Θα σας κέντριζε το ενδιαφέρον μια μαφιόζικη ταινία, προσαρμοσμένη στα καινούρια δεδομένα, με τρεις θρύλους της υποκριτικής και έναν θρίαμβο στη σκηνοθεσία; Για να μην τα πολυλογώ, στους τρεις βασικούς ρόλους παίζουν ο Robert De Niro, ο Al Pacino και ο Joe Pesci, ενώ τη σκηνοθεσία την επιμελήθηκε ο Martin Scorsese.
Πάμε πίσω, λοιπόν, στη δεκαετία του ‘60 όπου ο Φρανκ Σίραν (Robert De Niro), ένας απλός φορτηγατζής, δουλεύει για να θρέψει την οικογένειά του. Μετά από ένα τυχαίο συμβάν θα βρεθεί στο πλευρό και θα κερδίσει την εμπιστοσύνη ενός δύσκολου, ευγενικού, πρακτικά σκληρού και μικρόσωμου άντρα της μαφίας, του Ράσελ Μπαφολίνο (Joe Pesci). Από τη στιγμή εκείνη, ο Σίραν αναλαμβάνει με ψυχρή αποτελεσματικότητα όλες τις βρώμικες δουλειές. Το κέρδος του έγινε πολλαπλάσιο, καθώς απέκτησε τη φήμη του σταθερού και ευπειθή εκτελεστή. Μερικές συναντήσεις τον ανέβασαν στην πυραμίδα και τον κατέστησαν το δεξί χέρι του πανίσχυρου συνδικαλιστή, Τζίμι Χόφα (Al Pacino). Ένας εγωκεντρικός δημαγωγός, ένας σταρ των media που αντιμετώπιζε εριστικά και υποτιμητικά τους εχθρούς του. Τις περισσότερες φορές, όμως, καλόκαρδος και με το μότο του να είναι η αλληλεγγύη.
Η ταινία από την αρχή μέχρι και το τέλος της ήταν τελείως προσεγμένη. Ο Rodrico Prieto, όπως συνηθίζει, έκανε καταπληκτική δουλειά στη φωτογραφία. Ήταν από τα ωραιότερα αποτελέσματα που έχω δει, ενώ το soundtrack είναι το καλύτερο στην κατηγορία του. Κάποια σημεία της ταινίας θα μπορούσαν να κοπούν, καθώς η ταινία διαρκεί τρεισήμισι ώρες, κάτι που ίσως κατάντησε κουραστικό.
Παρόλα αυτά ήταν μια αριστοτεχνικά μελετημένη ιστορία πάνω στη βαρβαρότητα της ζωής, τα πολιτικά παιχνίδια και μια συγχώρεση που δεν έρχεται ποτέ. Στην τελική, σας προτείνω να παρακολουθήσετε ανεπιφύλακτα την ταινία.
