Feed
Άρθρα
Σχόλια

Αρχείο για την κατηγορία 'Πρόσωπα/People'

[χωρίς]

Όλη η Ελλάδα, ένας Κυνόδοντας.

Ο Σταυρός του Νότου στο στέρνο μου

Οι εννιά επιβάτες συνεχίζουν να ταξιδεύουν στον ωκεανό των συνθέσεων του Θάνου Μικρούτσικου, με το ατμόπλοιο S/S «Μουσικές Ιστορίες», τιμώντας τον ένα χρόνο από την αναχώρησή του. Σήμερα είναι η σειρά μου: Ο Σταυρός του Νότου.

 

Αν πεθάνω,
δε θα ξανάρθει ο ταχυδρόμος
δε θα μου στείλεις πια βιβλία
ή την καρδιά σου σ’ ένα φάκελλο
δε θα σε δω να φεύγεις
ή να έρχεσαι

δε θα καθίσω πια ποτέ στο μπαρ
και συ στο πλάι μου
ή απέναντι κατάμονος
να με κοιτάς.

Τασία – έναν καφέ παρακαλώ

Θ’ ανάψω τη ζωή μου
και θα κάψω τα βιβλία

τι όμορφα που καίγεται
η φράση «σ’ αγαπώ» – αναδιπλώνεται στον εαυτό της
σαν να βάζει στο πρόσωπο το χέρι της
από ντροπή

λίγο νερό παρακαλώ
και πλένε το ποτήρι μου καλύτερα
κυρά μου

εγώ έριξα προχθές νερό
κι έσβησα τα όνειρά μου

ο καφές σας κύριε

η στάθμη της αγάπης σου
κατέρχεται
διψάω

λίγο νεράκι κύριοι
λίγο νερό καλοί μου κύριοι

και είναι λέει ποιητής

η ποίηση φίλε πέθανε

βρέχει
πότε θα πάψει πια να βρέχει;
αφ’ ότου έφυγες
δεν έπαψε να βρέχει

ήσουν περίεργος να μάθεις
τι υπάρχει πίσω από το θάνατο

θάνατος
τι άλλο θέλεις να υπάρχει;

Κώστας Ταχτσής

Σαν σήμερα, το 1988, έφυγε από τη ζωή.
…………………………………………………………………………………………………..
Απόσπασμα από το ποίημά του «Η συμφωνία του ‘Μπραζίλιαν‘»

#supportartworkers

Ανθισμένη κυψέλη

«Χρέος μας είναι η ανάσταση όχι σε μια άλλη ζωή. Αλλά να υψώσουμε το ανάστημά μας σε αυτή τη ζωή, να προσεγγίσουμε κάτι υψηλό. Αυτή είναι μια πρόκληση που δεν τελειώνει ποτέ.»

Χ. Μποκόρος, Συνέντευξη στη Βασ. Τζιβελέκου,  Εφημερίδα των Συντακτών, 22.12.2016

Χρήστος Μποκόρος, Ανθισμένη κυψέλη

8 Μαρτίου

«My darling. I’m waiting for you. How long is the day in the dark? Or a week? The fire is gone, and I’m horribly cold. I really should drag myself outside but then there’d be the sun. I’m afraid I waste the light on the paintings, not writing these words. We die. We die rich with lovers and tribes, tastes we have swallowed, bodies we’ve entered and swum up like rivers. Fears we’ve hidden in – like this wretched cave. I want all this marked on my body. We are the real countries. Not boundaries drawn on maps with the names of powerful men. I know you’ll come carry me out to the Palace of Winds. That’s what I’ve wanted: to walk in such a place with you. With friends, on an earth without maps.»

Εκεί που ζούμε

Απόπλους με το s/s Cyrenia

«Μου αρέσει ένα χωριό στην Κρήτη, απέναντι από το Λιβυκό πέλαγος που κάναμε μες τη γυναίκα μου ένα σπίτι πριν μερικά χρόνια και εκεί μπορείς να συνομιλείς με τον Xρόνο. Χρόνος ίσον θάνατος. Παρουσία του αέναου Λιβυκού μου αρέσει να συνομιλώ μαζί του.
Μου λέει: Θα σε κερδίσω, όπως τους κερδίζω όλους.
Και του απαντώ: Το ξέρω, και προετοιμάσου για τα επόμενα χτυπήματα που εγώ θα σου δώσω μέχρι να με ρίξεις κάτω.
Κι όταν με ρίξει κάτω,θα ήθελα όλα τα δικά μου πρόσωπα να φοράνε λευκά.
Όλη μου τη ζωή έπαιζα μουσική ντυμένος στα μαύρα.
Tώρα θα ήθελα στα λευκά.»

Σήμερα αποχαιρετάμε τον Θάνο Μικρούτσικο.
Τον ευχαριστούμε για την αίσθηση αιωνιότητας που μας χάρισε.

Η πολιτική κηδεία θα πραγματοποιηθεί σήμερα, 30 Δεκέμβρη και ώρα 14.30 στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Η σορός θα εκτίθεται από τις 10.30 π.μ. στην αίθουσα τελετών για τον τελευταίο αποχαιρετισμό.
Αντί για στεφάνια, η οικογένεια παρακαλεί να διατεθούν τα χρήματα για τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα της Μόριας.

GR 07017 1355 0006 3551 3856 0788 -Τράπεζα Πειραιώς.

«Ας φροντίσω να είμαι πράγματι παρών»: Με τη ματιά του πρωταγωνιστή

Οι εικοσιτέσσερις ώρες μιας ημέρας μπορεί να αφήνουν την επίγευση ολόκληρης ζωής. Στο πρώτο μυθιστόρημα του Χρίστου Κυθρεώτη Εκεί που ζούμε, από τις εκδόσεις Πατάκη, τόσος χρόνος χρειάζεται και επαρκεί προκειμένου ο ήρωας να διανύσει το trailer της ζωής στην Ελλάδα της κρίσης, μεταξύ Αθήνας και Ορχομενού.

Διαβάστε περισσότερα στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.

Παλιότερα Άρθρα »

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων