«

»

Μαρ 29 2012

Χριστόφορος Σταμπόγλης: μια συνέντευξη

ΓΡΑΦΕΙ: Η ΙΩΑΝΝΑ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ-ΔΟΥΚΟΥΜΕ.

Ο Χριστόφορος Σταμπόγλης είναι ένας διεθνούς φήμης τραγουδιστής όπερας και συγκεκριμένα βαθύφωνος που σε τέτοιους δύσκολους καιρούς φωτίζει με το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του το όνομα της Ελλάδας στο εξωτερικό. Είχα την χαρά και την τιμή ένας καλλιτέχνης τέτοιου βεληνεκούς να δεχτεί με τόση προθυμία να μου δώσει συνέντευξη για την εφημερίδα του σχολείου. Με λόγο απλό και κατανοητό απάντησε σε όλα τα ερωτήματά μου. Μέσα από τις απαντήσεις του φαίνεται το πάθος του για τη μουσική, η επαγγελματική του πορεία, το ήθος του, τα όνειρά του… Αλλά ας αφήσουμε τον ίδιο να μιλήσει…

Κύριε Σταμπόγλη, θα ήθελα κατ’ αρχάς να σας ευχαριστήσω που δεχθήκατε να παραχωρήσετε τη συνέντευξη αυτή στην εφημερίδα μας. Από όσα γνωρίζω για εσάς είστε βαθύφωνος. Τι υπότυπο φωνής διαθέτετε;

ΑΠ: Η φωνή του βαθυφώνου δεν έχει πολλές υποκατηγορίες, όπως σωστά το θέτετε. Οι βαθύφωνοι διαχωρίζονται σε basso cantante και basso profondo. Εγώ ανήκω στην κατηγορία του basso cantante που είναι η συνηθέστερη φωνή κυρίως στο ιταλικό ρεπερτόριο.

Ποιούς ρόλους έχετε ερμηνεύσει;

ΑΠ: Έχω ερμηνεύσει επί σκηνής πάνω από 70 ρόλους και έργα θρησκευτικής μουσικής.

Πού γεννηθήκατε;

ΑΠ: Γεννήθηκα στην Αθήνα.

Γιατί προτιμήσατε να εργαστείτε κυρίως στο εξωτερικό και όχι στην Ελλάδα;

ΑΠ: Η ερώτησή σας αυτή παραβλέπει μία σοβαρή περίοδο της πορείας μου. Υπηρέτησα γιά αρκετά χρόνια την τέχνη μου, στη χώρα μας και είμαι ευγνώμων στα θέατρα που με φιλοξένησαν, με πρώτο αυτό της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, στην οποία έκανα το ντεμπούτο μου το 1989 πλάι στον αείμνηστο μεγάλο Κώστα Πασχάλη και παρέμεινα εκεί μέχρι το 2002! Άλλοτε σαν μόνιμος και άλλοτε σαν έκτακτος συνεργάτης. Κατόπιν το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, όπου έχω την τιμή να νοιώθω μέλος της μεγάλης αυτής οικογένειας, αλλά και τη Θεσσαλονίκη (και πρό υπάρξεως Μεγάρου) και την Καλαμάτα και το Βόλο και την Κέρκυρα!

Η εξέλιξη όμως ενός λυρικού τραγουδιστή είναι η πορεία του και «εκτός των τειχών» και η κατάκτηση και διεθνών μουσικών σκηνών. Κι αυτό διότι η όπερα έχει την εξαιρετική ιδιότητα που της προσφέρει η σύζευξη λόγου και μουσικής – αντίθετα με το θέατρο – να είναι μια διεθνούς εμβέλειας τέχνη.

Τώρα μοιράζομαι το χρόνο μου στα θέατρα του εξωτερικού αλλά με ξεχωριστή χαρά ανταποκρίνομαι στις προσκλήσεις της χώρας μου όταν αυτό μπορεί αν συμπεσουν με το ήδη υπάρχον πρόγραμμά μου. Κάτι που θα συμβει άμεσα. Στις 4 Μαΐου ερμηνεύω τα «Τραγούδια και τους Χορούς του Θανάτου» του Μουζόρσκυ, με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και υπό τη Διεύθυνση του Αρχιμουσικού κ. Βύρωνα Φιδετζή, στο Μέγαρο.

Πόσα χρόνια ασχολείστε με τη μουσική;

ΑΠ: Νομίζω όλη μου τη ζωή, με τις χορωδίες των σχολείων μου, τις κατασκηνώσεις, τις παρέες με τις κιθάρες και τα τραγούδια (και μη φανταστείτε πως αυτό δεν είναι μουσική!) αλλά αν με ρωτάτε πόσα χρόνια είμαι επαγγελματίας, φέτος κλείνω τα 25, συν 6 χρόνια σπουδών.

Η πρώτη ενασχόλησή σας με τη μουσική ήταν πρωτοβουλία των γονέων σας ή δική σας;

Η σχέση μου με τη μουσική ήταν έργο των γονιών μου. Κι αυτό είναι το θεμέλιο! Η ενασχόληση ήταν δική μου πρωτοβουλία.

Από ποιά ηλικία αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το τραγούδι;

ΑΠ: Από τα 15 αλλά δε μπορούσε να γίνει αυτό πριν φτάσω τα 18.

Τι σπουδές έχετε κάνει;

ΑΠ: Ξεκίνησα ως μαθητής το Ωδείου Αθηνών, στην τάξη της κυρίας Μορφωνιού και μετά από δύο χρόνια κέρδισα την υποτροφία «Μαρία Κάλλας» με την υποστήριξη της οποίας πήγα στο Λονδίνο, στο Guildhall School of Drama όπου μελέτησα με την Vera Rozsa. Από το 1994 μέχρι το θάνατό του το 2007 μελέτησα με τον μεγάλο Έλληνα βαρύτονο Κώστα Πασχάλη. Σοβαρό ρόλο στη διαμόρφωση της τεχνικής μου όμως έπαιξε και η συμβουλή του σημαντικού Έλληνα βαθύφωνου κ. Δημήτρη Καβράκου.

Υπήρξε κάποιο άτομο που σας έκανε να θέλετε να ασχοληθείτε με το συγκεκριμένο επάγγελμα;

ΑΠ: Άτομο όχι, αλλά το πάθος μου για την τέχνη αυτή ναι!

Υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης που αποτελεί πρότυπο για εσάς;

ΑΠ: Η απάντηση μπορεί ν’ακουστεί στερεότυπη αλλά είναι αυτή: Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ! και το ακόμα άλυτο μυστήριο αυτού του φαινομένου.

Πόσο σημαντική πιστεύετε ότι είναι η επιλογή του δασκάλου τραγουδιού στην πορεία ενός λυρικού τραγουδιστή;

ΑΠ: Είναι πολύ σημαντική αλλά για λόγους διαφορετικούς απο αυτούς που ίσως πιστεύετε. Η επιλογή του δασκάλου είναι μια σοβαρή ευθύνη του μαθητή. Ευθύνη προς τον ίδιο του τον εαυτό. Γιατί είναι βασικό, ο μελλοντικός τραγουδιστής να μην εναποθέσει όλες τις ελπίδες του στο δάσκαλο/α! Η ευθύνη της μάθησης παραμένει ευθύνη του μαθητή. Το πιο σύνηθες είναι ο μαθητής να «πετάει το μπαλάκι» στο δάσκαλο απαιτώντας από αυτόν/ην να κάνει θαύματα. Το να θέλουμε να μάθουμε οφείλει να είναι δική μας επιθυμία και να παραμείνει έτσι μέχρι την ολοκλήρωση των σπουδών μας. Τότε ο δάσκαλος μπορεί να αποκτήσει σχέση με τη φύση του μαθητή/τριας να γνωρίσει το όργανο και να αντιληφθεί πώς αυτό λειτουργεί. Τότε μπορεί να καθοδηγήσει το μαθητή/τρια στο πώς να μάθει ο ίδιος/α από τη φωνή του/της και όχι από κάπου «έξω». Η μόνη κατηγορία δασκάλων που δε συστήνω είναι αυτοί που θέλουν να επιβάλλουν στο μαθητή τον τρόπο με τον οποίο οι ΙΔΙΟΙ τραγουδούσαν.

Τέλος ίσως παρατηρήσατε πως «άλλαξα» πολλούς δασκάλους. Όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Η μαθητεία του λυρικού τραγουδιού δεν τελειώνει ποτέ! Αφού ο τραγουδιστής ολοκληρώσει μια τεχνική κατάρτιση που του επιτρέπει να φέρει εις πέρας ρόλους του ρεπερτορίου του, συχνά αναζητά συμβουλή έμπειρων τραγουδιστών για να λύσει προβλήματα που μπορεί να του γεννά ένας συγκεκριμένος ρόλος. Αυτά μπορεί να λύνουν και μεγάλοι πιανίστες-συνοδοί, γνωστοί σε εμάς ως κορεπετίτορες. Εγώ πολύ συχνά επισκέπτομαι τον αγαπημένο μου φίλο Δημήτρη Καβράκο και του τραγουδώ και τον ρωτώ. Αλλά πιστεύετε πως ο κ. Δημήτρης Γιάκας, ο μόνιμος κορεπετίτοράς μου, δεν είναι και δάσκαλός μου;

Αντιμετωπίσατε δυσκολίες στην αρχή της επαγγελματικής σας πορείας; Κι αν ναι, τότε ποιές ήταν αυτές;

ΑΠ: Όχι. Ήμουν τυχερός αλλά και σίγουρος.

Ποιά είναι η καλύτερη συμβουλή που σας έχει δώσει κανείς;

ΑΠ: Οι συμβουλές εκτιμώνται ανάλογα με τις ανάγκες μας. Έχω ακούσει πολλά και σοφά πράγματα κι από σπουδαίους ανθρώπους. Αλλά η συμβουλή που έκανε εμένα να προχωρήσω ήταν: «Τραγούδα έτσι που να σου αρέσει εσένα και να ευχαριστεί εσένα κι όχι κάποιον άλλο». Συχνά κάνουμε πράγματα σκεπτόμενοι πόσο χαρούμενος και ικανοποιημένος θα ήταν ο τάδε ή η δείνα αν το κάνω έτσι. Αυτό στο τραγούδι δεν λειτουργεί (νομίζω και πουθενά). Μια νότα που κάνει ευτυχισμένο τον ίδιο τον τραγουδιστή είναι βέβαιο πως θα ενθουσιάσει το κοινό του. Η συμβουλή ήρθε από τον εξαιρετικό συνάδελφο, βαρύτονο Τάση Χριστογιαννόπουλο που είναι και ακριβός μου φίλος.

Ποιά είναι τα μελλοντικά σας όνειρα όσον αφορά τη δουλειά σας;

ΑΠ: Επιτρέψτε μου, επειδή προφανώς όσοι διαβάζετε αυτό είστε πολύ νέοι, να αρνηθώ τη λέξη «δουλειά» και να την αντικαταστήσω με τη λέξη «εργασία». Και προτείνω να το κάνετε κι εσείς στη ζωή σας. Η δουλειά προέρχεται από τη λέξη δουλεία ενώ η εργασία από τη λέξη έργο, και ξέρετε, οι λέξεις έχουν ξεχωριστή δύναμη κρυμμένη μέσα τους. Όνειρα για την εργασία μου λοιπόν δεν έχω. Έφτασα εκεί που ήθελα κι εδώ θα ήθελα να κρατήσω το επίπεδό μου ή και να το βελτιώσω. Κάνω όμως όνειρα για τη ζωή μου.

Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο που θέλει να ασχοληθεί συγκεκριμένα με το κλασικό τραγούδι;

ΑΠ: Να μη χάσει ποτέ την πίστη του στον εαυτό του/της! Έχουμε τη δυνατότητα επειδή έχουμε τη δύναμη να καταφέρουμε τα πάντα. Αρκεί να μην καταθέσουμε τη δύναμη αυτή στα χέρια κάποιου άλλου. Μη το κάνετε αυτό, ποτέ!

Φωτογραφίες:
http://www.christophorosstamboglis.com/www.christophorosstamboglis.com/christophorosstamboglis.com.html

Αφήστε μια απάντηση

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων