Feed
Άρθρα
Σχόλια

Αρχείο για την κατηγορία 'Πολιτι(εια)κά/Politics'

[25/10/2025]

5 χρόνια κι ένα μήνα (αλαζονείας και χλεύης) μετά, η υπόθεση 48 εργαζομένων στα εκπαιδευτήρια «Νέα Γενιά Ζηρίδη» εναντίον της οικογένειας Ζηρίδη τελεσιδίκησε. Την Πέμπτη, 16/10/2025, στην αίθουσα 1 του κτηρίου 6 της Ευελπίδων, οι τρεις κυρίες της οικογένειας (Κατερίνα Ζηρίδη, Τζωρτζίνα Σπέντζου, Μάνια Σπέντζου) κρίθηκαν

     για δεύτερη φορά

ένοχες, με 11+ χρόνια φυλάκισης η καθεμία, πλήρως εξαγοράσιμα, αλλά άφησαν ποινικά ένα όνομα με ιστορία χωρίς καμιά κοινωνική βαρύτητα πλέον…

     Υπάρχουν λογιών λογιών φυλακές όπου οι ποινές δεν εξαγοράζονται. Από εκεί δεν βγαίνεις ποτέ γιατί έχεις μπει με τη θέλησή σου. Η έπαρση, η αχαριστία και η απληστία είναι απ’ αυτές.

Τον Σεπτέμβριο του 2020 ξεκίνησε η δικαστική διαμάχη 48 εργαζομένων στα εκπαιδευτήρια «Νέα Γενιά Ζηρίδη», οι οποίοι, μετά το κλείσιμο του σχολείου, διεκδικούσαν δεδουλευμένα μηνών και αποζημίωση απόλυσης, χρήματα δουλεμένα με μόχθο και αυταπάρνηση.

     Και «πλάτες» τουλάχιστον 7 ετών στις καθυστερήσεις πληρωμών και άπειρη τοξικότητα. «Βάλτε πλάτη. Είναι μια δύσκολη στιγμή.»

Η δίκη ξεκίνησε με αναβολή λόγω οξείας βρογχίτιδας της Κατερίνας Ζηρίδη

     Πρέπει να προσέχει κανείς το καλοκαίρι τα ύπουλα μελτέμια της Μυκόνου.

και με συνακόλουθη παράκληση να της δοθεί άλλη μία ευκαιρία, για να στηρίξει αυτοπροσώπως τη θέση της.

5 χρόνια και ένα μήνα δεν εμφανίστηκε ποτέ καμιά τους στο δικαστήριο. Ούτε οι δύο συγκατηγορούμενες κόρες, Τζωρτζίνα Σπέντζου και Μάνια Σπέντζου. Τέτοια απαξίωση στο εκπαιδευτικό και διοικητικό προσωπικό.

     Που στήριζε αδιάλειπτα το σχολείο την ίδια ακριβώς ώρα που εργαζόταν με απλήρωτες υπερωρίες, με απλήρωτους μισθούς, με αυθαίρετες αποφάσεις, ενώ εκείνες διασκέδαζαν αμέριμνες. Και έβαζε πλάτη το προσωπικό. Καλή τη πίστει δυστυχώς.

Δι’ αντιπροσώπων μάθαμε ότι δεν είχαν εκείνες τη διοίκηση του σχολείου!

     Μία «άλλη» -Μα ποια άλλη; ΤΙ ΛΕΤΕ;- είχε την ευθύνη του ΙΚΑ και της μισθοδοσίας. Σαν την «Ελένη» του Ευριπίδη. Ένα είδωλο ήταν στο σχολείο, όχι εκείνες. Απύθμενη κοροϊδία καταπρόσωπο και δι’ αντιπροσώπων.

5 χρόνια και ένα μήνα μετά το Εφετείο αποφάνθηκε για το αυτονόητο, αυτό που ήξεραν όλοι, ότι εκείνες ασκούσαν διοίκηση

     Και οι τρεις. Σε οικογενειακή επιχείρηση, και οι τρεις. Το αυτονόητο, το διασαφηνισμένο από τον Άρειο Πάγο.

και είχαν την ευθύνη όλων των αποφάσεων και των συνεπειών τους – και όχι δι’ αντιπροσώπου.

     «Ποτέ δεν θα χάσετε από την οικογένεια Ζηρίδη», έλεγαν σε κάθε διαμαρτυρία μας. Να που χάσαμε. Να που έχασαν κι εκείνες και στο Εφετείο στις 16 Οκτωβρίου, γιατί τα ήθελαν όλα δικά τους και με τον δικό τους «ηγετικό και άριστο» τρόπο, τον άδικο.

     Ο Πλάτωνας στην «Απολογία Σωκράτους» γράφει για τον «ἀνεξέταστο βίο». Η ζωή χωρίς να ελέγχει κανείς τον εαυτό του, να αναλογίζεται τις πράξεις του δεν είναι ζωή, «οὐ βιωτὸς βίος». Κι αν δεν κάνει κανείς τη δική του μελέτη, θα έρθει η ώρα που θα τον αξιολογήσει άλλος, και μπορεί ακόμα και να μείνει στην ίδια τάξη. Αν σε πιάσουν με σκονάκι, μηδενίζεσαι.

Για 5 χρόνια και ένα μήνα την υπόθεση χειρίζονται με επαγγελματισμό, επιμέλεια, επιστημοσύνη, υπομονή και χιούμορ οι δικηγόροι μας Τάσος Κυριακίδης και Τίνα Παρούση. Αποφασιστική ήταν η συμβολή του Δρ Γεώργιου Συλίκου, Καθηγητή Ποινικού Δικαίου. Χωρίς αυτούς δεν θα είχαμε φτάσει εδώ. Το ευχαριστώ είναι πολύ λίγο.

Η απόφαση αυτή αφιερώνεται:

στους αποφοίτους του σχολείου, που χωρίς δεύτερη σκέψη στήριξαν την κινητοποίηση από την αρχή,

     «Είμαστε απόφοιτοι των Εκπαιδευτηρίων Ζηρίδη. Από τους δασκάλους μας δεν διδαχθήκαμε μόνο μαθηματικά, έκθεση, φυσική, αρχαία αλλά και τις αξίες της δικαιοσύνης και του σεβασμού.»

στους μαθητές, που δεν πρόλαβαν ν’ αποφοιτήσουν,

     που έψαχναν τους δασκάλους και τα έγγραφά τους σε απρόσωπες Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης,

σε εκείνους τους γονείς που στήριξαν και στηρίζουν τον δίκαιο αγώνα των δασκάλων των παιδιών τους.

     Γιατί, όπως έγραψε ο συνάδελφος Γιώργος Μπουγελέκας, ο χώρος όπου εργάζονται οι εκπαιδευτικοί είναι ο χώρος όπου μαθαίνουν οι μαθητές. Και όλοι ήξεραν ότι ξεπερνούσαμε τους εαυτούς μας για χρόνια, προκειμένου να υπηρετήσουμε την εκπαίδευση και την αξία της μόρφωσης.

     Αν, λοιπόν, χρειαστεί κάποιος από εσάς life coach, για να αποφεύγει τις βλαπτικές επιλογές (ή για να γίνει και άριστος και ηγέτης, αν το αντέχει), ή αν χρειαστεί καθοδήγηση από ειδικό για ζητήματα ενδυνάμωσης, δραστηριοποίησης για έναν ειρηνικό και βιώσιμο κόσμο ή αν θελήσει να αγοράσει βιβλία παιδικής λογοτεχνίας για την οικολογική κρίση και το περιβάλλον, προσοχή.

     Επιλέξτε με σύνεση.

Και καλού κακού ζητήστε από πριν και ένα αντίγραφο ποινικού μητρώου. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να το χρειαστείτε και αυτό.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το κείμενο βασίζεται στην ανακοίνωση της ΟΙΕΛΕ και σε ό,τι ακούστηκε στις αίθουσες των δικαστηρίων. Τα σχόλια (με πλάγια γράμματα) αποτυπώνουν σκέψεις της γράφουσας, ευθύνη την οποία αναλαμβάνω πλήρως. Η ανάρτηση γίνεται στον προσωπικό μου διαδικτυακό χώρο και είναι δημόσια. Μπορεί όποιος θέλει, εκτός από το να συμφωνήσει σιωπηρά, να παραπέμψει σε αυτή ή να την αναδημοσιεύσει ως έχει. Και εφόσον αναλαμβάνω την ευθύνη, έχω και πλήρη επίγνωση πιθανών συνεπειών. Καλώς να σας βρω, λοιπόν.

ΥΓ. Μέρα που ‘ναι σήμερα, ας τραγουδήσουμε χωρίς αυταπάτες «Τι χαρά να ευτυχείς, δίχως να το πληρώνεις, ή να ‘σαι δίκαιος κι ευθύς, μα δίχως να ζημιώνεις».

Andreas

Η αποκριά του 2025

Μακριά σ’ έν’ άλλο κόσμο γίνηκε αυτή
η αποκριά
το γαϊδουράκι γύριζε μες στους έρημους δρόμους
όπου δεν ανάπνεε κανείς
πεθαμένα παιδιά ανέβαιναν ολοένα στον ουρανό
κατέβαιναν μια στιγμή να πάρουν τους αετούς τους
που τους είχαν ξεχάσει
έπεφτε χιόνι γυάλινος χαρτοπόλεμος
μάτωνε τις καρδιές
μια γυναίκα γονατισμένη
ανάστρεφε τα μάτια της σα νεκρή
μόνο περνούσαν φάλαγγες στρατιώτες έν δυο
έν δυο με παγωμένα δόντια
Το βράδυ βρήκε το φεγγάρι
αποκριάτικο
γεμάτο μίσος
το δέσαν και το πέταξαν στη θάλασσα
μαχαιρωμένο
Μακριά σ’ έν’ άλλο κόσμο γίνηκε αυτή
η αποκριά
Μίλτος Σαχτούρης

“Εσείς να δούμε τώρα…”

[25/10/2023]

Κάθε επέτειος λειτουργεί για όλους μας ως φορέας μνήμης. Βρισκόμαστε σήμερα εδώ για να θυμηθούμε και να τιμήσουμε. Αυτό είναι μία πράξη που στη σχολική σας ζωή, παιδιά, θα επαναλαμβάνεται μέχρι να ολοκληρώσετε και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Αυτά, όμως, που σήμερα γιορτάζουμε τελείωσαν και κλείστηκαν σε βιβλία. Ή μήπως όχι; Ο Οδυσσέας Ελύτης είχε γράψει «Όλα μένουν. Εγώ φεύγω. Εσείς να δούμε τώρα.» Για να δούμε εμείς τώρα… Τι σημαίνει για εμάς αυτή η επέτειος; Υπάρχει σήμερα κάτι στο οποίο καλούμαστε να πούμε «όχι»; Ας τα εξετάσουμε όλα με τη σειρά…

Κατ’ αρχάς, ίσως δεν είναι σωστό να χρησιμοποιώ α’ πληθυντικό, γιατί πολύ πιθανό άλλα να ισχύουν για εσάς, άλλα για εμάς, τους πιο μεγάλους. Ας ξεκινήσουμε από αυτό που έχουμε κοινό και οι δύο πλευρές, ότι, δηλαδή, αντιμετωπίζουμε τον Β’ Παγκόσμιο ως ιστορικό γεγονός με το οποίο δεν φαίνεται να έχουμε άμεση σχέση. Δεν ζήσαμε ούτε την άνοδο του φασισμού και του ναζισμού ούτε τις μάχες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ούτε το Ολοκαύτωμα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και θανάτου στην Ευρώπη.

Ο σύγχρονος τρόπος διδασκαλίας της Ιστορίας, εντούτοις, τονίζει την ανάγκη η κάθε γενιά χωριστά να δίνει νόημα στην Ιστορία, συνδέοντας το τότε με το δικό της τώρα, ψάχνοντας το σημείο επαφής. Κι αυτό το σημείο, για αρχή τουλάχιστον, για τη δική σας γενιά είναι η αναβίωση του φασισμού και του ναζισμού, η αναβίωση μιας ιδεολογίας που χωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς, στους δικούς μας και τους ξένους, σε όσους συμφωνούν μαζί μας και όσους πρέπει να αφανιστούν. Τη συναντάμε στην καθημερινότητά μας. Οπότε εμείς, με τη μνήμη ενός πολέμου που ξεκίνησε από τον φασισμό, ισοπέδωσε χώρες και ανθρώπους, και με το φάντασμα του ναζισμού μπροστά μας τι θα κάνουμε;

Ας δούμε τις επιλογές μας: να μείνουμε αμέτοχοι θεατές [πού να μπλέκεις τώρα…], να συνταχθούμε με αυτή την ιδεολογία [μας είπαν ότι εμείς είμαστε ανώτεροι… δεν ξέρουμε ακριβώς γιατί, αλλά έτσι μας είπαν] ή να αντιδράσουμε με τον τρόπο που μπορεί ο καθένας. Αν επιλέξουμε τα δύο πρώτα, είναι βέβαιο ότι η εξέλιξη δεν θα είναι καλή. Μας το έδειξε η Ιστορία. Ας μάθουμε πια κάτι από αυτή: η άνοδος αυτής της ιδεολογίας σημαίνει την κάθοδο της ανθρωπιάς. Είναι ποσά αντιστρόφως ανάλογα.

Αν επιλέξουμε να στηρίξουμε σθεναρά την ανθρωπιά, να εξετάσουμε ποιες είναι οι δυσκολίες. Η δυσκολία το 1940 πήρε τη μορφή του βάναυσου και απάνθρωπου κατακτητή, που άφησε έναν κόσμο νεκρών και έσβησε κάθε ίχνος πολιτισμού στην Ευρώπη.

Σήμερα τι βάζει σε κίνδυνο την ανθρωπιά μας; Ίσως η απαξίωση οποιασδήποτε δράσης αφορά τη δημόσια ζωή συνολικά. Αναμασάμε συχνά ό,τι ακούμε: «Όλοι ίδιοι είναι», «Ακόμα κι αν ψηφίσουμε, τίποτα δεν θ’ αλλάξει». Κι έτσι, γινόμαστε κι εμείς μέρος αυτού που όλοι λένε και το οποίο σπανίως έχουν ψάξει αν έχει πράγματι καθολική ισχύ. Κι αυτή η απαξίωση μάς οδηγεί στην αδράνεια και στην ενασχόληση μόνο με τις ατομικές μας υποθέσεις, μας κάνει ιδιώτες, όχι πολίτες. Η αδράνεια: να άλλο ένα εμπόδιο.

Πρόσφατα είδαμε πόσο εύκολα έγιναν συμπολίτες μας θύματα της περιβαλλοντικής κρίσης. Πόσο εύκολο είναι να βρεθείς στην πλευρά του ξεριζωμένου, του κατεστραμμένου. Διάβαζα στα κοινωνικά δίκτυα μαρτυρίες εθελοντών που έσπευσαν στην πλημμυρισμένη Θεσσαλία. Ο Γιώργος από την Ξάνθη, υπεύθυνος πωλήσεων σε εταιρεία,  είπε: «Τι να κάνω, να κάτσω να πίνω καφέ το σαββατοκύριακο και να γίνεται αυτό γύρω μου;». Η στάση του ήταν για μένα ένα φωτεινό σημείο: ανθρωπιά και δράση. Ας ξεκινήσουμε την αντίσταση, λοιπόν, κάνοντας αυτόν τον κόσμο λίγο πιο φιλόξενο.

Όσο γρηγορότερα αντιληφθούμε πόσο αναγκαία είναι η συλλογικότητα, τόσο πιο γρήγορα θα σηκώσουμε το βλέμμα και θα πάψουμε να ικανοποιούμαστε καταναλώνοντας εικόνες, πρότυπα, hashtags, likes. Χρειαζόμαστε μόνο μια μικρή παύση για στοχασμό. Δεν γίνεται όλα να περνάνε από πάνω μας σαν να φορά η ψυχή μας αδιάβροχο. Να σκεφτούμε πρώτα αν θέλουμε να είμαστε άνθρωποι κι έπειτα να το πραγματοποιήσουμε κάνοντας ένα βήμα για να έρθουμε πιο κοντά με τους διπλανούς μας, να βοηθάμε όπου και όταν χρειάζεται, και γενικά να έχουμε την έγνοια τους.

Αγαπημένα παιδιά, στη ζωή υπάρχουν πράγματα πολύ μεγαλύτερα από τον καθένα μας χωριστά. Υπάρχουν συγκινήσεις που έρχονται όταν διεκδικούμε και πετυχαίνουμε κάτι όλοι μαζί. Αυτή η χαρά είναι τόσο μεγάλη, που σε κάνει να κλαις. Θα την αφουγκραστείτε σε φωτογραφίες από την απελευθέρωση της Αθήνας τον Οκτώβρη του 1944.

Βλέπετε, λοιπόν, πώς η Ιστορία του τότε εφάπτεται με τη ζωή μας σήμερα. Οπότε κρατήστε από τη σημερινή γιορτή ένα «όχι» σε ό,τι μας στερεί την ανθρωπιά μας. Αντισταθείτε με θάρρος και επιλέξτε το «ναι» σε ό,τι μας συσπειρώνει με τους άλλους, σε ό,τι ζητάει να αφήσουμε λίγο πίσω το εγώ μας, για να ζήσουμε όλοι πιο ανθρώπινα.

Βλέπουμε την ανθρωπιά να λιγοστεύει. Ας μην την αφήσουμε να εξαντληθεί.

Νατάσα Μερκούρη, φιλόλογος

Κολλέγιο Αθηνών, πανηγυρικός για τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου

2

Μαθήματα δημοκρατίας: Θέατρο ντοκουμέντο για τη μεταπολίτευση από την ομάδα «Βλέμμα Εφήβων» στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Πολύ φιλόδοξος τίτλος, πολύ φιλόδοξο πρόγραμμα. Σαν να απλώνουμε τα πόδια μας έξω από το πάπλωμα. Αλλά, όταν αποφασίζει κανείς να πραγματευτεί θέματα όπως η μεταπολίτευση, δεν μπορεί παρά να τολμήσει.

Οι έφηβοι του φετινού «Βλέμματος εφήβων» ήταν πιο τολμηροί από προηγούμενες χρονιές. Είναι βέβαιο ότι δεν είχαν «άγνοια κινδύνου». Ήταν ένας συνδυασμός νεανικής περιέργειας, άγουρης πολιτικής σκέψης και αποφασιστικότητας να δουν όσα κρύβονταν κάτω από το χαλί.

Διαβάστε τη συνέχεια στην ιστοσελίδα του ethnos.gr.

Eυχαριστούμε θερμά τις κυρίες Παρασκευή Μόλαρη και Μαίρη Τσίνου για τη στήριξη και τη φιλοξενία.

 

 

Μαθήματα δημοκρατίας: Είπαν για εμάς (σχόλια θεατών)

1200 πλάτος x 900 site2

Μαθήματα Δημοκρατίας

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2023, ώρα: 20.30

Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, Ταύρος

 

«When we’re afraid, we lose all sense of analysis and reflection. Our fear paralyzes us. Besides, fear has always been the driving force behind all dictators’ repression.»

Marjane Satrapi, Persepolis

Το μαθητικό πρόγραμμα θεατρικής παιδείας του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης «Βλέμμα εφήβων», παραμονές της επετείου των 50 χρόνων από την αποκατάσταση της δημοκρατίας, συζητά για τις προσδοκίες από τη Μεταπολίτευση.

Η Ελλάδα της δεκαετίας του ’60, τεντιμπόηδες, Λαμπράκηδες, συνταγματάρχες και φοιτητές, ο φοίνικας και η Επανάστασις, πολεμική αρετή και ανοιχτά παράθυρα, κοσμιότης, ευπρέπεια και ο στρατός του Μίμη-να-ένα-μήλο, ο γύψος του Παπαδόπουλου και το μυστρί του Παττακού, τσάμικος και μαύρα γυαλιά στο στρατόπεδο, το μεγάλο μας τσίρκο, οι ανθρωποφύλακες, «Αὐτὴ ἡ ἀνωμαλία πρέπει νὰ σταματήσει», «Εδώ Πολυτεχνείο», «Δεν ξεχνώ», απόδοση δικαιοσύνης.

Ποιες προσδοκίες είχαμε από την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία; Δικαιώθηκαν, διαψεύστηκαν, αγνοήθηκαν;

Συμμετείχαν οι μαθήτριες και οι μαθητές (αλφαβητικά):

Αλεξόπουλος Μάξιμος

Γιαννακουλόπουλος Στέλιος

Μοσχάκης Αλέξανδρος

Μπέρτσου Ειρήνη

Παπαδάκη Σοφία

Τσαβδαρίδης Παναγιώτης

Χριστοφόρου Αθηνά

 

Συντονίστρια του προγράμματος: Νατάσα Μερκούρη

Μουσική επιμέλεια: Μάκης Παπασπύρου
Γραφιστικά: Τάσος Παπατσώρης

Φωτογραφίες: Γεωργία Οικονόμου

 

Στους εφήβους μίλησαν κατά τη διάρκεια της χρονιάς οι:

Δρ. Βασιλική Σακκά, ιστορικός, πρόεδρος του Ομίλου για την Ιστορική Εκπαίδευση στην Ελλάδα

Κίττυ Παϊταζόγλου, ηθοποιός

Μάκης Παπασπύρου, μουσικός

Απόστολος Βέττας, αρχιτέκτων, σκηνογράφος, Ομότιμος Καθηγητής του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών, Α.Π.Θ.

Πάνος Μηλιώνης, ιστορικός, υποψήφιος δρ του Παν/μίου Αιγαίου.

 

Στη συζήτηση συμμετείχαν οι συντελεστές της παράστασης και οι:

Κωστής Παπαϊωάννου, Εκπαιδευτικός, διευθυντής Σημείου για τη μελέτη και την αντιμετώπιση της ακροδεξιάς

Πάνος Μηλιώνης, ιστορικός, υποψήφιος δρ του Παν/μίου Αιγαίου

 

Το «Βλέμμα εφήβων» πλαισιώνεται από συμβουλευτική επιτροπή που απαρτίζεται από συνεργάτες του ΙΜΚ και μέλη της ευρύτερης σχολικής κοινότητας.

Πληροφορίες στο site του ΙΜΚ

Σελίδα στο facebook https://www.facebook.com/groups/301671857819

 

Νοέμβριος 2022

Η τελευταία σχολική γιορτή του Πολυτεχνείου στην οποία είχα πάρει μέρος ήταν το 1986. Μαθήτρια της Γ’ Λυκείου. Το σχολείο μου με ξανάφερε στη “φωλιά” μου 36 χρόνια μετά. Αναπαραστήσαμε με το τμήμα μου τη δίκη των πρωταιτίων της δικτατορίας. Ό,τι ακούστηκε ήταν μαρτυρίες, και δική μου μαρτυρία μαζί.
Έβλεπα τους εφήβους, που πάλευαν να μπουν στους ρόλους των μαρτύρων κατηγορίας, και σάλευε η ελπίδα ότι θα έχουν επιχειρήματα να στηρίξουν τη δημοκρατία σε κάθε γωνιά της ζωής τους.
Δεν το ξέρει, αλλά τη γιορτή την έστησα με τον νου στον φίλο μου τον Γιάννη και με το τραγούδι που λέγαμε τότε στ’ αυτιά μου.
Για όλα τα χρόνια που περάσαμε μαζί και μας άλλαξαν, μας έκαναν ό,τι είμαστε τώρα, Γιάννη μου. “Τίποτα δεν πάει χαμένο”.

1973 diktatoria image02

Αφίσα κατά της στρατιωτικής δικτατορίας, 1967-1974 (Γ. Αργυράκης). Καραχρήστος Σ., Ελληνικές αφίσες, Κέδρος, Αθήνα 1984, σ. 254.

Η μαθητική θεατρική ομάδα του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης «Βλέμμα εφήβων» συνεχίζει τη λειτουργία της και το 2022-2023 με μία ακόμα παράσταση θεάτρου-ντοκουμέντο (η αρχή έγινε το 2017-2018).

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει έρευναεργαστήρια Θεάτρουπαράσταση θεάτρου ντοκουμέντο και συζήτηση – συμπόσιο γύρω από τον προβληματισμό που αναδεικνύεται από την υπό επεξεργασία θεματική. Κατά τη διάρκεια του έτους, εμπλουτίζεται από παράλληλες δράσεις, όπως ομιλίες, εκπαιδευτικές επισκέψεις και εκδηλώσεις.

Το θέμα για το σχολικό έτος 2022-2023 είναι: Μαθήματα Δημοκρατίας

Το «Βλέμμα εφήβων» φέτος, παραμονές των 50 χρόνων από την αποκατάσταση της δημοκρατίας, συζητώντας με φίλους, αποφάσισε τη δημιουργία παράστασης θεάτρου-ντοκουμέντο για μια περίοδο, την οποία οι μαθητές αντιμετωπίζουν μόνο επετειακά, αλλά δεν μελετούν σχεδόν ποτέ στο σχολείο: τη δικτατορία και τη Μεταπολίτευση.

Η Ελλάδα της δεκαετίας του ’60, τεντιμπόηδες, Λαμπράκηδες, συνταγματάρχες και φοιτητές, ο φοίνικας και η Επανάστασις, πολεμική αρετή και ανοιχτά παράθυρα, κοσμιότης, ευπρέπεια και ο στρατός του Μίμη-να-ένα-μήλο, ο γύψος του Παπαδόπουλου και το μυστρί του Παττακού, τσάμικος και μαύρα γυαλιά στο στρατόπεδο, το μεγάλο μας τσίρκο, οι ανθρωποφύλακες, «Αὐτὴ ἡ ἀνωμαλία πρέπει νὰ σταματήσει», «Εδώ Πολυτεχνείο», «Δεν ξεχνώ», απόδοση δικαιοσύνης.

Ποιες προσδοκίες είχαμε από την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία; Δικαιώθηκαν, διαψεύστηκαν, αγνοήθηκαν;

Με ιστορικές πηγές, οπτικοακουστικό υλικό, προφορικές μαρτυρίες θα προσπαθήσουμε να ενώσουμε σήμερα τις ψηφίδες μιας εποχής τόσο κοντινής και μακρινής όσο και ο 20ος αιώνας.

«When we’re afraid, we lose all sense of analysis and reflection. Our fear paralyzes us. Besides, fear has always been the driving force behind all dictators’ repression.»

Marjane Satrapi, Persepolis

Το πρόγραμμα υποστηρίζει επιστημονικά και καλλιτεχνικά Συμβουλευτική Επιτροπή που απαρτίζεται από καθηγητές έγκριτων πανεπιστημίων των Η.Π.Α., συνεργάτες του ΙΜΚ και μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Συντονισμός και υλοποίηση: Νατάσα Μερκούρη

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΩΝ

Οι συναντήσεις περιλαμβάνουν εργαστήρια έρευνας και Θεάτρου. Είναι εβδομαδιαίες και θα γίνονται είτε διαδικτυακά είτε εκ του σύνεγγυς κάθε Σάββατο, στις 11.00-12.30.

Διάρκεια εργαστηρίων: 1,5 ώρα

Έναρξη εργαστηρίων: 5 Νοεμβρίου 2022

Παράσταση: Ιούνιος 2023

Αριθμός συμμετεχόντων: (max) 15 άτομα

Χώρος: Τα εργαστήρια θα γίνονται διαδικτυακά (μέσω πλατφόρμας google meet ή zoom) αλλά και στον χώρο του ΙΜΚ, Πειραιώς 206, στον Ταύρο.

Δείτε περισσότερες πληροφορίες για τα δίδακτρα και τις ημερομηνίες.

Κατεβάστε την αίτηση (2022-2023).

 

Ευχαριστούμε πολύ την κα Μαίρη Τσίνου για τη φιλοξενία στο ethnos.gr. Χαιρόμαστε κάθε φορά που βρισκόμαστε με ανθρώπους που μας ακούν και μας καταλαβαίνουν. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο.

«Περπατούσα μια μέρα,
συννεφιασμένο απόγευμα θυμάμαι ήταν,
σε δάσος καμένο.
Κοιτούσα έκπληκτος τα αποκαΐδια.
Δεν ήταν συνηθισμένα,
όχι από φωτιά δημιουργημένα.
Στράφηκε η ματιά μου εντελώς τυχαία προς την άλλη κατεύθυνση.
Και τότε είδα εσένα.
Μια αλεπού με φωτιά στα μάτια της.
Την φωτιά που είχαν χάσει αυτά τα δέντρα.
Είχες ένα χαμόγελο σαν να ήθελες κάτι να μου δείξεις.
Άρχισες να περπατάς αργά προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που κοιτούσες.
Και όμως εγώ σε έχασα γρήγορα.
Σκέφτηκα, σίγουρα κάποιο λάθος έχω κάνει.
Άρχισα να τρέχω προς την ίδια κατεύθυνση με εσένα.
Ακολούθησα μόνο τα ίχνη σου, μόνο αυτά μπορούσα να δω.
Κάποια στιγμή μια όψη μου έκοψε την φόρα
Ήσουν εσύ, έξω από αυτό το δάσος και κοιτούσες μια μαύρη θάλασσα.
Και τότε κατάλαβα τι ακριβώς κατέστρεψε τα δέντρα»

Ποίημα του μαθητή Στέλιου Γιαννακουλόπουλου για την παράσταση PLAN(et) B: Περιβάλλον και κοινωνική δικαιοσύνη

Viber 2022 07 01 01 10 44 561

PLAN(et) B: Περιβάλλον και κοινωνική δικαιοσύνη

Θέατρο-ντοκουμέντο

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης | «Βλέμμα εφήβων» | 2021-2022

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2022, ώρα 20:30

Διάρκεια: 60’ (+ 45′ συζήτηση)

Θέατρο του ΙΜΚ, Πειραιώς 206, Ταύρος

«Εάν ένα φυτό δεν μπορεί

να ζήσει σύμφωνα με τη φύση του, πεθαίνει· 

το ίδιο και ο άνθρωπος.» D. Thoreau

Οι αρχαίοι μύθοι, οι φυσικοί φιλόσοφοι, τα παραδοσιακά τραγούδια μίλησαν για τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, πάντα άρρηκτη, σε διαρκή αλληλεπίδραση. Τη στιγμή της πρώτης ρωγμής έγινε πραγματικότητα ο αρχέγονος εφιάλτης των παραμυθιών. Από τότε μέχρι σήμερα, συντελέστηκε η κλιματική αλλαγή, και η ρωγμή μεγαλώνει. Οι ευάλωτες ομάδες πλήττονται ραγδαία. Η κινητοποίηση οφείλει να είναι άμεση. Η διάσωση του περιβάλλοντος έγινε το επόμενο μεγάλο στοίχημα της ανθρωπότητας.

Δεν υπάρχει planet B.

Είμαστε εμείς η γενιά της αλλαγής;

Υπάρχει plan B, έστω και τώρα;

Να το σχεδιάσουμε.

Είναι ζωτικό μας συμφέρον.

Ας μην τελειώσει ο κόσμος μας.

Ούτε με πάταγο ούτε με λυγμό.

Μετά το τέλος της παράστασης θα ακολουθήσει συζήτηση.

Trailer https://www.youtube.com/watch?v=ShbEvsalEJM

Στην παράσταση εμφανίζονται οι μαθήτριες και οι μαθητές (αλφαβητικά):

Μάξιμος Αλεξόπουλος

Στέλιος Γιαννακουλόπουλος

Στέλλα Δημητρίου

Δήμητρα Κατσίκη

Ελευθερία Κατσίκη

Αλέξανδρος Μοσχάκης

Εύα Μουτοπούλου

Ηλέκτρα Ψαρού-Λεγάτου

Συντονισμός του προγράμματος: Νατάσα Μερκούρη

Μουσική: Αδάμ Παπασπύρου

Γραφιστικά: Τάσος Παπατσώρης

Στη συζήτηση έχουν επιβεβαιώσει τη συμμετοχή τους μέχρι στιγμής (αλφαβητικά):

Κώστας Αντωνιάδης, Γεωλόγος Περιβαλλοντολόγος M.Sc, Ειδικός επιστήμονας στο Συνήγορο του Πολίτη & Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης – Πολιτικής Προστασίας, Διδάσκων στο ΜΠΣ του Ε.Κ.Π.Α. «Στρατηγικές διαχείρισης Περιβάλλοντος Καταστροφών & Κρίσεων»

Βέρα Δηλάρη, Εθνική Συντονίστρια του δικτύου σχολείων ASPnet Ελλάδας

Γιώργος Καζαντζόπουλος, Σύμβουλος Βιώσιμης Ανάπτυξης, Πρόεδρος στο Ινστιτούτο Ομάδα για τον κόσμο – Περιβαλλοντική Συμμαχία 2004+

Μιχάλης Keith-Αναστασιάδης, Γεωπόνος ΓΠΑ Τμ. Αξιοποίησης Φυσικών Πόρων & Γεωργικής Μηχανικής, εργασ. Τμήμα Πρασίνου, Τεχνική Υπηρεσία Πανεπιστημίου Αθηνών

Δημήτρης Χριστόπουλος, φιλόλογος στη Β’ βάθμια εκπαίδευση, συγγραφέας

Στη συζήτηση παρεμβαίνει με βιντεοσκοπημένη τοποθέτηση η Νεκταρία Αδακτύλου, PhD, West Virginia University, Eberly College of Arts and Sciences, Department of Geology & Geography

Φέτος, το θέμα είναι: Περιβάλλον και κοινωνική δικαιοσύνη, σε συνεργασία με τον Rush Rehm, Καθηγητή Θεάτρου, Παραστατικών Τεχνών και Κλασικής Φιλολογίας, καλλιτεχνικό διευθυντή του Stanford Repertory Theater του Stanford University. Βάση της δουλειάς υπήρξε το υλικό από την παράσταση Voices of the Earth: From Sophocles to Rachel Carson and beyond, που υλοποίησε το Stanford Repertory Theater το 2019.

Αγορά εισιτηρίων:

https://www.ticketservices.gr/el/events/?eventid=7510&showid=49014

PlanetB πρόγραμμα

Το πρόγραμμα «Βλέμμα εφήβων» (2019-2022) περιλαμβάνει εργαστήρια θεάτρου, εισηγήσεις ειδικών, συνεντεύξεις, παράσταση θεάτρου-ντοκουμέντο και συζήτηση γύρω από τον προβληματισμό που αναδεικνύεται από τη θεματική. Έχει ασχοληθεί με τις τρομοκρατικές επιθέσεις του ISIS (2017), την Ευρώπη στον Ψυχρό Πόλεμο (2018) και την Ελληνική Επανάσταση στο σχολείο (2021). Υποστηρίζεται επιστημονικά και καλλιτεχνικά από Συμβουλευτική Επιτροπή, που απαρτίζεται από καθηγητές αμερικανικών πανεπιστημίων, συνεργάτες του ΙΜΚ και μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας.

1200x900 site

 

Παλιότερα Άρθρα »

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων