Feed
Άρθρα
Σχόλια

Αρχείο για την κατηγορία 'Πολιτι(εια)κά/Politics'

Καλεσμένη του 4ου Περιφερειακού Κέντρου Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού (ΠΕΚΕΣ) και της συντονίστριας, Γιούλης Χρονοπούλου, την Παρασκευή, 18/10/2019, είχα την ευκαιρία να συναντήσω και να συζητήσω με εκπαιδευτικούς γύρω από το θέμα της αξιοποίησης του θεάτρου τεκμηρίωσης στη διδακτική συγκρουσιακών ζητημάτων της Σύγχρονης Ιστορίας.

Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον που δείξατε για το αντικείμενο και την ένταξή του σε άλλες πτυχές της σχολικής ζωής, εντός κι εκτός τάξης, και για τη θερμή ανταπόκρισή σας, Παρασκευή βράδυ στις 20.00.

Και τίποτα δε θα γινόταν χωρίς τη φιλόξενη διάθεση του 3ου Γυμνασίου Νέας Σμύρνης και της διευθύντριάς του, Αφροδίτης Σκούμπη.

Θα τα ξαναπούμε.

Εθνική περηφάνια

«Το Θέατρο διαλέγεται με την Ιστορία: από την αρχαία εποχή έως σήμερα»

Σάββατο 23 Φεβρουαρίου 2019

«Πολυχώρος Πολιτισμού» του Δημοτικού Σχολείου Καρτερολίου-Μεσσήνη

προ-φεστιβαλική εκδήλωση-8ο  Διεθνές Νεανικό Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος

Αρχαία Μεσσήνη 2019

 

10:00-10:05 Καλωσόρισμα-Χαιρετισμοί

10:05-10:30 «Το θέατρο τεκμηρίωσης στην εκπαίδευση: με βλέμμα κριτικό στην Ιστορία»

Εισηγήτρια: Αναστασία Μερκούρη, Φιλόλογος Εκπαιδευτηρίων «Νέα Γενιά Ζηρίδη»

10:30-11:30 «Στην υπηρεσία της κατασκοπείας και από τις δύο πλευρές του Τείχους»

Εργαστήριο: Αναστασία Μερκούρη, Φιλόλογος Εκπαιδευτηρίων «Νέα Γενιά Ζηρίδη»

11:30-11:45 Διάλειμμα

11:45-11:55 «Η δραματοποίηση στη διδασκαλία του μαθήματος της Ιστορίας: καλές πρακτικές»

Εισηγητής: Δρ Ιωάννης Καρακατσιάνης, Φιλόλογος 7ου Γυμνασίου Καλαμάτας

11:55-12:15 Εργαστήριο: Δρ Ιωάννης Καρακατσιάνης, Φιλόλογος 7ου Γυμνασίου Καλαμάτας

12:15-12:30 «Μίμησις πράξεως. Από το θεατρικό κείμενο στη σκηνή»

Εισηγητής: Νίκος Φουσιάνης, Φιλόλογος ΓΕΛ Μεσσήνης

Fires in Attica-A personal call

Dear friends and colleagues,

Greece experiences devastating moments due to the fires in Attica resorts.

According to latest news 81 people are dead. There are still many others missing. DNA identification is taking place at the moment.

Volunteers help in any possible way exceeding their own limits.

Government has decided urgent supporting measures.

Praying for Greece is not enough.

There are still needs.

If you would like to help, the Red Cross has opened a bank account for the fire struck families http://www.redcross.gr/default.asp?pid=40&la=1&artId=1231

Eurobank Greece

GR6402602400000310201181388

Via e-banking deposit is easy and bank charges at very low cost (1 euro in EU countries)

You could contact the Red Cross for any inquiries at 00302103609825 & pr@redcross.gr

And Mrs Georgia Trisbioti, IFRC, at cell 0030 6971 809031

Please see documentation of the above

http://time.com/5349334/greece-wildfire-rescuers-search-casualties/

https://www.youtube.com/watch?v=aPROH7-lTv8

Thank you in advance.

The drawing by Tassos Anastassiou pictures an excruciating incident. 26 people were found charred together (they were having lunch at a taverna by the seaside). They didn’t make it leaving in time. Realizing death was as near as certain family members embraced each other so as to die together.

 

Η πρώτη επίσημη συνάντηση. Έπεται συνέχεια.

Όμιλοι Ιστορίας και Σύγχρονου Θεάτρου

Γυμνάσιο Νέας Γενιάς Ζηρίδη

Εδώ, το άρθρο στην Αυγή 17/6/2018

Ημερομηνία: 18 Ιουνίου 2018

Ώρα: 20:30

Χώρος: Γκαράζ -2, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, Ταύρος

Είσοδος ελεύθερη.

Κρατήσεις θέσεων στο 2103418576.

Υπεύθυνη Ομίλου Ιστορίας: Φλωρεντία Πίκουλα, φιλόλογος ΝΓΖ

Υπεύθυνη Ομίλου Σύγχρονου Θεάτρου: Νατάσα Μερκούρη, επόπτρια φιλολόγων ΝΓΖ

Συμμετέχουν οι μαθήτριες και οι μαθητές του Γυμνασίου της Νέας Γενιάς Ζηρίδη (με αλφαβητική σειρά)

Σταμάτης Βολάνης, Πέτρος Γεωργόπουλος, Βάιος Διονυσόπουλος, Τζώρτζης Διονυσόπουλος, Νάγια Δρακουλάκου, Ιάκωβος Εζρατή, Αντιγόνη Καρναβά, Αφροδίτη Κασίμη, Χριστίνα Κατωπόδη, Χάρις Κόντη, Ζωή Λουκά, Εύα Μουτοπούλου, Αντρέας Πετρόπουλος, Ανδριάνα Ράδου, Μαριαλένα Φυρίγου, Βαγγέλης Χαδόλιας.

Οι Όμιλοι Ιστορίας και Σύγχρονου Θεάτρου του Γυμνασίου της Νέας Γενιάς Ζηρίδη για δεύτερη χρονιά ασχολούνται με το Θέατρο Τεκμηρίωσης ως μέσο διδακτικής προσέγγισης της Σύγχρονης Ιστορίας και της ιστορίας του παρόντος χρόνου.

Φέτος οι μαθητές ερεύνησαν την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου με επίκεντρο κυρίως την Ευρώπη. Η έρευνά τους στράφηκε, πέρα από τα ιστορικά δεδομένα, στους τομείς της επιστήμης, του διαστήματος και των εξοπλισμών, της κατασκοπείας και της κρυπτογραφίας, των τεχνών, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της διαφήμισης και της προπαγάνδας.

Και το UVB-76 τι είναι;

Δείτε εδώ: «Από τα βραχέα με μυστήριο»

Και ακούστε εδώ http://websdr.ewi.utwente.nl:8901/ (πληκτρολογώντας 4625 στα kHz)

Η παράσταση πλαισιώνεται από συνεντεύξεις με τους Άλκη Ζέη, Αναστασία Κουμίδου και Λυκούργο Κουρκουβέλα, καθώς και από οπτικοακουστικά τεκμήρια της περιόδου, αντλημένα από το διαδίκτυο.

Μετά το τέλος της παράστασης θα ακολουθήσει συζήτηση με τους συντελεστές.

 

Συμβουλευτική επιτροπή:

Άλκη Ζέη, συγγραφέας

Αναστασία Κουμίδου, ηθοποιός, σκηνοθέτρια

Δρ Λυκούργος Κουρκουβέλας, ιστορικός

Μάκης Παπασπύρου, μουσικός, διευθυντής 2ου Γυμνασίου Λαυρίου

Άλκηστη Πατρινέλη, επόπτρια του κλάδου των Μαθηματικών, εκπαιδευτικός, ΝΓΖ

Δρ Κική Σακκά, ιστορικός, Σύμβουλος Φιλολόγων Νομού Μεσσηνίας

Δημήτρης Χριστόπουλος, φιλόλογος, ΜΑ Δημιουργική Γραφή

Στην παράσταση βοήθησαν:

Ανέστης Ελμάς, καθηγητής πληροφορικής, εκπαιδευτικός, ΝΓΖ

Γραφιστικά:

Τάσος Παπατσώρης, εικαστικός, εκπαιδευτικός, ΝΓΖ

Ευχαριστούμε θερμά για την εμπιστοσύνη και τη στήριξη την κ. Ξένια Καλδάρα, αντιπρόεδρο και γενική διευθύντρια του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, και την κ. Δάφνη Βρέλλη, υπεύθυνη προώθησης παιδικού βιβλίου, εκδόσεις Μεταίχμιο, για τη μεσολάβησή της να συναντηθούμε με την κ. Ζέη.

Δείτε το TRAILER.

 

We proudly present…
«Μόνο ένα άσπρο φως»: documentary theatre για τη διεθνή τρομοκρατία από την Al Qaeda στον ISIS

«Όλα πράγματι είναι ιστορία. Εκείνο που ειπώθηκε χτες είναι ιστορία, εκείνο που ειπώθηκε πριν ένα λεπτό είναι ιστορία.»
Claude Lévi-Straus

Για την ιστορία του παρόντος χρόνου.
Ευχαριστούμε όλους τους φίλους, που μας στήριξαν.

Δείτε ΕΔΩ όλη την παράσταση.

Ένας πανηγυρικός

27 Οκτωβρίου 1998

Κλήθηκα σήμερα να σας μιλήσω για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Ειλικρινά, νιώθω αμήχανη, γιατί τα γεγονότα είναι ήδη γνωστά και οι έπαινοι οικείοι. Δε θα μπορούσα να πω πολλά. Θα ήθελα, απλώς, να σας υπενθυμίσω πως σήμερα πανηγυρίζουμε ένα «όχι». Σπανίως πλέον γιορτάζουμε τα «όχι» μας, ίσως γιατί ζούμε στην εποχή του «βεβαίως», του «οπωσδήποτε», του «ναι, ευχαρίστως». Ευγενική εποχή και με τρόπους, δε λέω, αλλά επικίνδυνα χαλαρή έως άτεχνα υποχωρητική. Άλλωστε, είναι τέχνη να αρνείσαι.

Στις μέρες μας, θεωρητικά τουλάχιστον, βιώνουμε τη συναδέλφωση των λαών και την κατάργηση κάθε λογής συνόρων. Πρακτικά, οι μικρές και οικονομικά ασθενείς χώρες σφαγιάζονται καθημερινά στη διεθνή αγορά. Οι δυνάμεις του Άξονα λέγονται πια Bosch, Volkswagen, Artisti και Fiat. Ο πόλεμος άλλαξε χώρο κι εμφάνιση. Η μία του πλευρά έγινε πιο καθώς πρέπει και προσαρμόστηκε στις νέες, clean cut απαιτήσεις. Η άλλη συνεχίζει ακάθεκτη και απαράλλαχτη στο Σεράγεβο, τη Ρουάντα ή όπου αλλού.

Κάποιοι υποστηρίζουν, με φιλοσοφικά μάλιστα επιχειρήματα, πως μόνο έτσι προάγεται η ανθρωπότητα, πως μόνο μέσα από τον πόλεμο επιτυγχάνεται κι επιταχύνεται η πρόοδος και η ανάπτυξη. Είναι, αναμφισβήτητα, ένας τρόπος ν’ αποφεύγεται η στασιμότητα. Ενδεχομένως, έχουν εν μέρει δίκιο. Δε σκοπεύω να εξετάσω εδώ αν ο πόλεμος είναι καλός ή κακός, απαραίτητος ή περιττός. Αυτό που ζητά διευκρίνιση είναι το αντικείμενο της αντιδικίας και οι εκάστοτε αντίπαλοι. Για τι πολεμάμε -αν πολεμάμε- κι εναντίον τίνος;

Το 1940 οι όροι ήταν πιο ξεκάθαροι. Οι Έλληνες αντιμετώπισαν τις δυνάμεις του Άξονα. Για όσους έζησαν αυτόν τον πόλεμο η εμπειρία ήταν συγκλονιστική και τους ευχαριστούμε που τη διαφυλάσσουν μέχρι σήμερα. Εμείς οφείλουμε να σεβαστούμε το παρελθόν των δικών μας ανθρώπων. Επειδή, όμως, οι εμπειρίες ούτε δανείζονται ούτε μεταβιβάζονται, καλούμαστε να βιώσουμε τις δικές μας, ν’αρθρώσουμε τα δικά μας «όχι» στον βαθμό και στο μέτρο που μπορεί ο καθένας.

Φαίνεται, εν τούτοις, πως τα μέτωπα της αντίστασης είναι πολλαπλά, φανερά και κρυφά, μέσα κι έξω από τη χώρα. Στο εσωτερικό, έχουμε ν’ αντιταχθούμε στην ελαφρότητα, τη φλυαρία, την ομογενοποίηση, το εφήμερο, τη χαρακτηριστική «κούραση» του νεοέλληνα, την αδράνεια σε κάθε επίπεδο. Στο εξωτερικό, έχουμε να αντιμετωπίσουμε τις ποικίλες επεκτατικές τάσεις διαφόρων χωρών, οι οποίες, ομολογουμένως, δεν εκδηλώνονται πάντα με τον παλιό παραδοσιακό τρόπο. Πώς ν’ αντισταθεί, άραγε, κανείς στα Mc Donald’s; Το χειρότερο, όμως, όλων είναι ότι πάντα αντιλαμβανόμαστε τον κίνδυνο την ώρα της κρίσης, τρομάζουμε κι έπειτα ξεχνάμε. Ίσως επειδή έτσι συνηθίσαμε ή επειδή έτσι μας συμφέρει. Αυτό, βέβαια, δε συνιστά πράξη αντίστασης, πόσο μάλλον ηρωισμού.

Είναι, τελικά, δύσκολο να δώσει κανείς τον ορισμό του ηρωισμού σήμερα. Σύμφωνα με το λεξικό, είναι η υπέρμετρη γενναιότητα, η αυτοθυσία για έναν ευγενικό σκοπό, η ατρόμητη αντιμετώπιση του κινδύνου. Επιτρέψτε μου να διαφοροποιηθώ κάπως. Ηρωισμός είναι να διατηρεί κανείς τη μνήμη του, να προβληματίζεται, να ερευνά και ν’ αναζητά την ουσία, να εμβαθύνει, να υπερασπίζει την ποιότητα έναντι της ποσότητας, να μιλά για αξίες και να τις εφαρμόζει, γιατί η προσωπική εφηρμοσμένη ηθική βαρύνει περισσότερο από την εφηρμοσμένη τεχνολογία. Ηρωισμός, με δυο λόγια, είναι ν’ αντιτάσσεται ο παραλογισμός του ενός στη λογική των πολλών.

Η αλήθεια είναι πως ο καιρός μας δεν προσφέρεται για τέτοιας ποιότητας πράξεις. Είναι έκδηλα ανηρωικός και αντιηρωικός. Είναι η εποχή που, όπως επεσήμανε κάποιος μελετητής, δε δίστασε να μετατρέψει τον Αίαντα και ό,τι αυτός εκπροσωπεί σε ομάδα ποδοσφαίρου και απορρυπαντικό οικιακής χρήσης. Μετέτρεψε το μεγαλειώδες σε κάτι ευτελές κι εξαγοράσιμο, άρα χειραγωγήσιμο, δηλαδή ακίνδυνο. Άραγε, πόσα «όχι» μπορεί να πει κανείς σε μια τέτοια παράλογη ζωή, όπου το μόνο που μεγεθύνεται είναι η λεπτομέρεια στις τεράστιες οθόνες της τηλεόρασης; Πόσους πολέμους έχει τη δύναμη να φέρει εις πέρας; Κι από πού ν’ αντλήσει αυτή τη δύναμη όταν κάθε ηρωική πράξη, έστω και στο πλαίσιο της καθημερινότητας, είτε γελοιοποιείται είτε κρίνεται επιεικώς ανόητη; Όταν ο κάθε τηλεπαρουσιαστής σχολιάζει αβίαστα την αυτοχειρία ευτελίζοντάς τη κι αφαιρώντας κάθε ίχνος αξίας και βαθύτερης σημασίας; Όλοι πια έχουν άποψη για όλα κι όποιος τολμήσει να παραπέμψει σε έναν παλιό κώδικα τιμής, υφίσταται ανυπεράσπιστος την κριτική των πολλών. Αυτή την τύχη φαίνεται να επιφυλάσσει η εποχή μας σε κάθε τι ηρωικό.

Λυπάμαι που αυτό που μου έχει απομείνει μετά από τόσους εορτασμούς επετείων είναι μια πικρία. Δε νομίζω, όμως, ότι ευθύνομαι εγώ γι’ αυτό. Είμαι παιδί του καιρού μου. Μου είναι αδύνατο να αποδώσω το πνεύμα εκείνης της εποχής όπως και να καταλήξω σε οποιοδήποτε συμπέρασμα. Η σύντομη διάγνωση ζωής που έχω κάνει με οδήγησε σε μια διαπίστωση. Το μόνο για το οποίο αξίζει να παλέψει κανείς σήμερα είναι το βαθιά ανθρώπινο αίτημα για σεβασμό κι αξιοπρέπεια.

N. Mερκούρη

Αφιερωμένο στη μνήμη του δασκάλου μου Νικήτα Παρίση.

Που με έμαθε να πατώ γερά και ν’ αγωνιώ.

«Αν οι επιμέρους επιστήμες αποτελούν τροπικότητες σκέψης και ερμηνείας του κόσμου, τότε η διαθεματικότητα μας βοηθά να καταδείξουμε άμεσα τη σημασία και την ανάγκη των ανθρωπιστικών μαθημάτων στην τυπική εκπαίδευση. […] Ό,τι κλειδώνει με τη μονομέρεια και την άκρα εξειδίκευση ξεκλειδώνει με τις γέφυρες μεταξύ των επιστημών, των τεχνών και των διδακτικών αντικειμένων που τις υπηρετούν, χωρίς ελιτισμούς. Συνεπικουρούμενα από βιωματικές προσεγγίσεις, τα ανθρωπιστικά μαθήματα θα μπορούσαν να γίνουν ο συνδετικός ιστός στη συγκρότηση των μαθητών μέσα στη σύγχρονη πραγματικότητα. Έτσι, μέσα από την ευελιξία της σκέψης και την αλληλοτροφοδότηση θα αρθούν παγιωμένες αντιλήψεις εκπαιδευτικών και μαθητών και ψευδοαφορισμοί για την αξία της μιας επιστήμης έναντι της άλλης. Η συνεργασία θα γίνει πράξη στη βάση της παραδοχής ότι, πράγματι, υπάρχουν περιοχές που μας είναι άγνωστες. Η παρατήρηση στο εργαστήριο θα βρει τη θέση της μέσα σε κάτι μεγαλύτερο, στον στοχασμό γύρω από αυτή. Η οικείωση με το διαφορετικό δίνει μια άλλη θέαση στον ανθρωποκεντρισμό σήμερα, σε σχέση τουλάχιστον με όσα διδάσκονται οι μαθητές μας στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία.»

Το πλήρες κείμενο έχει δημοσιευτεί στην έντυπη έκδοση του περιοδικού Φρέαρ, τχ. 19.

Δείτε τα περιεχόμενα

iphi

Ιφιγένεια, σκην. Μιχ. Κακογιάννης

Παλιότερα Άρθρα »

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων