«

»

Σεπ 18 2012

Ἡ Montserrat Campallé στὸ Ἡρώδειο

ΓΡΑΦΕΙ: Η ΙΩΑΝΝΑ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ-ΔΟΥΚΟΥΜΕ.

Τὸ βράδυ τῆς 17ης Σεπτεμβρίου βρέθηκε στὸ  Ὠδεῖο Ἡρώδου τοῦ Ἀττικοῦ γιὰ μία καὶ μοναδικὴ συναυλία ἡ  διάσημη ἱσπανίδα ὑψίφωνος Montserrat Campallé. Ἡ ἀγωνία τοῦ κοινοῦ ἦταν μεγάλη ποὺ θὰ ἀντίκρυζε ἀπὸ κοντὰ ἕναν ζωντανὸ θρύλο  καὶ οἱ προσδοκίες του ἐπίσης. Δυστυχῶς ὅμως τὰ πράματα δὲν πᾶνε πάντα ὅπως τὰ περιμένουμε καὶ τὰ συναισθήματα εὔκολα ἀνατρέπονται. Μόλις τὴν ἄκουσα νὰ ἑρμηνεύει τὴν πρώτη ἄρια νόμιζα ὅτι εἶχα ψευδαισθήσεις. Εἶχα πράγματι ἀπέναντί μου τὴν soprano ποὺ θεωρεῖται ἡ μεγαλύτερη soprano τοῦ 20ου αἰώνα; Τίποτα δὲ θύμιζε τὴν  Montserrat Campallé στὰ χρόνια τῆς ἀκμῆς της. Ἔκοβε ἐπανειλημμένα  τὶς ψηλὲς νότες καὶ τὶς κορῶνες καὶ φάλτσαρε.  Ὁ θαυμασμός καὶ ἡ ἐκτίμησή μου δὲν ἄργησαν νὰ μετουσιωθοῦν σὲ βαθύτατη ἀπογοήτευση.

Πρώτη φορὰ  μοῦ συμβαίνει νὰ πηγαίνω σὲ συναυλία καὶ νὰ μετράω ἀντίστροφα τὶς ἄριες μέχρι νὰ τελειώσουν. Πρώτη φορὰ μοῦ συμβαίνει νὰ μὴ θέλω νὰ χειροκροτήσω καὶ νὰ τὸ κάνω μονάχα ἀπὸ εὐγένεια. Τὸ μόνο ποὺ ἄξιζε πραγματικὰ ἦταν τὰ ὀρχηστρικὰ κομμάτια ποὺ ἀκούστηκαν. Πολλοὶ μπορεῖ νὰ ποῦν πὼς εἶναι 79 χρονῶν καὶ δικαιολογεῖται, δὲν εἶναι ἔτσι ὅμως. Ὁ σωστὸς καλλιτέχνης πρέπει νὰ ξέρει τὶς δυνατότητες καὶ τὰ ὅριά του καὶ ὅταν φτάνει σὲ μία ἡλικία ποὺ δὲ θὰ μπορεῖ πλέον νὰ τραγουδᾶ νὰ ἀποσυρθεῖ  ἀξιοπρεπῶς, ὡς ἔνδειξη σεβασμοῦ πρὸς τοὺς θαυμαστές του, μὰ κυρίως πρὸς τὸν ἑαυτό του.

Αφήστε μια απάντηση

Top
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων