Feed
Άρθρα
Σχόλια

Αρχείο για την κατηγορία 'Λογοτεχνία/Literature'

Περί τυφλότητος

«Ποτέ δεν μπορεί να ξέρει κανείς εκ των προτέρων για τι είναι ικανοί οι άνθρωποι, αν δώσουμε χρόνο στο χρόνο, ο χρόνος είναι που κυβερνά, ο χρόνος είναι ο συμπαίκτης που παίζει απ’ την άλλη πλευρά του τραπεζιού κι έχει στα χέρια του όλα τα χαρτιά της τράπουλας, εμάς το μόνο που μας μένει είναι να βρούμε και να ποντάρουμε στη ζωή, τη δική μας»

Ζοζέ Σαραμάγκου, Περί τυφλότητος

A man crosses an empty highway road on February 3, 2020 in Wuhan, China. Getty Images -https://www.businessinsider.com/wuhan-coronavirus-drone-video-abandoned-city-quarantine-2020-2

Εκεί που ζούμε

Το Σάββατο, 21/12/2019 παρουσιάστηκε και επίσημα το πρόγραμμα θεατρικής παιδείας «Βλέμμα εφήβων», που υλοποιούν τα εκπαιδευτήρια Νέα Γενιά Ζηρίδη (ΝΓΖ) και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (ΙΜΚ) σε συνεργασία με επιτροπή διακεκριμένων επιστημόνων και καλλιτεχνών από εκπαιδευτικά ιδρύματα όπως τα Πανεπιστήμια Stanford, Harvard, Johns Hopkins, New York University και το Πανεπιστήμιο της Δυτικής Virginia.
Η πρώτη εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο ΙΜΚ. Ήταν μια συνάντηση αφήγησης με τίτλο «Ιστορίες για τον άνθρωπο και τη φύση». Ακούστηκαν ιστορίες και μύθοι με θέμα το περιβάλλον και τη σχέση που έχει αναπτύξει ο άνθρωπος μαζί του, κάποτε σχέση συνύπαρξης, κάποτε (αυτο)καταστροφής. Η ιαματική λειτουργία της φύσης, η ανθρώπινη απληστία και αδιαφορία, ο δεσμός που σπάει, η ατομική και η συλλογική ευθύνη απέναντι στη ρήξη με τη φύση ήταν θέματα των ιστοριών που ακούστηκαν και απασχολούν τους μαθητές του Ομίλου Σύγχρονου Θεάτρου το σχολικό έτος 2019-2020.
Η διάσωση του περιβάλλοντος είναι ήδη το επόμενο μεγάλο στοίχημα της ανθρωπότητας.
Αν δεν υπάρχει Planet B, είναι εφικτό το Plan B;
Στην εκδήλωση αφηγήθηκε η φιλόλογος της ΝΓΖ και εκπαιδευόμενη αφηγήτρια στο «Σπίτι των παραμυθιών-Το Μουσείο αλλιώς» Κυριακή Κυριακουλέα.
Η εκδήλωση εντάσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος θεατρικής παιδείας «Βλέμμα εφήβων: Περιβάλλον και κοινωνική δικαιοσύνη».
Υπεύθυνη του προγράμματος: Νατάσα Μερκούρη

«Ας φροντίσω να είμαι πράγματι παρών»: Με τη ματιά του πρωταγωνιστή

Οι εικοσιτέσσερις ώρες μιας ημέρας μπορεί να αφήνουν την επίγευση ολόκληρης ζωής. Στο πρώτο μυθιστόρημα του Χρίστου Κυθρεώτη Εκεί που ζούμε, από τις εκδόσεις Πατάκη, τόσος χρόνος χρειάζεται και επαρκεί προκειμένου ο ήρωας να διανύσει το trailer της ζωής στην Ελλάδα της κρίσης, μεταξύ Αθήνας και Ορχομενού.

Διαβάστε περισσότερα στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.

Το θέατρο ανοίγει την πόρτα στην εφηβεία και την ενηλικίωση, και σε όλα εκείνα που οι έφηβοι έχουν μπροστά τους κι οι ενήλικες έχουμε, ίσως, αφήσει πίσω.
«Πότε πάλι – αλήθεια, είχε κανείς μας τότε το προαίσθημα πως ποτέ πια δε θ’ανταμώναμε όλοι μαζί μέσα στη σπάνια εκείνη αρμονία;»
Από τότε, μεγαλώσαμε.
Ας συναντηθούμε στις κοιλότητες των ελλείψεών μας και στις γωνίες των επιθυμιών μας, να θυμηθούμε και να μιλήσουμε.
Eroica,  Πέμπτη 13 Ιουνίου 2019, ώρα 20.30*
Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, Ταύρος.

Η παράσταση αφιερώνεται στη μνήμη των Νικήτα Παρίση και Παναγιώτη Οικονόμου.

Διασκευή-σκηνοθεσία: Νατάσα Μερκούρη

Συνεργάτης σκηνογράφος: Αλέγια Παπαγεωργίου

Μουσική: Μάκης Παπασπύρου

Ενορχήστρωση: Κώστας Παπασπύρου

Γραφιστικά: Αννίκα Καμαρινού

Φωτογραφίες: Γεωργία Οικονόμου

Υπεύθυνη επικοινωνίας: Σίλια Μπαμπέτα

* Η παράσταση βασίζεται στο σενάριο της κινηματογραφικής μεταφοράς από τον Μιχάλη Κακογιάννη. 

Photo credits για την παράσταση: Κυριακή Κυριακουλέα

Eroica ήρθε σαν δώρο. Ήταν πρόταση της κ. Ξένιας Καλδάρα, αντιπροέδρου και γενικής διευθύντριας του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, να τιμήσουν οι έφηβοι τη μνήμη του Μιχάλη Κακογιάννη μιλώντας στο θέατρο για την άγρια ομορφιά της ενηλικίωσης, το να θέλει κανείς να ταυτιστεί με κάτι μεγαλύτερο από εκείνον και να το υπηρετήσει, να αφοσιωθεί, να ερωτευτεί, να αισθανθεί αήττητος, αθάνατος, να ζήσει μια στιγμή αιωνιότητας και αυτή να τη φέρει μια ζωή μέσα του. Τέθηκαν δύσκολα ερωτήματα για την αναζήτηση ταυτότητας, την ανάγκη να ανήκεις κάπου, τα ιδανικά, τα στερεότυπα, τον αποχαιρετισμό, τον θάνατο, τη στιγμή, τον ηρωισμό, όσα κάνουν τις ψυχές να πεταρίζουν.

Μαθητές του Γυμνασίου, καθηγητές και απόφοιτοι από την τάξη του 1981 ως αυτή του 2017 της Νέας Γενιάς Ζηρίδη αλλά και φίλοι και συνεργάτες του σχολείου απάντησαν σε ερωτηματολόγια για την εφηβεία και τη μετάβαση στον κόσμο των ενηλίκων.

Οι απαντήσεις τους αποτέλεσαν τη βάση για τη συζήτηση με εξωτερικούς ομιλητές, τους συντελεστές της παράστασης και το κοινό.

Τελικά, πόση εφηβική ματιά χωρά στην κοινωνία των ενηλίκων; Πόση ενήλικη ζωή αντέχει ένας έφηβος;

Νατάσα Μερκούρη

 

Συζήτηση μετά την παράσταση:

Τελικά, πόσο ενήλικες είμαστε ή αισθανόμαστε εμείς οι ενήλικες; Τι εμποδίζει και τι βοηθάει την ενηλικίωση και την πορεία προς την ωριμότητα; Η οικογένεια είναι στήριγμα ή τροχοπέδη στην ανάπτυξη του εφήβου; Τα προβλήματα των εφήβων ήταν πάντα τα ίδια ή αλλάζουν ανάλογα με τις ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες; Η παιδική ηλικία είναι μια «κατασκευή»;

ΟΜΙΛΗΤΕΣ

Ερμίνα Γάκη, Συμβουλευτική Ψυχολόγος Μ.Α, Certified Health and Wellness Coach Chanel Partner & Trainer Ken Blanchard Companies

Δρ Κώστας Θεριανός, Συντονιστής Εκπαιδευτικού Έργου κλάδου Κοινωνικών Επιστημών, 4ο ΠΕΚΕΣ Αττικής

Δρ Μαριέττα Κόντου, Ψυχολόγος, Συστημική θεραπεύτρια Ζεύγους και Οικογένειας, Δρ. Κοινωνικής Ψυχολογίας, συγγραφέας

Δρ Πότα Κοταρίνου, Συντονίστρια Εκπαιδευτικού Έργου κλάδου Μαθηματικών, 2ο ΠΕΚΕΣ Αττικής

Άρης Λάσκος, ηθοποιός, σκηνοθέτης

Kωνσταντίνα Παπαδήμα, δικηγόρος, πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων Εκπ. Ζηρίδη

Πληροφορίες για την παράσταση και τα εισιτήρια, εδώ.

 

Το φιλόξενο περιοδικό Scripta του Δημοσιογραφικού Ομίλου του Γυμνασίου μας, στο 3ο του τεύχος, φιλοξένησε συνέντευξη με αφορμή την προετοιμασία της θεατρικής μεταφοράς της Eroica του Κοσμά Πολίτη.

Δείτε το σχετικό αρχείο.

Αν ενδιαφέρεστε να προμηθευτείτε το 3ο τεύχος, επικοινωνήστε μαζί μας στο gymnasio@ziridis.gr.

Περισσότερα για την παράσταση θα βρείτε εδώ.

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: Οι θέσεις είναι περιορισμένες. Κλείστε το εισιτήριό σας στην πλατφόρμα.

Η παράσταση βασίζεται στο σενάριο της κινηματογραφικής μεταφοράς από τον Μιχ. Κακογιάννη του μυθιστορήματος του Κοσμά Πολίτη. 

H παράσταση:

Της Μεταμορφώσεως

Για τα Λεπιδόπτερα του Αναστάση Μαδαμόπουλου

Με τον Τάσο γνωριζόμαστε πολλά χρόνια. Θα μπορούσα να αφηγούμαι για ώρες ιστορίες για την παρουσία του στο σχολείο. Θα μείνω, όμως, σε μία κοινή από όλους μας παραδοχή και με αυτή θα ξεκινήσω: Ο Τάσος είναι πολυτάλαντος. Ένα από τα ταλέντα του είναι να διαμορφώνει κοινότητες και ως δάσκαλος και καλλιτέχνης να τις συγκινεί. Έτσι κι εμείς απόψε συγκεντρωθήκαμε εδώ για να καλοδεχτούμε ένα ακόμα δημιούργημά του, τα Λεπιδόπτερα.

Και, για να μιλήσω λίγο με τη φιλολογική μου ιδιότητα, ό,τι πω είναι επισημάνσεις που έγιναν προσωπικά από εμένα ως αναγνώστρια που προσλαμβάνει ένα λογοτεχνικό έργο, οπότε συγχωρήστε μου το α’ ενικό. Δεν είναι ούτε εγωιστικό ούτε εγωτικό. Είναι βαθιά προσωπικό.

Η συνέχεια, στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.

Eroica, η άγρια ομορφιά της ενηλικίωσης

To Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

σε συνεργασία με τα εκπαιδευτήρια «Νέα Γενιά Ζηρίδη»

τιμούν τον Μιχάλη Κακογιάννη

με την παράσταση Eroica

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2019, ώρα: 20.30

Προμηθευτείτε τα εισιτήριά σας εδώ

Ή από το ταμείο του ΙΜΚ (τηλ. 2103418550 για τις ώρες λειτουργίας)

Με αφετηρία το εμβληματικό μυθιστόρημα του Κοσμά Πολίτη, ο Όμιλος Σύγχρονου Θεάτρου της Νέας Γενιάς Ζηρίδη εξετάζει, εκ των έσω, την εφηβεία, όπως τη βιώνει κι όπως μπορεί να την περιγράψει. Μαθητές του Γυμνασίου συζητούν με καθηγητές και με αποφοίτους από την τάξη του 1981 ως αυτή του 2017 για την ενηλικίωση. Θέτουν δύσκολα ερωτήματα για τη συναισθηματική ωρίμανση, την αναζήτηση ταυτότητας, την ανάγκη να ανήκεις κάπου, τον έρωτα, τα ιδανικά, τα στερεότυπα, τον αποχαιρετισμό, τον θάνατο, τη στιγμή, τον ηρωισμό, όσα κάνουν τις ψυχές να πεταρίζουν.

«Πόση εφηβική ματιά χωρά στην κοινωνία των ενηλίκων;

Πόση ενήλικη ζωή αντέχει ένας έφηβος;»

Μετά την παράσταση θα ακολουθήσει συζήτηση γύρω από θέματα που προέκυψαν από την έρευνα σε δείγμα 100 ατόμων και αφορούν την ενηλικίωση του ανθρώπου και των κοινωνιών του, ένα ζήτημα που απασχολεί πολιτισμικά την παγκόσμια κοινότητα.

Το παιδαγωγικό αυτό εγχείρημα πλαισιώνεται από συμβουλευτική επιτροπή που απαρτίζεται από συνεργάτες του ΙΜΚ και μέλη της ευρύτερης σχολικής κοινότητας.

Γενική είσοδος: 5 ευρώ

Οι θέσεις είναι περιορισμένες. Η προπώληση έχει ξεκινήσει.

Προμηθευτείτε τα εισιτήριά σας εδώ.

Εμφανίζονται οι μαθητές (αλφαβητικά):

Ιωάννα Γαλανάκη, Ευδοξία Γρηγορίου, Τζώρτζης Διονυσόπουλος, Νεφέλη Καρουάνου, Λίντα Κασέμπι, Αριάδνη Κατσαρού, Χριστίνα Κατωπόδη, Δέσποινα Κολοκούτσα, Ζωή Λουκά, Γιάννης Μάντης, Εύα Μουτοπούλου, Δέσποινα Μπιλίνη, Δέσποινα Πορτοκάλη, Απόστολος Σιδηράς

Διασκευή-σκηνοθεσία: Νατάσα Μερκούρη

Συνεργάτης σκηνογράφος: Αλέγια Παπαγεωργίου

Μουσική: Μάκης Παπασπύρου

Ενορχήστρωση: Κώστας Παπασπύρου

Γραφιστικά: Αννίκα Καμαρινού

Φωτογραφίες: Γεωργία Οικονόμου

Υπεύθυνη επικοινωνίας: Σίλια Μπαμπέτα

FB event

Radio spot

Η παράσταση βασίζεται στο σενάριο της κινηματογραφικής μεταφοράς από τον Μιχ. Κακογιάννη του μυθιστορήματος του Κοσμά Πολίτη. 

Χορηγοί επικοινωνίας

 

Της Μαρίας Μπουφίδου

Ένα βιβλίο είναι σαν ένα σπίτι και το εξώφυλλο είναι η πόρτα του. Και πώς να αντισταθείς και να μην ανοίξεις αυτή την πόρτα με την εξαίσια εικονογράφηση του εκλεκτού μας Τάσου Παπατσώρη;

Αλλά και η υποδοχή που μας επιφυλάσσει η οικοδέσποινα είναι και αυτή μοναδική: γλυκιά, τρυφερή, σχεδόν παραμυθένια, αφού για παραμύθι πρόκειται, στο οποίο πρωταγωνιστεί μια πεταλούδα που χαϊδεύει με τα λεπτά φτεράκια της όποιον συναντήσει από την αρχή του ταξιδιού της.

Η πρώτη που συναντά και που μαγεύεται από την ομορφιά της είναι η Λίνα. Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς παζάρια, με το που την αντικρίζει στη βελουδένια κασετίνα της την αγοράζει και την καρφιτσώνει αμέσως στην γκρίζα ζακέτα της. Ξεκινά μια σχέση δυνατή, μια σχέση εμπιστοσύνης και αγάπης που πλημμυρίζει και τις δυο και τις κάνει να λάμπουν· αυτό μέχρι τη στιγμή της απώλειας. Η Λίνα είναι απαρηγόρητη από τον χαμό της «φίλης» της, όμως η πεταλούδα με μια δύναμη που και η ίδια αγνοούσε πως είχε, αποφασίζει να ζήσει, να πετάξει.

Άφοβα, παραδίνεται στον αέρα μέχρι που προσγειώνεται σε μια ακόμα γκρίζα ζακέτα που δεν είναι όμως της Λίνας· ανήκει σ’ ένα κοριτσάκι που προσπαθεί γεμάτο άγχος να απαντήσει σωστά στο διαγώνισμα που γράφει. Βλέποντάς το έτσι, η πεταλούδα μας σαν άτακτη μαθήτρια τού ψιθυρίζει τη λύση και του χαρίζει απλόχερα χαρά.

Τίποτα πια δεν σταματάει το σεργιάνι της πάνω από την πόλη ώσπου τα μάτια της μαγνητίζει η ψηλή σιλουέτα ενός νεαρού που βαδίζει γοργά. Τον ακολουθεί αυθόρμητα, τρυπώνει στο σπίτι του, νιώθει το αδιέξοδο, την αγωνία του, τον παρατηρεί και κάθεται κοντά του, πάνω σ’ ένα μαλακό γκρίζο πλεκτό που της θύμισε τη ζεστή υφή της ζακέτας της Λίνας. Χωρίς, βέβαια, να το γνωρίζει, θα του χαρίσει την πρώτη θέση στον πανελλήνιο διαγωνισμό φωτογραφίας την στιγμή ακριβώς που εκείνος θα αιχμαλωτίσει με τον φακό του την προσπάθεια που κάνει να ελευθερώσει τα ποδαράκια της από τη μαλακή πλέξη.

Αλλάζει πορεία αφήνοντας πίσω της την γκρίζα πολιτεία. Πετούσε ρουφώντας αχόρταγα τον αέρα της ελευθερίας μέχρι που φθάνει στον επόμενο σταθμό της: έναν ταλαιπωρημένο και κουρασμένο γέροντα στον κήπο του. Κάθεται για λίγο στο μανίκι του γκρίζου φθαρμένου ρούχου. Τον κοιτάζει, νιώθει τη δυστυχία του και του δωρίζει τον πιο μαγευτικό της χορό· κι εκείνος θαμπωμένος από την ομορφιά και τη χάρη της, θυμάται τη δική του πεταλούδα-την κορούλα του και ξαναζεί έστω και λίγο στιγμές λησμονημένης ευτυχίας.

Αυτή είναι και η τελευταία της στάση. Η πεταλούδα μας κουράστηκε από το ταξίδι και έχει ανάγκη να ξαποστάσει μέσα στο φυσικό της σπίτι, πάνω σε ένα παχύ στρώμα φύλλων. Αποκοιμήθηκε για πολύν καιρό μέχρι που ο φίλος της ο άνεμος κουβαλώντας την στην πλάτη του, τη γύρισε πίσω, στη γειτονιά της Λίνας και την απόθεσε μαλακά στην αφετηρία της, στην γκρίζα ζακέτα της φίλης της, το ίδιο όμορφη, όμως άψυχη.

Ακόμα κι έτσι όμως παγωμένη και άκαμπτη προσφέρεται ξανά και κατορθώνει να κάνει τη Λίνα να δακρύζει από χαρά κι ευγνωμοσύνη που -άγνωστο πώς- η πολυαγαπημένης της πεταλούδα βρέθηκε.

Σ’ αυτά τα πέντε επεισόδια, λοιπόν, αρθρώνεται αλλά και εξαντλείται η περιπετειώδης ζωή της πεταλούδας μας. Ξαναδιαβάζοντας το αφήγημα, ξεχώρισα κάτι που δεν το πρόσεξα -το ομολογώ- από την αρχή.

Στο ταξίδι της αυτό η πεταλούδα μας έλκεται από την αρχή από το γκρίζο. Επιλέγει ανθρώπους μοναχικούς, χαμένους στη βροχή της μεγαλούπολης, με χαρακτηριστικά τραβηγμένα από το άγχος και το κυνήγι της επιτυχίας, ανθρώπους που ταλανίζονται από την απουσία της ελπίδας, πλάσματα που έχουν στερηθεί τη χαρά, την ευτυχία, που έχουν βιώσει την απώλεια. Αυτούς πλησιάζει αθώα μα άφοβα και άλλοτε συνειδητά και άλλοτε χωρίς επίγνωση «φωτίζει» τη ζωή τους με τη χάρη της.

Έτσι, δικαιολογεί τον προφανή σε όλους μας συνειρμό: «πεταλούδα» ισοδυναμεί με χαρά, χρώματα, κίνηση, ομορφιά, ξενοιασιά· όχι όμως για την ίδια μα για τους άλλους. Γιατί κάθε επιλογή έχει συνέπειες: χαρίζοντας την ύπαρξή της αδυνατίζει, κουράζεται, καταπονείται και ωστόσο κρατά τις τελευταίες της δυνάμεις για να μας θυμίσει και λόγω των ημερών κάπως εντονότερα μια πανάρχαιη αλλά συχνά λησμονημένη αλήθεια: πως η μεγαλύτερη, η σπουδαιότερη αρετή είναι η προσφορά, η παρηγοριά, η παραμυθία και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο την Πεταλούδα της Λίνας δεν θα μπορούσε να την είχε γράψει κανείς άλλος παρά μόνο η αγαπημένη μου κ. Κυριακή Κυριακουλέα.

Παλιότερα Άρθρα »

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων