«

»

Φεβ 03 2012

Εξειδίκευση

ΓΡΑΦΕΙ: Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΠΑΣ.

Τον 18ο με 19ο αιώνα η βιομηχανική επανάσταση αλλάζει τα δεδομένα του τότε και κατά συνέπεια του τώρα. Μιλάμε για μία τεχνολογική πρόοδο και τελειοποίηση των τεχνολογικών μέσων. Ο άνθρωπος έχει την ταση να αναλύει, να εμβαθύνει και εν τέλει να τελειοποιεί τα πράγματα. Έτσι, σε συνδυασμό με τη συσσώρευση των γνώσεων, τη συνεχή αναλυτική προσέγγιση κάθε ζητήματος και τη λογική ότι η γνώση πρέπει να αξιοποιείται στην πράξη, η ειδίκευση είναι πλέον το φαινόμενο που αφορά τους περισσότερους μαθητές, φοιτητές αλλά και εργαζόμενους. Όμως, ποιά είναι τα αποτελέσματα και οι συνέπειες της συνεχούς εξειδίκευσης στις ζωές των μαθητών και εν δυνάμει φοιτητών;

Πλέον, το εκπαιδευτικό σύστημα «απειλεί» τους μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης να επιλέξουν έναν κλάδο-κατεύθυνση όπου θα παρακολουθούν κατά μέσο όρο 7-8 ώρες τα μαθήματα τα οποία τους είναι απαραίτητα για την εισαγωγή τους στις σχολές ως ακαδημαϊκοί πολίτες. Αυτό ακριβώς… τα μαθήματα και μόνον εκείνα που τους είναι αναγκαία για την επιτυχία τους στις πανελλαδικές εξετάσεις και όχι εκείνα που τυχόν καλλιεργούν το πνεύμα και τη ψυχή των μαθητών. Έτσι καταλήγουμε στον περιορισμό και στην περιθωριοποίηση των περισσότερων μαθημάτων της γενικής παιδείας. Η συνεχής ενασχόληση με συγκεκριμένα θέματα τελικά δεν αποφέρει τίποτα παρά μόνο την επιπλέον και την πιο ουσιαστική γνώση για τα θέματα αυτά. Η μονοτονία, η πλήξη, και η έλλειψη ενδιαφέροντος για τα υπόλοιπα ζητήματα, όπως η ανάγκη για επικοινωνία με άλλους ανθρώπους, η διασκέδαση και η τέχνη, είναι κάποιες από τις συνέπειες του φαινομένου αυτού. Καταλήγουμε να κοιτάμε το «δέντρο» και να χάνουμε το «δάσος». Απέχουμε από θέματα και αντικείμενα που μας κάνουν ανθρώπους. Όλοι θέλουμε χρόνο για να ξεφύγουμε από το μουντό, το καθημερινό. Να ψάξουμε κάτι διαφορετικό, να χαμογελάσουμε, να αναρωτηθούμε, να σκεφτούμε, να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε…

Η ειδίκευση λοιπόν αρχίζει απ’τα σχολεία. Εκεί που σήμερα περνάμε τη μισή μέρα και την άλλη μισή προετοιμαζόμαστε για την επόμενη. Εκεί που πλέον επικρατεί η τεχνοκρατούμενη εκπαίδευση με αποτέλεσμα τον παραγκωνισμό της ανθρωπιστικής παιδείας… Όλα γυρίζουν γύρω από ένα καί μόνο αντικείμενο που τελικά αυτό το αντικείμενο το αναλύουμε και ειδικευόμαστε πάνω σε αυτό, τόσο πολύ που στο μέλλον απογοητευόμαστε και κουραζόμαστε γιατί συνειδητοποιούμε ότι χάνουμε πολλά περισσότερα από όσα κερδίζουμε… Πώς λοιπόν να βγαίνουν οι νέοι σωστοί πολίτες; Πώς να ενδιαφέρονται για τα κοινά εφόσον απ’το σχολείο δεν έμαθαν βασικούς όρους κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής ζωής αλλά και την επικοινωνία με τους γύρω; Η προσπάθεια και η δουλειά μας μέσω της ειδίκευσης ειδικά από τόσο μικρή ηλικία τυποποιεί την εργασία μας.

Η κούραση και η απέχθεια τελικά πολλών ζητημάτων όλο και μεγαλώνει. Έτσι αλλοτριώνεται η σκέψη μας και ασυναίσθητα η ίδια μας η ζωή. Πλέον δεν βγαίνουν άνθρωποι και σωστοί πολίτες αλλά χειραγωγήσιμα, άπραγα, πνιγμένα με γνώσεις ανθρωπάκια. Διότι το έγκλημα της συγχώνευσης της παιδείας με την εκπαίδευση δεν το βλέπει κανείς…

Αφήστε μια απάντηση

Top
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων