Feed
Άρθρα
Σχόλια

Αρχείο για την κατηγορία 'Πρόσωπα/People'

Μάηδες

Μύρισε η άβυσσο από τους μάηδες της ζωής μας, αυτούς που δε θα αναστηθούν. Κάποτε -ελπίζω- θα τους ξανανταμώσουμε.

Ακόμα σκέφτομαι τον προχθεσινό «Mephisto«.
Πηγαίνετε να δείτε πώς γίνεται το μυθιστόρημα θέατρο. Πώς ένας απλός ηθοποιός της επαρχίας ανέρχεται στη θέση του διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου στο Γ’ Ράιχ. Τι δίνει και τι παίρνει. Το καθεστώς διαβρώνει τον χαρακτήρα ή ο χαρακτήρας «χρησιμοποιεί» το καθεστώς;
Κι όλα αυτά μέσα από έναν εκρηκτικό μονόλογο, με έναν σκηνοθέτη-ηθοποιό που σε καθηλώνει, που ξέρει πώς να κινήσει όλα τα αόρατα νήματα του κορμιού του, για να μην μπορείς να πάρεις το βλέμμα σου ούτε λεπτό από πάνω του.
Με μια προσωπίδα τόσο καλά κολλημένη στο πρόσωπο, που δεν ξέρεις ποιος είναι ο άνθρωπος και ποιος ο ρόλος.
Το σκηνικό και το κοστούμι έλαμπαν μέσα στο μαύρο υπόγειο. Ο ηθοποιός ήταν το κοστούμι του. Το κοστούμι ήταν ο χαρακτήρας του. Η μουσική αγκάλιαζε το ανθρώπινο.
Η σκηνή της Ιστορίας είναι λαμπερή και αμείλικτη για τους πρωταγωνιστές.
[Θυμηθήκαμε τι σημαίνει καλός ηθοποιός και άρτια παράσταση (και όχι mutatis mutandis).]
Πολλά συγχαρητήρια στον Nikolas Vagion, στην Eva Nathena, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης – Michael Cacoyannis Foundation και σε όλους τους συντελεστές αυτής της υπέροχης δουλειάς: Ειρήνη Δερμιτζάκη, Έλσα Γκογκογλου, Παναγιώτης Μπούκας, Βασίλης Χριστακέας, Γιάννης Κότσιρας, Κωνσταντίνος Οικονόμου, Θανάσης Καρατζάς, Αντώνης Κοκολάκης.

Από την Πέμπτη 20 Ιανουαρίου 2022

Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 21:30

Για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων

Στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, Ταύρος.

mephisto

Νομοτελειακά

Είχα τη μεγάλη τύχη να έχω δάσκαλο τον Νικήτα Παρίση στα πρώτα χρόνια της καθηγητικής μου ζωής. Χωρίς τη γνώση και την έγνοια του δε θα είχα φτάσει ούτε στα μισά της σημερινής μου διαδρομής. Η μαθητεία δίπλα του ήταν άσκηση πειθαρχίας, εργατικότητας, επιμονής, κόπωσης.

Νομοτελειακά, του οφείλαμε όλοι ένα αφιέρωμα. Θα βρείτε κείμενα της συντροφιάς στο τεύχος 180 της Νέας Παιδείας και θα ανταμώσουμε στις 28 Μαρτίου 2022, στις 19:00, στο Σπίτι της Κύπρου, να παρουσιάσουμε την ποιητική του συλλογή «Άυπνες νύχτες» και να μιλήσουμε για τον δάσκαλό μας.

nikitas5

Ειρήνη Παπά

Υπάρχει ένα είδος απελπισίας που δε μπορείς να είσαι πλέον λυπημένος.
Που δεν αντέχεις άλλη λύπη.
Κάθε άνθρωπος που είναι ενήμερος της μοίρας του, ξέρει πότε χτυπάει το καμπανάκι.
Ο χρόνος αρχίζει και μικραίνει.
Συνειδητοποιείς ότι γεννήθηκες όταν δεν το ήθελες,
κατοικείς σε ένα σώμα που δεν το ξέρεις
και τελικά δεν ορίζεις τίποτα.
Τότε δε σου μένει παρά να υιοθετήσεις τη ζωή σου.
Υιοθετείς ιδανικά, υιοθετείς αγάπες, απλώς και μόνο για να επιβιώσεις.
Ειρήνη Παπά
……………………………………………………………….
Πηγή: lifo. gr
Εφημερίδα Ελευθεροτυπία (1993)
Απόσπασμα από συνέντευξη στον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο.

Εμβόλια: η ανισότητα των -70 C

Του Θοδωρή Αγγελόπουλου

Χτες έκανα τη δεύτερη δόση του εμβολίου. Την ώρα που η ευγενέστατη νοσοκόμα έβαζε τη σύριγγα καρφωμένη στο μπράτσο μου, ένας χείμαρρος από σκέψεις κατέκλυζαν το μυαλό μου.  Πρώτα απ όλα η τεράστια συζήτηση που άνοιξε με την παρέμβαση του προέδρου των ΗΠΑ Μπάιντεν, την απόρριψη της από την Μέρκελ και την ανεκδιήγητη στάση της Ούρσουλα με Φον, παρακαλώ.

Έχω ταξιδέψει και πολλοί ακόμη θα ταξιδεύουν σε χώρες και ηπείρους όπου ακόμη και αυτές οι αποφάσεις του Μπάιντεν δεν θα φτάσουν ποτέ.

Εάν δεν επενδύσουμε σε προσιτές δόσεις, ολόκληρες περιοχές του κόσμου θα αποκλειστούν και δε θα μπορέσουν να σταματήσουν τη διάδοση του Covid. Οπότε, τι; Η κόρη μου για παράδειγμα, και η κάθε κόρη, θα είναι εκτεθειμένη σε νέες εκρήξεις, νέα lockdown, νέα οικονομική καταστροφή, νέα κύματα ανεργίας και πάλι από την αρχή.

Εμβόλια, λοιπόν, για όλους. Ένα θεμελιώδες δικαίωμα είναι η προσβασιμότητα στη χρήση. Τα συντάγματα όλων των Ευρωπαϊκών χωρών προστατεύουν την υγεία ως δικαίωμα για κάθε άτομο, θεμελιώδες δικαίωμα.

Χρειάστηκε μια πανδημία όπως αυτή που βιώσαμε, για να κατανοήσουμε βαθιά την αξία των εμβολίων. Ατελείωτοι θάνατοι, ο πόνος εκείνων που παραμένουν, ένα οικονομικό και κοινωνικό τσουνάμι.  Έκρηξη της φτώχειας. Δεκάδες ιοί έχουν χτυπήσει την πόρτα μας τα τελευταία χρόνια. Αλλά σε μας φάνταζαν μακρινοί. Ήμασταν σχεδόν πεπεισμένοι ότι δε μας αφορούσαν.

Κι όμως,  μας ήρθε.  Βιώνουμε μια τραγική πραγματικότητα. Καταλάβαμε πώς τα εμβόλια είναι όχημα και εγγύηση ζωής. Ελευθερία κινήσεων. Ελευθερία μελέτης και εργασίας. Ελευθερία σχέσεων. Ελευθερία να αγκαλιάζεις και να φιλάς αγαπημένους. Τους φίλους μας. Ο μαζικός εμβολιασμός έχει μειώσει σοβαρές επιπτώσεις και σχεδόν εξαλείψει τους θανάτους.

Συμβαίνει  όμως αυτό παντού; Δυστυχώς όχι. Οι ανισότητες μεταξύ χωρών είναι τεράστιες. Έχουμε το «προνόμιο» της δημοκρατίας, που μας προστατεύει. Αλλά ακριβώς για αυτόν τον λόγο, εμείς και άλλες δημοκρατικές χώρες πρέπει να κάνουμε κάτι για εκείνους που δεν έχουν αυτό το δικαίωμα. Και δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση στο εμβόλιο. Ακριβώς γι’ αυτό αυτοί που έχουν τα οικονομικά μέσα πρέπει να το κάνουν, θέτοντας τους πόρους τους σε δράση για την παγκόσμια υγεία.

Αντιληφτήκαμε πως η επένδυση στην έρευνα είναι θεμελιώδης. Υπάρχει, όμως, ένα πρόβλημα στην παραγωγή και διανομή εμβολίων, που δημιουργεί μεγάλη ανισότητα μεταξύ χωρών και μεταξύ διαφορετικών περιοχών στις ίδιες χώρες: η  αλυσίδα από τη παραγωγή μέχρι τη χρήση των εμβολίων  στους -70 C.

Σκέφτομαι τους πληθυσμούς που ζουν στην Αφρική ή την Ασία σε περιοχές με ελλιπές ή ακόμη και χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Πώς θα διατηρηθούν τα εμβόλια σε τόσο υψηλές θερμοκρασίες; Πώς θα τα μεταφέρουν χωρίς να τα καταστρέφουν; Οι γυναίκες αναγκάζονται να μεταφέρουν τα παιδιά τους και να ταξιδεύουν για χιλιόμετρα, χωρίς επαρκή μέσα μεταφοράς για να τα εμβολιάσουν. Και πόσοι δεν εμβολιάζονται;

Γιατί, λοιπόν, δεν παράγονται θερμοσταθερά και ίσως αυτοδιαχειριζόμενα εμβόλια; Όχι μόνο για το Covid, αλλά για όλες τις ιϊκές ασθένειες.  Θα ήταν πραγματική επανάσταση αν επενδύαμε στην έρευνα για την παραγωγή εμβολίων που μπορούν να αποσταλούν και να αποθηκευτούν ακόμη και σε υψηλές θερμοκρασίες.

Πολλοί ερευνητές έχουν θέσει ανοιχτά το πρόβλημα. Η έρευνα δεν έχει αναπτυχθεί προς αυτή την κατεύθυνση, γιατί το πρόβλημα δεν αφορά τις προηγμένες χώρες. Αλλά εάν δεν επενδύσεις σε έρευνα για καινοτόμα και προσβάσιμα εμβόλια, ολόκληρες περιοχές του κόσμου θα αποκλειστούν από την ελευθερία να ζουν. Δεν θα είναι σε θέση να καταπολεμήσουν την εξάπλωση των ιών. Και ο πιο εξελιγμένος κόσμος θα έχει αρνητικές επιπτώσεις, όπως ήδη βλέπουμε, γιατί τώρα είμαστε όλοι αλληλένδετοι και αλληλοεξαρτώμενοι.

Η επένδυση σε αυτή τη κατεύθυνση θα σώσει πολλές ανθρώπινες ζωές από τον θάνατο. Θα είναι μια πράξη δικαιοσύνης. Μια προσφορά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μια προσφορά σε εμάς τους ίδιους. Μπορούμε να το κάνουμε τώρα ή να περιμένουμε την επόμενη πανδημία;

Ημέρα της Μητέρας

Για την Ημέρα της Μητέρας θα πω μόνο αυτό για μια μητέρα που με έχει σκλαβώσει από τότε που τη γνώρισα.

Γιορτή της Μητέρας: Για τη Νίκη η υιοθεσία δεν ήταν σωτηρία, αλλά οικογένεια (Ladylike, 9/5/2021)

[χωρίς]

Όλη η Ελλάδα, ένας Κυνόδοντας.

Ο Σταυρός του Νότου στο στέρνο μου

Οι εννιά επιβάτες συνεχίζουν να ταξιδεύουν στον ωκεανό των συνθέσεων του Θάνου Μικρούτσικου, με το ατμόπλοιο S/S «Μουσικές Ιστορίες», τιμώντας τον ένα χρόνο από την αναχώρησή του. Σήμερα είναι η σειρά μου: Ο Σταυρός του Νότου.

 

Αν πεθάνω,
δε θα ξανάρθει ο ταχυδρόμος
δε θα μου στείλεις πια βιβλία
ή την καρδιά σου σ’ ένα φάκελλο
δε θα σε δω να φεύγεις
ή να έρχεσαι

δε θα καθίσω πια ποτέ στο μπαρ
και συ στο πλάι μου
ή απέναντι κατάμονος
να με κοιτάς.

Τασία – έναν καφέ παρακαλώ

Θ’ ανάψω τη ζωή μου
και θα κάψω τα βιβλία

τι όμορφα που καίγεται
η φράση «σ’ αγαπώ» – αναδιπλώνεται στον εαυτό της
σαν να βάζει στο πρόσωπο το χέρι της
από ντροπή

λίγο νερό παρακαλώ
και πλένε το ποτήρι μου καλύτερα
κυρά μου

εγώ έριξα προχθές νερό
κι έσβησα τα όνειρά μου

ο καφές σας κύριε

η στάθμη της αγάπης σου
κατέρχεται
διψάω

λίγο νεράκι κύριοι
λίγο νερό καλοί μου κύριοι

και είναι λέει ποιητής

η ποίηση φίλε πέθανε

βρέχει
πότε θα πάψει πια να βρέχει;
αφ’ ότου έφυγες
δεν έπαψε να βρέχει

ήσουν περίεργος να μάθεις
τι υπάρχει πίσω από το θάνατο

θάνατος
τι άλλο θέλεις να υπάρχει;

Κώστας Ταχτσής

Σαν σήμερα, το 1988, έφυγε από τη ζωή.
…………………………………………………………………………………………………..
Απόσπασμα από το ποίημά του «Η συμφωνία του ‘Μπραζίλιαν‘»

Παλιότερα Άρθρα »

Top
 
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων