη φορά παίχτηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας το 1973 και αποτέλεσε πολιτικό γεγονός. Στο έργο τοποθετούνται ιστορικά γεγονότα μαρτυρώντας τη διαχρονικότητα της εθνικής μας περιπέτειας, έχοντας σαφή στόχο, τόσο τότε όσο και τώρα, να προσφέρει στον θεατή τη δυνατότητα να κάνει άμεσες συναρτήσεις με την πολιτική κατάσταση που βιώνει. Επιπλέον πρέπει να λεχθεί ότι η παράσταση συνοδευόταν από τραγούδια με στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλη, τα οποία αναπαράγονταν από ζωντανή ορχήστρα την οποία διεύθυνε επί σκηνής ο Στ. Ξαρχάκος .Ύστερα από μια τόσο συγκινητική και αξιόλογη παράσταση καταφέραμε να αποσπάσουμε την παρακάτω συνέντευξη την οποία με μεγάλη προθυμία δέχτηκε να μας παραχωρήσει ο Τ. Νούσιας. Τον ευχαριστούμε θερμά.

ΕΡ. Το έργο αυτό αποτέλεσε πολιτικό γεγονός κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Πιστεύετε ότι μπορεί με τον ίδιο τρόπο να μιλήσει στην καρδιά του σημερινού κοινού;

ΑΠ. Σήμερα βιώνουμε μια άλλη κατάσταση. Δεν έχουμε ορατό εχθρό, οι αγορές είναι μια αχανής ιστορία και απρόσωπη για τους μη γνώστες. Για αυτούς που γνωρίζουν ξέρουν πως εκατό-διακόσιες οικογένειες κυβερνάνε τον πλανήτη μέσα από τις ελεύθερες αγορές. Δυστυχώς το θέμα δεν είναι τοπικό. Εμείς έχουμε την τοπική επιβολή (χούντα) των τραπεζιτών και των υπαλλήλων, που είναι πολιτικοί μηχανισμοί, κόμματα και όλη η τροφική τους αλυσίδα μέχρι την ΓΣΣΕ κλπ κλπ. Το δυστύχημα είναι ότι πλέον δεν υπάρχει πολιτισμική ταυτότητα, κανείς δεν ξέρει να προσδιορίσει με ακρίβεια τί είναι Έλληνας. Ο προσδιορισμός έχει να κάνει με πλήθος παραμέτρων. Αξιακό κώδικα, ιστορία, γλώσσα, την κοινή αισθητική ενός λαού κλπ. Πολλοί θα πούνε εύκολα τί είναι ο κομμουνισμός, ο σοσιαλισμός, τί είναι η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, η Χρυσή Αυγή κλπ. Κανείς δεν θα σου πει με ακρίβεια τί είναι Έλληνας. Οπότε έχουμε να παλέψουμε πολύ μέσα μας έναν εσωτερικό εχθρό που αφορά εμάς πρώτα. Αν τώρα αυτό το έργο λειτουργεί ως αφύπνιση -και για μένα λειτουργεί- θα μπορέσει να γίνει παράσταση-επανάσταση. Άρα και αλλαγή. Τότε μπορεί να κάνει πολλά.

ΕΡ. Ήταν μεγάλο ρίσκο για εσάς να αποδώσετε ένα τέτοιο έργο; Πώς νιώσατε κατά την πραγμάτωση του;

ΑΠ. Κάθε παράσταση έχει το ρίσκο της, διότι προσπαθείς να είσαι αποτελεσματικός, όπερ εστί, να μεταφέρεις μια εμπειρία με ακρίβεια. Την εμπειρία του ρόλου σου. Κάθε ρόλος κουβαλάει μια ζωή μέσα του, στην πορεία ανακαλύπτεις και δικά σου στοιχεία, οπότε οφείλεις να αναμετρηθείς μαζί τους, και να τα προβάλεις για την αναγκαιότητα του ρόλου.

ΕΡ. Θεωρείτε πολύ «τολμηρή» την απόφαση να ανεβάσετε το «μεγάλο μας τσίρκο» καθώς γνωρίζετε την τόσο μεγάλη απήχηση που είχε στο αθηναϊκό κοινό του 1973;

ΑΠ. Το κάθε έργο έχει μια αυτόνομη διαδρομή, δηλαδή μια ζωή σαν έργο. Εμείς είμαστε φορείς που αναλαμβάνουμε να το αναπαραστήσουμε. Ο συγγραφέας είναι ο πνευματικός πατέρας της όλης διαδικασίας και εμείς είμαστε απλώς ένα κομμάτι αυτού του παζλ. Μέσα από αυτό ζούμε ζωές ολόκληρες. Αρχικά με τη διαδικασία της πρόβας, που είναι η «κυοφορία», τη «γέννα» που είναι η πρεμιέρα, την «επιλόχια κατάθλιψη» που είναι η πρώτη-δεύτερη παράσταση, έπειτα την ενηλικίωση της παράστασης, κατά τη διαδρομή των παραστάσεων και το θάνατο της με το τελείωμα του έργου. Βέβαια ο ρόλος είναι μεταψυχωτικής υφής, όπως τα έξι πρόσωπα του Πιραντέλο, που αξίζει κανείς να διαβάσει, είναι πρόσωπα από ένα θεατρικό έργο στο οποίο αναζητούν καινούριους ηθοποιούς για να ζήσουν. Με αυτή την έννοια δεν έχεις τρόμο, επειδή κάποιος το αναπαράστησε στο παρελθόν, και μπορεί να είναι συγκρίσιμο σε σχέση με την δική του ερμηνεία. Εσύ οφείλεις να κάνεις σωστά και καθαρά αυτά που αντιλαμβάνεσαι.

ΕΡ. Θεωρείτε πώς σε εποχές κρίσης το θέατρο μπορεί να ανθίσει; Πώς εξηγείτε την άνοδο του;

ΑΠ. Πάντα σε εποχές κρίσης το θέατρο ανθίζει.Ο κόσμος θέλει να φύγει από το κουτί της τηλεόρασης ή να μιλήσει με την ψυχή του. Αισθάνεται πιο κοντά σε κάτι το οποίο γίνεται ζωντανά μπροστά του, καθώς συμμετέχει και ο ίδιος. Η δική μας ειδικά παράσταση είναι διαδραστικής υφής. Δίνουμε και παίρνουμε. Αν έχουμε έναν κόσμο αδιάφορο από κάτω, γίνεται και πιο δύσκολο για εμάς.

ΕΡ. Πιστεύετε πώς η τηλεόραση σε σχέση με το θέατρο είναι ένα μέσο που μπορεί να κάνει πιο εύκολα και γρήγορα γνωστό έναν ηθοποιό;

ΑΠ. Ένας ηθοποιός άμα είναι καλός μπορεί να αποδείξει την αξία του παντού. Ηθοποιό δε σε κάνει το μέσο αλλά η σχέση σου με τη δουλειά. Καιρός λοιπόν να δημιουργηθεί μια βαθύτερη σχέση με τα πράγματα. Πρώτα με τους ηθοποιούς να ξαναπιαστούνε με κείμενα σημαντικά, γιατί και το θέατρο πέρασε μια φάση ακμής με την έννοια της θεματολογίας. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι φτιάχνανε αποθεωτικά έργα. Έβρισκαν τη σχέση του ανθρώπου με το Θείο και τα αιώνια ερωτηματικά που αφορούν την ύπαρξη του ανθρώπου, μέσα από τους μύθους και τους θρύλους που πραγματεύονταν.

ΕΡ. Στο έργο τοποθετούνται ιστορικά γεγονότα που αποδεικνύουν την επανάληψη της ιστορίας. Πιστεύετε πώς αυτός ο φαύλος κύκλος θα κλείσει κάποτε;

ΑΠ. Δυστυχώς είμαστε αναγκασμένοι να βιώνουμε συνεχώς αυτά τα πράγματα ανά σαράντα-πενήντα χρόνια. Ο άνθρωπος είναι αποτυχημένο είδος. Κατ’ εμέ έχει τα χαρακτηριστικά του ιού. Δηλαδή πολλαπλασιάζεται με γρηγορότατους ρυθμούς, σκοτώνει το περιβάλλον το οποίο τον θρέφει και αυτοκαταστρέφεται.

ΕΡ. Συναντάμε ηθοποιούς που εμφανίζονται σε πρόχειρα εμπορικά σήριαλ που ισχυρίζονται πως δεν εργάζονται στο θέατρο γιατί δεν αμείβονται ανάλογα. Σας έχουμε παρακολουθήσει σε ποιοτικά σήριαλ στην τηλεόραση. Εσείς δυσκολευτήκατε από τις επιλογές σας;

ΑΠ. Ο καθένας διαλέγει τον δρόμο του και αυτός ο δρόμος δεν είναι πάντα εύκολος. Έχω πεινάσει και έχω μείνει εκτός δουλειάς, για να μην μπω σε κάτι που δεν με ενδιέφερε, δηλαδή κάτι που δεν μπορούσα να το διαχειριστώ και δεν ακουμπούσε την ψυχή μου και το μυαλό μου. Διότι κάθε φορά πρέπει να έχεις μια ανάγκη για να μιλήσεις σαν ήρωας. Ουσιαστικά ζεις μέσα από αυτό. Οπότε οι δικές μου επιλογές ήταν σε σχέση με την ψυχή μου, τη διάνοια μου και την ισορροπία μου παρά με τα οικονομικά του πράγματος. Έχουν περάσει περίοδοι που είχα φτάσει στο σημείο να μην έχω να φάω και να αρνούμαι δουλειές που δεν μπορούσα να τις κάνω μέσα μου. Αλλά αυτό με οδήγησε κάπου, οπότε με δικαιώνει αυτή η διαδρομή και λέω, όλα καλά.

ΕΡ. Το ποιοτικό μπορεί να είναι και εμπορικό;

ΑΠ. Πρέπει. Οφείλει να είναι και εμπορικό. Εκτός αν είναι πειραματικό στο οποίο δοκιμάζεις μια νέα φόρμα. Εκεί δεν ξέρεις τι αντίκτυπο θα έχει. Εκεί συγχωρείται και να μην είναι εμπορικό, αλλά ένα πράγμα το οποίο κουβαλάει μια χρυσή συμμετρία (αρχή-μέση-τέλος) με κλασικές δομές πάνω στην αισθητική του κειμένου (χώρος-χρόνος-δράση)δεν θα αποτύχει. Αν κάτι είναι εξαιρετικό, οφείλει να λειτουργεί σε όλα τα επίπεδα. Κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από το δήθεν ποιοτικό και να πει «έκανα ποιότητα και δεν με ακολούθησαν». Φυσικά πάντα μπορεί να αποτύχει μια παράσταση.

ΕΡ. Ποια είναι η άποψη σας για τον ελληνικό κινηματογράφο;

ΑΠ. Τα τελευταία χρόνια ο κινηματογράφος έχει κάνει πάρα πολύ σοβαρά πράγματα. Νέοι δημιουργοί, εξαιρετικοί σεναριογράφοι με πολύ σύγχρονα θέματα. οι οποίοι είναι μάστορες, με την έννοια ότι ξέρουν τη δουλειά τους, από το μοντάζ μέχρι τη διαχείριση της κάμερας. Επίσης υπάρχει μια πολύ καλή σχέση στο επίπεδο διεύθυνσης μεταξύ ηθοποιού και σκηνοθέτη. Οπότε αυτά τα παιδιά είναι πλήρη, γι’ αυτό βγαίνουν έξω και βραβεύονται. Να παρακολουθείτε ελληνικό σινεμά γιατί έχει σοβαρά δείγματα. Είναι μια ταινία το «Τungsten» που δεν την πήρατε χαμπάρι, αλλά σας αφορά. Ένα ασπρόμαυρο φίλμ που έχει να κάνει με δύο πιτσιρικάδες. Με τις αγωνίες τις δικές σας που διαβαίνουν μια παρακμιακή Αθήνα. Είναι πολύ σοβαρή ταινία. Ελπίζω να βγει στα videoclub.

ΕΡ. Το έργο στο οποίο σας παρακολουθήσαμε το χειμώνα «δεμένη κόκκινη κλωστή» είχε πολιτική χροιά;

ΑΠ. Η ταινία έχει να κάνει με τη φύση του ανθρώπου. Με το αποτυχημένο είδος του ανθρώπου που λέγαμε. Δεν έχει να κάνει με τον αριστερό-δεξιό. Δεν υπάρχει ιδεολογία. Εκεί υπάρχει ο άνθρωπος ο οποίος καλύπτεται πίσω από την ιδεολογία και διαλέγει στρατόπεδο κάνοντας τα αίσχη. Γιατί η ψυχή του τα κουβαλάει. Για μένα αυτό πραγματεύεται η ταινία και αυτό ήταν και ο εμφύλιος. Κόσμος ο οποίος είναι αριστερά δεξιά και υποστηρίζει οπαδικά. Αυτό είναι και όλη η πίκρα που κουβαλάω σε σχέση με τους κομματικους μηχανισμους και αυτού του είδους τις ομαδοποιήσεις των ανθρώπων, που δεν έχουν κοινό όφελος αλλά ίδιον όφελος.

ΕΡ. Σκέφτεστε να ασχοληθείτε με την πολιτική;

ΑΠ. Εγώ ασχολούμαι χρόνια με την πολιτική, σε επίπεδο πολύ προσωπικό, δεν ασχολούμαι με την κομματική. Η πολιτική είναι οποιαδήποτε δράση ασκεί ο πολίτης μέσα στο περιβάλλον στο οποίο ζει. Η κομματικοποίηση δεν με ενδιαφέρει καθόλου.

Αφήστε μια απάντηση

Top
 
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων